Wednesday, April 30, 2014

မွ်စ္ခ်ိဳးသည့္ေန႔ႏွင့္ ပလတ္စတစ္ ေျခတုတဘက္

ျမတ္စုမြန္

“တခါတည္း ေသသြားဖို႔ ဆုေတာင္းတာ မရဘူး၊ ျပန္ေကာင္းလာတယ္”

ေျခတုတပ္ထားရသည့္ ညာဘက္ေျခေထာက္ကို ျမင္သာေစရန္ လံုခ်ည္အနားစအား လွစ္ျပရင္း ေဒၚစိုးစိုးတေယာက္ အတိတ္ကို ျပန္ေျပာင္း ေျပာျပရန္ အားယူလိုက္သည္။

“လြင့္ထြက္သြားတာလား ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာင္ မမွတ္မိဘူး၊ ေျခေထာက္တဘက္ ျပတ္ေနတယ္ဆိုတာ ေဆး႐ံုေရာက္မွ သိတယ္” ဟု သူက ေျပာသည္။

၁၄ ႏွစ္အရြယ္ အႀကီးဆံုး သမီးေလးႏွင့္အတူ သူေနထိုင္ႀကီးျပင္းရာ ပဲခူးတိုင္း၊ ေက်ာက္ႀကီးၿမိဳ႕မွ ၁ မိုင္ ေက်ာ္ေက်ာ္ သာ အကြာအေဝးရွိေသာ ေတာအစပ္သို႔ မိသားစု ဟင္းစားရရန္ မွ်စ္မ်ား သြားခ်ိဳးသည့္ေန႔ကို သူေကာင္းေကာင္း မွတ္မိေနေသးသည္။

ထိုေန႔က သူ ေျမျမႇဳပ္မိုင္း တလံုးကို တက္နင္းခဲ့မိေလသည္။ ေျခေထာက္တြင္ ဒဏ္ရာရ၍ ပစ္လဲက်သြားသည့္ အခ်ိန္ ေသြး႐ူး ေသြးတန္း ဒယဥ့္တိုက္ဆြဲကာ ထိုေနရာမွ ေရႊ႕ႏိုင္ရန္ ႀကိဳးစားလိုက္သည္။

“မိုင္းထိတယ္ဆိုၿပီး ေရႊ႕ထိုင္လိုက္ေတာ့ ေနာက္ထပ္ မိုင္းတလံုးေပၚကို ထပ္ၿပီး လက္ေထာက္မိတယ္၊ လက္မနဲ႔သာ ဖိမိလိုက္ရင္ အေဒၚ အဲဒီေနရာမွာ ပြဲခ်င္းၿပီးပဲ” ဟု ေဒၚစုိးစုိးက အသက္ေဘးက လြတ္ခဲ့ပံုကို အနည္းငယ္ စိတ္လႈပ္ရွားသည့္ အမူအယာျဖင့္ ျပန္ ေျပာျပသည္။

ေျမျမႇဳပ္မိုင္း ေပါက္ကြဲသျဖင့္ ဒဏ္ရာရသြားေသာ မိခင္အား အခ်ိန္မီ ကယ္တင္ႏုိင္ေရးအတြက္ အိမ္နီးခ်င္းမ်ားကို အကူအညီ ေတာင္း ရန္ ေတာစပ္မွ ဆင္းေျပးသြားသည့္ သမီးျဖစ္သူအား ေဘးမသီ ရန္မခေစရန္ သူ ဆုေတာင္း က်န္ခဲ့သည္။ သူ႔ကို လာကူညီ မည့္ သူမ်ားအတြက္လည္း အႏၱရာယ္ကင္းေစရန္ သူထပ္တလဲလဲ ဆုေတာင္းေနမိသည္။

သို႔ေသာ္ သူ၏ ဆုေတာင္းကား မျပည့္ဝခဲ့။ ကူညီရန္ လိုက္လာ သူမ်ားအနက္ တဦးက ထိုေတာစပ္၌ပင္ ေျမျမႇဳပ္မိုင္း ထိ၍ ညာ ဘက္ ေျခေထာက္ ဆံုး႐ံႈးလိုက္ရသည္။ နာရီပိုင္းအတြင္း ျပည္တြင္းစစ္ လက္က်န္ ေျမျမႇဳပ္မိုင္း မ်ားေၾကာင့္ သာမန္အရပ္သား ၂ ဦး ဓားစာခံ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။

၂၀၀၇ ခုႏွစ္ မိုးဦးက် ကာလ၏ ေန႔တေန႔အေၾကာင္းကို ေဒၚစုိးစုိးတေယာက္ အသံဝဲဝဲကေလးျဖင့္ စီကာပတ္ကံုး ေျပာျပသည္။ သူ သည္ ဗမာအမ်ိဳးသမီးတဦး ျဖစ္ေသာ္လည္း ေရေျမကို လိုက္၍ထင္သည္ သူ႔အသံက ကရင္တိုင္းရင္းသူ တေယာက္ကဲ့သို႔ ခပ္ဝဲဝဲ ျဖစ္ေန၏။

“မိုင္းထိသြားၿပီဆိုရင္ အသည္းအသန္ ၿခံေပါင္၊ အိမ္ေပါင္နဲ႔ ေငြပါမွ ကုလို႔ရတယ္၊ ေငြမပါရင္ ကုလုိ႔မရဘူး၊ ေသြးကေတာ့ အလကား ရတယ္၊ က်န္တာေတြ ဘာမွ အလကား မရဘူး” ဟု စစ္ေဘးဒဏ္ခံ ျပည္သူမ်ားအတြက္ အစိုးရ ေဆး႐ံု၏ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္ မႈ အေျခအေနကို ေဒၚစုိးစုိးက ေျပာျပသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္မွ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္အထိ ေျမျမႇဳပ္မိုင္းေၾကာင့္ ထိခိုက္ေသေၾက ဒဏ္ရာရသူ စုစုေပါင္း ၃၂၄၂ ဦး ရွိေၾကာင္း ႏုိင္ငံတကာ ေျမျမႇဳပ္မိုင္း တားဆီး ကာကြယ္ေရး အဖြဲ႔(ICBL) ၏ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ အစီရင္ခံစာ၌ ေဖာ္ျပထားသည္။

ထို႔အျပင္ လြန္ခဲ့သည့္ ၇ ႏွစ္တာအတြင္း ေကာက္ယူထားသည့္ စာရင္းမ်ားအရ ကမၻာေပၚတြင္ ေျမျမႇဳပ္မိုင္းေၾကာင့္ ေသေၾကပ်က္စီး မႈ အမ်ားဆံုး ႏုိင္ငံမ်ားမွာ အာဖကန္နစၥတန္၊ ကိုလံဘီယာ၊ ျမန္မာ၊ ပါကစၥတန္ႏွင့္ ကေမၻာဒီယား ႏုိင္ငံမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း ယင္းအစီရင္ ခံစာ က ဆိုသည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ တပ္ဖြဲ႔မ်ားက ေျမျမႇဳပ္မိုင္း အသံုးျပဳမႈ က်ဆင္းလ်က္ ရွိေသာ္လည္း အစုိးရ စစ္တပ္၏ ေျမျမႇဳပ္မိုင္း အသံုးျပဳမႈမွာမူ ျမင့္တက္လာေၾကာင္း ICBL ၏ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ အစီရင္ခံစာ၌ ေဖာ္ျပထားသည္။

ေဒၚစိုးစုိးႏွင့္ သူ၏ ခင္ပြန္းတို႔သည္ ထိုကိန္းဂဏန္းမ်ားတြင္ ပါဝင္ေသာ စစ္၏ သားေကာင္မ်ား ျဖစ္ေလသည္။

“အေဒၚ့ ေယာက္်ားလည္း သူမ်ားကို သြားကူညီရင္း မိုင္းထိထားတာေလ၊ ဒါေပမယ့္ ျပတ္မသြားဘူး၊ ေျခေထာက္ႀကီးက နဲ႔ၿပီး နာေန တယ္၊ ေတာေတြ ေတာင္ေတြတက္ၿပီး အလုပ္မလုပ္ ႏုိင္ေတာ့ဘူး” ဟု ေဒၚစုိးစုိးက ေျပာျပသည္။

သုိ႔ေသာ္ သူတို႔ နင္းမိခဲ့သည့္ မိုင္းသည္ မည္သူေထာင္သည့္ မိုင္းျဖစ္သည္ကို ေဒၚစိုးစိုး စိတ္မဝင္စား။ အစိုးရ စစ္တပ္ေၾကာင့္ျဖစ္ ေစ၊ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ တပ္ေတြေၾကာင့္ျဖစ္ေစ လက္ေတြ႔ဘဝတြင္ သူ၏ေျခတဘက္ ဆံုး႐ႈံးခဲ့ၿပီးၿပီ ျဖစ္သည္။ လက္ရွိ တပ္ဆင္ထားသည့္ ပလတ္စတစ္ေျခတု တဘက္သည္ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ၾကက္ေျခနီ အဖြဲ႔မွ ေထာက္ပံ့ေပးထားျခင္း ျဖစ္သည္။ ထိုေျခတုတဘက္ရရန္ပင္ ကရင္ျပည္နယ္ ဘားအံၿမိဳ႕သို႔ သြားခဲ့ရသည္။

ေျမျမႇဳပ္မိုင္းသည္ ေဒၚစိုးစိုး၏ ညာေျခတဘက္ ဆံုး႐ံႉးခဲ့ရ႐ံု သာမက အရြယ္မေရာက္ေသးသည့္ ကေလးငယ္မ်ားကိုလည္း ေက်ာင္း ပညာေရးႏွင့္ ေဝးေစခဲ့သည္။ စီးပြားေရး အဆင္မေျပသျဖင့္ သားသမီး ၅ ဦးအနက္ ၃ ဦးကို အိမ္အတြက္ ကူေဖာ္ေလာင္ဖက္ ရေစ ရန္ ေက်ာင္းထုတ္ခဲ့ရသည္။ လက္ရွိတြင္ ၆ တန္းေက်ာင္းသား တေယာက္ႏွင့္ ပထမတန္း ေက်ာင္းသားမ်ားျဖစ္သည့္ သားအငယ္ ေလး ၂ ဦးကိုသာ ေက်ာင္းထားႏုိင္သည္။

သို႔ေသာ္ အတန္းပညာ ျမင့္လာ၍ ပညာေရး ကုန္က်စရိတ္ ျမင့္လာပါက ထိုကေလးမ်ားအား ေက်ာင္းဆက္ ထားႏုိင္၊ မထားႏုိင္ ဆိုသည္က မေသခ်ာေသးေပ။

“ေက်ာင္းလည္း အမ်ားႀကီး မထားႏုိင္ပါဘူး၊ မိန္းကေလးေတြက်ေတာ့ အိမ္မွာ ကူေဖာ္ေလာင္ဖက္လုပ္တယ္၊ ပညာမတတ္ေတာ့ သူမ်ားဆီမွာ ေန႔စားလုပ္ရတယ္၊ ေက်ာင္းေပးမတက္ႏုိင္ဘူး”ဟု ေဒၚစိုးစိုးက ေျပာျပသည္။

ကရင္တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ တပ္မ်ားႏွင့္ အစိုးရစစ္တပ္တို႔ တုိက္ခိုက္ေနစဥ္ ရိကၡာမ်ားသယ္ရန္ အစိုးရ စစ္တပ္၏ ေပၚတာ ဆြဲျခင္း ခံခဲ့ရသည့္ ကာလမ်ားကို ေဒၚစုိးစုိး ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မည္မထင္။ ျပည္တြင္းစစ္၏ သေဘာ သဘာဝအတိုင္း အစိုးရ စစ္တပ္ ၏ ဒဏ္ကို ခံစားခဲ့ရသကဲ့သို႔ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ တပ္မ်ား၏ ဒဏ္ကိုလည္း ခံစားခဲ့ရသည္။

စစ္ေၾကာင့္ ခံစားရသည့္ စိတ္မလံုၿခံဳမႈမ်ားသည္လည္း ေဒၚစုိးစိုးတို႔၏ ဘဝမ်ားကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ႐ိုက္ခတ္ခဲ့သည္။

ျပည္တြင္း အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး ေဆြးေႏြးပြဲမ်ား၏ ေအာင္ျမင္မႈေလလား၊ ေဒၚစုိးစုိး တေယာက္ မေသခ်ာလွေသာ္လည္း ယခုေနာက္ပိုင္း ကာလမ်ားတြင္ ပစ္ခတ္သံမ်ား မရွိေတာ့ဟု ေျပာႏုိင္ေနၿပီျဖစ္သည္။ ႏွစ္ဘက္တပ္မ်ားမွ စစ္သားမ်ားကလည္း နယ္ေျမတခုတည္းတြင္ လြတ္လြတ္လပ္ပင္ သြားလာလ်က္ ရွိၾကသည္ကို ျမင္လာရသည္။ ယခင္က ႏွစ္ဘက္တပ္မ်ားထံ အခြန္ အခ မ်ား ေပးေဆာင္ရေသာ္လည္း ယခုေနာက္ပိုင္းတြင္ ကရင္တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္မ်ားဘက္မွ အခြန္ေကာက္ခံျခင္း မရွိေတာ့ေၾကာင္း ေဒၚစုိးစုိးက ေျပာသည္။

“အရင္ကဆို ျပည္သူ႔စစ္လည္း ေပးရတယ္” ဟု သူက ဆိုသည္။

“ဒညင္းသီး မခူးရဘူးဆိုတာ သြားခူးရင္ ႐ိုက္ထုတ္တာေလာက္ပဲ ရွိတယ္၊ ဟိုတုန္းကလို မသတ္ေတာ့ဘူး၊ ဟိုတုန္းက တအား သတ္တယ္၊ ေက်ာက္ႀကီးၿမိဳ႕မွာ ရပ္ကြက္ တခုတည္းတင္ အေယာက္ ၅၀ ေလာက္ ေသသြားဖူးတယ္၊ ၁၀ ေယာက္ တဖြဲ႔၊ ၁၂ ေယာက္ ၁၆ ေယာက္ တဖြဲ႔၊ အဲဒီလို အသတ္ခံရတာ၊ သူတို႔နယ္ေျမထဲမွာ ခူးလို႔ဆိုၿပီး အသတ္ခံရတာ” ဟု အတိတ္က အေတြ႔အႀကံဳမ်ားကို ေဒၚစုိးစုိးက ေလသံခပ္တိုးတိုးျဖင့္ ေျပာျပသည္။

အလားတူ သစ္ဥသစ္ဖုႏွင့္ ဟင္းစားရွာေဖြရန္ ေတာထဲေတာင္ထဲသို႔ သြားလာမႈမ်ား ရွိၾကေသာ္လည္း ယခင္ကာလမ်ားကေလာက္ ေျမျမႇဳပ္မိုင္း ေပါက္ကြဲမႈ မႀကံဳၾကရေတာ့သည္က ေဒၚစုိုးစိုးတို႔အတြက္ အေျပာင္းအလဲ တခုဟု ဆိုရမည္။

သို႔ေသာ္ လူထိခိုက္မႈ နည္းပါးသည့္ ေပါက္ကြဲမႈမ်ားကေတာ့ ရွိၿမဲ၊ ရွိေနဆဲပင္ ျဖစ္သည္။

သူက “အခုေနာက္ပိုင္း မိုင္း ေလ်ာ့သြားတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အႂကြင္းအက်န္ ေတြကေတာ့ ေပါက္တုန္းပဲ၊ မိုင္းထိတာက အမ်ိဳးသား ေတြ မ်ားတယ္၊ ေဆး႐ံုေတြမွာ မေရာက္ဘူး ဆိုရင္ေတာင္ ၁ ႏွစ္ကို ၁ ေယာက္ ၂ ေယာက္ေလာက္ ေရာက္တယ္၊ အရင္တုန္းက ေလာက္ေတာ့ မေရာက္ဘူး၊ အရင္တုန္းက ဆိုရင္ေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲ”ဟု ႏႈိင္းယွဥ္ ေျပာသည္။

ထိုအေျပာင္းအလဲ ကာလသည္ ေဒၚစုိးစိုးတို႔ ဘဝအတြက္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရး ကာလအေျခအေနသို႔ အခုတိုင္ မတိုးတက္ႏုိင္ ေသးသည္ကို သူ႔စိတ္ထဲတြင္ အားမလုိအားမရ ျဖစ္ေနသည္။

“စစ္ေဘးစစ္ဒဏ္ကို ခံစားခဲ့ရတယ္၊ အခုခ်ိန္အထိ ဘာမွ မေျပာင္းလဲေသးဘူး၊ က်န္းမာေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔လည္း ေငြရွိမွ ေဆး႐ံုသြား၊ ေငြမရွိရင္ မရဘူး၊ ေက်ာင္းပညာေရးကလည္း ေငြရွိမွ ေက်ာင္းထား၊ ေငြမရွိလို႔ ေက်ာင္းမထားႏုိင္တဲ့ ဆင္းရဲသား ကေလးေတြ အမ်ားႀကီးပဲ၊ ၇ ႏွစ္ ၈ ႏွစ္ အရြယ္ေတာင္ ေက်ာင္းမတက္တာ အမ်ားႀကီးရွိတယ္” ဟုလည္း သူက ေျပာဆိုသည္။

ျပည္တြင္းစစ္ ဒဏ္ကို ႏွစ္ကာလ ၾကာရွည္စြာ ခံစားခဲ့ရသည့္ သူတို႔အတြက္ ေျမျမႇဳပ္မိုင္း ရွင္းလင္းေရး လုပ္ငန္းမ်ား၊ က်န္းမာေရး ဆိုင္ရာ ကူညီေထာက္ပံ့မႈမ်ားႏွင့္ ပညာေရး ပံ့ပိုးမႈမ်ား လိုအပ္ေနေသာ္လည္း လက္ရိွ အခ်ိန္တြင္ မည္သည့္ အဖြဲ႔အစည္း ထံကမွ် အကူအညီ မရရွိေသးေပ။

“ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပဲ လိုခ်င္တယ္၊ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈေတြ လုပ္ေပးေစခ်င္တယ္၊ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း ပညာေလးေတြ သင္ ေပးေစခ်င္တယ္၊ စာမတတ္ေတာ့လည္း စာမတတ္တဲ့လူအတြက္ အလုပ္တခုခုေပါ့” ဟု ေဒၚစိုးစိုးက ဆက္ေျပာသည္။

အလားတူ အေရးတႀကီး လိုအပ္ေနေသာ အျခားအရာတခုမွာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အားေပးျမႇင့္တင္မႈ ျဖစ္သည္ဟုလည္း သူက ထင္ျမင္ သည္။

“ဒီလိုျဖစ္ေနတာေတြကို ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးေတြ လုပ္ဖို႔က အစိုးရတင္ မဟုတ္ဘူး၊ KNU(ကရင္အမ်ိဳးသား အစည္းအ႐ုံး)မွာလည္း လုပ္ေပးဖို႔ တာဝန္ရွိ တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္၊ သူတို႔ေတြ လုပ္ခဲ့လို႔ ျဖစ္ခဲ့ရတာေတြေလ၊ အစိုးရဘက္ကလုပ္လို႔ ထိခိုက္တာေတြလည္း ရွိေတာ့ အားလံုး ပါဝင္သင့္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္” ဟု သူက ဆက္လက္ ေျပာဆိုသည္။

တတိယတန္း အထိသာ တက္ဖူးၿပီး ေရးတတ္၊ ဖတ္တတ္ေလာက္သာ ပညာတတ္သည့္ ေဒၚစိုးစိုးက ေရဒီယုိ အသံလႊင့္ အစီအစဥ္ မ်ားကို ပံုမွန္နားေထာင္သည္ဟုလည္း ဆိုသည္။

ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္ ျပည္တြင္းစစ္မီး ေတာက္ေလာင္ခဲ့ၿပီး လက္ရွိအခ်ိန္ထိ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဆိုသည္မွာလည္း မေရရာေသးသည့္ အခ်ိန္ တြင္ သူစိတ္ဝင္တစား နားစြင့္မိသည္မွာ စားပြဲဝိုင္းမ်ားေပၚက ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲမ်ား အေၾကာင္းပင္ ျဖစ္သည္။

“အစိုးရနဲ႔ လက္နက္ကိုင္ေတြ ေဆြးေႏြးေနတယ္ ဆိုတာကို ေရဒီယိုမွာ ၾကားပါတယ္၊ အဖြဲ႔အစည္းေတြက လာေျပာတာေတြ မရွိဘူး။ ေရဒီယုိနားေထာင္လို႔ သိလို႔ ျပန္ေျပာျပရင္ေတာင္မွပဲ အဲဒီစကားေတြ မေျပာနဲ႔၊ ေရဒီယို အက်ယ္ႀကီး နားမေထာင္နဲ႔ဆိုၿပီး အခ်င္းခ်င္း ေျပာၾကတယ္၊ မသက္ဆိုင္ဘဲ နားေထာင္တယ္၊ ျပႆနာတက္မယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့”ဟု ေဒၚစိုးစိုးက ေျပာျပသည္။

ျပည္တြင္းစစ္ ျဖစ္ေနခ်ိန္၊ တိုက္ပြဲမ်ား၊ ပစ္ခတ္သံမ်ားၾကားတြင္ အသက္ရွင္ ေနထိုင္ခဲ့ရသည့္ ကာလ ေက်ာ္လြန္ခဲ့ၿပီး ယခု အပစ္ အခတ္ ရပ္စဲထားသည့္ ကာလ၊ ေခါင္းေဆာင္မ်ား ေဆြးေႏြးေနဆဲ ကာလပင္လွ်င္ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။

တခ်ိဳ႕ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ တပ္မ်ားဆိုလွ်င္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲ႐ံုသာမက နယ္ျခားေစာင့္တပ္ အျဖစ္ပင္ အသြင္ေျပာင္း ၍ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းေကာင္းမ်ားျဖင့္ ဝင္ေငြေကာင္းေနၾကၿပီ ျဖစ္သည္။ ယခင္က တိုက္ပြဲနယ္ေျမ တခ်ိဳ႕တြင္ စီးပြားေရး ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈမ်ား၊ သဘာဝ သယံဇာတ တူးေဖာ္မည့္ လုပ္ငန္းမ်ားက လုပ္ငန္းစတင္ လုပ္ကိုင္ရန္ တာစူလ်က္ ရွိသည္။

သို႔ေသာ္ မုန္တိုင္း ၿပီးဆံုးသြားခ်ိန္တြင္ ေလေျပေလေအးမ်ား တိုက္ခတ္ၿမဲဆိုသည့္ စကားသည္ ေဒၚစိုးစိုးတို႔လို စစ္ေဘးဒဏ္ခံ သာမန္ အရပ္သားမ်ား အတြက္မူ လက္ေတြ႔မက်ေသး ဟုပင္ ဆိုႏုိင္သည္။

ေက်ာက္ႀကီးၿမိဳ႕ေပၚႏွင့္ အလွမ္းေဝးလွေသာ ေက်းရြာမ်ားရွိ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းမ်ားသည္ ထုိင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ရွိ ဒုကၡသည္ စခန္းမ်ားသို႔ ထြက္ေျပးခိုလႈံ ေနၾကသည္မွာလည္း ယေန႔တိုင္ပင္ ျဖစ္သည္။ စစ္အသံုးစရိတ္မ်ား၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အသံုးစရိတ္မ်ားက ဗံုးေပါလေအာျဖစ္ေနသေလာက္ စစ္အတြင္း နစ္နာခဲ့ရသူမ်ား၊ အသက္အိုးအိမ္ စည္းစိမ္ ထိခိုက္နစ္နာခဲ့သူမ်ားကို မည္သူက ျပန္လည္ ထူေထာင္ေပးမည္ ဆိုသည္ကလည္း အခုအခ်ိန္အထိ မေသခ်ာလွေသး။

စစ္၏ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးမ်ား ဒဏ္ကို ထုသားေပသား က်ေနပံုေပၚသည့္ ေဒၚစိုးစိုး တေယာက္ ေျခႏွစ္ဘက္လံုး အေကာင္းပကတိ မရွိေတာ့သည့္ေနာက္တြင္ မူလက လုပ္ကိုင္ခဲ့သည့္ က်ပန္း အလုပ္မ်ားကို မလုပ္ႏုိင္ေတာ့ဘဲ ကေလးမ်ားႏွင့္ အိမ္ေမြး တိရစၧာန္ ကေလးမ်ားကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ရင္း စိတ္ဒံုးဒံုးခ်ႏုိင္ေသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိုသာ ေတာင့္တ ေနမိေလသည္။ ။

No comments:

Post a Comment