Saturday, May 30, 2015

ေက်းလက္ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးလား၊ ဆီးသီးဗန္းလား

ေဇာ္မင္း

မန္မာျပည္မွာ ေက်းလက္ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးဟာ အခုအထိ အဓိကက်တယ္လို႔ေျပာတိုင္း ဒီလူဟာ ကြန္ျမဴနစ္လား၊ လက္ဝဲေၾကာင္လားဆိုၿပီး လူတခ်ိဳ႕ရဲ႕ အၾကည့္ခံရပါတယ္။ ေက်းလက္ကို အေျခခံတဲ့ ကိစၥရပ္မ်ားနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ဒီလို ခ်ဥ္းကပ္မႈမ်ိဳးဟာ လက္ဝဲေတြပဲလုပ္ေလ့ ရွိတယ္လို႔ အထင္ခံရေလ့ရွိပါတယ္။

ႏိုင္ငံတခုခ်င္းစီမွာ မတူညီတဲ့ သဘာဝေတြ ရွိပါတယ္။ ဥပမာ စင္ကာပူလိုႏိုင္ငံမ်ိဳးမွာ ေက်းလက္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးလို႔ သြားေျပာရင္ လူရယ္ စရာ ျဖစ္မွာပါ။ ဘာေၾကာင့္တုန္းဆိုေတာ့ မူလသဘာဝကို၌က လယ္သမားမရွိသလို ေက်းလက္ဆိုတဲ့ေဒသမ်ိဳးလည္း မရွိတာေၾကာင့္ ပါ။ ႏိုင္ငံေသးတာလည္း ပါတာေပါ့။ ႏိုင္ငံေသးတာေၾကာင့္ ကူးသန္း ေရာင္းဝယ္ေရးကို အဓိကထားပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာက စီးပြားေရး အဖြဲ႕အစည္း ႀကီးငယ္လတ္ေတြ အေျခစိုက္ခြင့္ျပဳပါတယ္။ အဲဒီ ႏိုင္ငံတကာ စီးပြားေရးအဖြဲ႕ အစည္းေတြအေပၚမွာ အမ်ိဳးစံုတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈေပးတဲ့ လုပ္ငန္းေတြ လုပ္ပါတယ္။

ထိုင္းနဲ႔ မေလးရွားလို ႏိုင္ငံမ်ိဳးမွာေတာ့ ႏိုင္ငံတကာ ကူးသန္း ေရာင္းဝယ္ေရး လုပ္ငန္းေတြ တည္ရွိေနသလို၊ စက္မႈပိုင္းဆိုင္ရာမွာလည္း အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားကို မမီေသးေသာ္လည္း အေတာ္ေလးထြန္းကား လာေနပါတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာလည္း ေက်းလက္ေဒသနဲ႔ လယ္သမား ဆိုတဲ့ အဝန္းအဝိုင္းလည္း ဆက္လက္ တည္ရွိေနပါတယ္။ စိုက္ပ်ိဳးေရးလုပ္ငန္းဆိုတာ ေက်းလက္ကို အေျခခံရတာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ လယ္သမား လူတန္းစားကို ပစ္မထားဘဲ အစိုးရမ်ားအေနနဲ႔ ပံ့ပိုး ကူညီရပါတယ္။ နည္းပညာ၊ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္၊ ဓာတ္ေျမဩဇာ၊ လယ္ယာသံုး စက္မႈပစၥည္းအေထြေထြနဲ႔ ထြက္လာတဲ့ စိုက္ပ်ိဳးကုန္ ေတြကို ျပည္တြင္းေဈးကြက္ ႏိုင္ငံတကာ ေဈးကြက္ေတြမွာ အျမတ္ ရရွိေအာင္ အစိုးရလုပ္သူက ဖန္တီးရွာေဖြေပးပါတယ္။

အိႏိၵယႏိုင္ငံကို ၾကည့္လိုက္ရင္လည္း သေဘာခ်င္းတူေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ေက်းလက္ေဒသနဲ႔ ေက်းလက္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း ဟာ ထုႀကီးထည္ႀကီးနဲ႔ တည္ရွိေနတုန္းပါ။ ဒါေၾကာင့္ အိႏိၵယ အစိုးရဟာ ေက်းလက္ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးအတြက္ နည္းမ်ိဳးစံုသံုးၿပီး မျဖစ္ မေနေဆာင္ရြက္ပါတယ္။ ျမန္မာအစိုးရလို လယ္သိမ္း၊ ေျမသိမ္း လယ္သမားေထာင္ခ်တဲ့ ႏိုင္ငံမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ျမင္ရပါတယ္။ အိႏိၵယ အစိုးရဟာ စိုက္ပ်ိဳးေရး အမွီျပဳေနတဲ့ လယ္သမား လူတန္း စားရဲ႕ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး ၿပိဳဆင္းမသြား ရေအာင္ ဂ႐ုတစိုက္ လုပ္ပါတယ္။ ေက်းလက္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းက ထုထည္ႀကီးမားတာေၾကာင့္ ၿပိဳဆင္းသြားတယ္ဆိုရင္ တိုင္းျပည္ နစ္နာတာနဲ႔ အတူတူျဖစ္တာေၾကာင့္ ဂ႐ုစိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

တခ်ိန္တည္းမွာလည္း တသီးပုဂၢလ စက္မႈလုပ္ငန္းေတြ တိုးတက္ လာေအာင္လည္း လမ္းဖြင့္ေပးပါတယ္။ ကန္႔သတ္ထားတာမ်ိဳး မရွိပါဘူး။ ကန္႔သတ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္တာ မရွိဘူးဆိုေပမယ့္ ေငြရွင္ေၾကးရွင္ ေတြ လုပ္ခ်င္သလို မလုပ္ႏိုင္ေအာင္ေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္ထိန္းညႇိပါတယ္။

ေတာင္အာရွႏိုင္ငံေတြ၊ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ႏိုင္ငံေတြ (စင္ကာပူနဲ႔ ဘ႐ူႏိုင္းႏိုင္ငံမ်ားကလြဲလို႔) မွာ ေက်းလက္လူ႔အဖြဲ႕ အစည္းဆိုတာ အင္အားေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ဆက္လက္ တည္ရွိေနပါတယ္။ အေရွ႕ အာရွႏိုင္ငံမ်ားထဲက ဂ်ပန္နဲ႔ ေတာင္ကိုရီးယား ႏိုင္ငံမ်ားမွာေတာ့ ေက်းလက္ဆိုတာ ဆက္လက္ တည္ရွိေနေသး ေပမယ့္ထုထည္ေသးသြားပါၿပီ။ စိုက္ပ်ိဳးေရးကို မွီခိုရတဲ့ ဂ်ပန္ လယ္သမား ကိုရီးယားလယ္သမား လူတန္းစားဟာ ၿမိဳ႕ေနလူတန္း စားထက္ လူဦးေရအရ ေသးငယ္သြားတာကို ဆိုလိုျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အတိုင္းအတာတခုအရ ေက်းလက္ေဒသဟာ ဆက္လက္ တည္ရွိေနပါတယ္။

ဒုတိယကမၻာစစ္ မတိုင္ခင္က ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာေက်းလက္ေန လူဦး ေရဟာၿမိဳ႕ေနလူဦးေရထက္ ပိုမ်ားခဲ့ပါတယ္။ စိုက္ပ်ိဳးေရးကိုအမွီ ျပဳတဲ့ လယ္သမားယာသမား လူတန္းစားမ်ားခဲ့တာပါ။ စစ္ႀကီး အတြင္း အာရွတိုက္က ႏိုင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားကို ဂ်ပန္ေတြသိမ္းပိုက္တုန္းက ပါဝင္ခဲ့တဲ့ ေအာက္ေျခဂ်ပန္စစ္သား အမ်ားစုဟာ လယ္ ကြင္းေတြထဲကေန မျဖစ္မေန စစ္ထဲကိုဝင္လာရတဲ့သူမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္ႀကီးၿပီးေတာ့ စက္မႈလုပ္ငန္းေတြ အရွိန္အဟုန္ ျမင့္မားေအာင္ ေဆာင္ရြက္မယ္လို႔ ဂ်ပန္အစိုးရက ဆံုးျဖတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႐ိုးရာအရ အလြန္အင္မတန္ ခ်မ္းသာတဲ့ ေျမပိုင္ရွင္ႀကီးေတြဆီက လယ္ေတြကို အစိုးရက ဝယ္ယူၿပီး ေဒသခံေျမမဲ့ လယ္သမားေတြကို ေဝျခမ္းပါတယ္။ ပထမေတာ့ ေျမရွင္ႀကီးေတြက သူတို႔ေျမေတြကို မေရာင္းလိုပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မေရာင္းရင္လည္း အစိုးရက သိမ္းမွာဆိုေတာ့ ေရာင္းရပါ တယ္။

ဒီေတာ့ အစိုးရဘက္က ဘာျပန္လုပ္ေပးသလဲဆိုေတာ့ ေျမရွင္ႀကီး ေတြသူတို႔ေျမကို ေရာင္းခ်ၿပီး စြန္႔လႊတ္လိုက္ရတဲ့အတြက္ေျမေရာင္းလို႔ ရတဲ့ ေငြမ်ားကို စက္မႈလုပ္ငန္းေတြမွာ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံေစပါတယ္။ ေနာက္ ပိုင္းမွာေတာ့ စက္မႈလုပ္ငန္းမ်ားမွာ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံျခင္းဟာ စိတ္ခ်ေသခ်ာ မႈရွိတယ္ဆိုတာ ျမင္လာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဂ်ပန္ ေျမပိုင္ရွင္ေတြဟာ တဆင့္ခ်င္း ဆိုသလို ေျမရွင္ဘဝကို စြန္႔လႊတ္ၿပီး စက္မႈလုပ္ငန္းရွင္ေတြ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာအခု ေျမယာေတြကို အစုလိုက္အၿပံဳ လိုက္ ပိုင္ဆိုင္ေနတဲ့ ေျမပိုင္ရွင္ႀကီး ေတြရွိပါတယ္။ ဘယ္သူေတြပါလဲ။ တေခတ္တခါက ဂ်ပန္ေျမပိုင္ရွင္ႀကီးေတြလို ေရွးႏွစ္ေပါင္း ေလးငါးရာ ကတည္းက အစဥ္အဆက္ ပိုင္ဆိုင္တာမ်ိဳးလား၊ ဒါမွမဟုတ္ေနာက္ပိုင္း ကာလက်မွဇြတ္အတင္း သိမ္းယူလို႔ ပိုင္တာမ်ိဳးလား ဆန္းစစ္ၾကည့္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ဂ်ပန္ေျမရွင္ေတြက သူတို႔ပိုင္ဆိုင္တဲ့ လယ္ယာေျမကို လယ္မဲ့ယာမဲ့ လယ္သမားေတြဆီ ေရာက္ေစခဲ့ပါတယ္။ ေျမရွင္ကေန စက္မႈလုပ္ငန္းရွင္ေတြ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာက ေျပာင္းျပန္ပါ။ အခုေခတ္အထိ ေျမမဲ့လယ္သမား ေတြကို ေျမယာျပန္လည္ ေဝျခမ္းရမယ့္အစား လယ္သမားဆီက လယ္ေျမယာေျမေတြကို သိမ္းေကာင္းေနတုန္းပါ။ ဒီလိုျဖစ္ ေနတာက ဘာကိုျပေနသလဲဆိုရင္ ျမန္မာျပည္မွာ အဆင့္ဆင့္ေသာ စက္မႈလုပ္ငန္း မ်ား တိုးတက္လာဖို႔အတြက္ ေသခ်ာတဲ့ အေျခအေန တရပ္ မရွိေသးဘူး ဆိုတာကို မီးေမာင္းထိုးျပေနတာပါ။

ေကာင္းပါၿပီ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ စက္မႈလုပ္ငန္း ဖြံ႕ၿဖိဳးလာဖို႔ အေျခ အေနက မေပးေသးဘူးရင္ဆိုရင္ စိုက္ပ်ိဳးေရးကို အေျခခံေနတဲ့ ေက်းလက္ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးကို ပိုၿပီးဦးစားေပး မလုပ္သင့္ဘူးလားလို႔ ေမးစရာ ျဖစ္လာပါ တယ္။ တခါ ေက်းလက္ဖြံ႕ၿဖိဳးဖို႔ လုပ္မယ္ဆိုေတာ့ ေငြကလိုလာပါတယ္။ သမဝန္ႀကီးက တ႐ုတ္ဆီက အတိုးမ်ားတဲ့ေငြေၾကး ေခ်းယူမႈ လုပ္ပါတယ္။ အဲသလို အတိုးမ်ားတဲ့ ေခ်းေငြဟာ ေက်းလက္ေဒသ ဖြံ႕ၿဖိဳး ေရးအတြက္အမွန္တကယ္ အလုပ္မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆို တာ လူတိုင္း သေဘာေပါက္ေနပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ အဲဒီေခ်းေငြကို လည္သလိုလုပ္ စားမယ့္ ဆိုင္ရာပိုင္ရာေတြ ကလည္း ရွိပါေသးတယ္။

အဲသလိုဆိုေတာ့ စီးပြားေရး ပညာရွင္ေခၚၿပီးတြက္ခ်က္ခိုင္းစရာ ေတာင္မလိုပါဘူး။ ပရမ္းပတာ စီမံမႈေအာက္က အတိုးမ်ားတဲ့ ေခ်းေငြကို တေန႔ ျပန္ဆပ္ရတဲ့ အခါ ကိုယ့္ဘက္ပဲ နာမယ္ဆိုတာ အားလံုးျမင္ေနၾကပါတယ္။ သမဝန္ႀကီးရဲ႕ စဥ္းစားေျမာ္ျမင္မႈ ဟာဘယ္ေလာက္ တိမ္သလဲဆိုတာ ျမင္ရပါတယ္။ အဂၤလိပ္လို ဆိုရင္ေတာ့ Common Sense ေလာက္ေတာင္ မရွိဘူးလို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။

အခု ကမၻာ့ဘဏ္က ေက်းလက္ ေဒသ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးအတြက္ အတိုးမဲ့ေခ်းေငြေပးဖို႔ ျဖစ္လာပါတယ္။ ၾကားရတဲ့ သတင္းမ်ားအရေတာ့ အေမရိကန္ေဒၚလာ သန္းေပါင္း ၁၆၀ဝ အထိ ပမာဏမ်ားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ႏွစ္အလိုက္ေပးသြားမယ္လို႔ ၾကားရပါတယ္။ နည္းနည္းေနာေနာ မဟုတ္ပါ။ စိုက္ပ်ိဳးေရး အတြက္သာမဟုတ္ဘဲ၊ ေက်းလက္မွာ လွ်ပ္စစ္မီး ရရွိေရး၊ က်န္းမာေရး စတဲ့က႑ေတြအတြက္လည္း ပါဝင္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ အဲသေလာက္ ပမာဏ မ်ားျပားလွတဲ့ ေငြေၾကးကို ဘယ္သူေတြက ဘယ္လို စီမံမွာလဲဆိုတဲ့ ကိစၥျဖစ္ပါတယ္။ ေခတ္အဆက္ဆက္ အစိုးရမ်ားလက္ထက္ကလို ပလိုင္းေပါက္နဲ႔ ဖားေကာက္သလို ျဖစ္ၾကဦးမွာလား။ အမွန္တကယ္ အကူအညီလိုအပ္ေနတဲ့ လယ္သမားေတြလက္ထဲ အဲသည့္ေငြက ဒုတ္ဒုတ္ထိ ေရာက္မွာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ဘာေကာ္မတီ ညာေကာ္မတီနဲ႔ ဟိုဝန္ႀကီးဌာန ဒီဝန္ႀကီးဌာန ေတြအၾကားမွာ ဆီးသီးဗန္းႀကီး ေမွာက္က်ဦးမွာလား။ ေနာက္တခ်က္ကလည္း လယ္သမားေတြလက္ထဲ အမွန္တကယ္ေရာက္ဖို႔ လိုတယ္လို႔ ေထာက္ျပေတာ့ ေခတ္သစ္ေျမပိုင္ရွင္ႀကီးေတြက တျခားဟုတ္႐ိုးလား က်ေနာ္တို႔က အဲဒီလယ္ ေျမေတြပိုင္ဆိုင္တဲ့ လယ္သမားေတြပါလို႔ ႐ိုက္စားလုပ္ၾကဦးမွာလား။

အတိုးမဲ့ေခ်းတဲ့ေငြ ဆိုေပမယ့္ ေခ်းေငြဆိုတာ တေန႔ျပန္ဆပ္ ရမယ္ဆိုတာ ေမ့ထားလို႔မျဖစ္ပါဘူး။ အခုေတာင္ အစိုးရအေျပာအရ ႏိုင္ငံသားတဦးခ်င္းစီမွာ တင္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံျခားေၾကြးၿမီဟာ က်ပ္ေငြ ငါးသိန္းခန္႔စီ ရွိတယ္လို႔ ေျပာထားတယ္မဟုတ္လား။ ေက်းလက္ေဒသ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးအတြက္ ကမၻာ့ဘဏ္က ေခ်းမဲ့အတိုးမဲ့ ေငြေၾကးဟာ ဘယ္ေလာက္အထိ အက်ိဳးရွိရွိ သံုးစြဲမယ္ဆိုတာကို အစိုးရအေနနဲ႔ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈရွိရွိ ႏိုင္ငံသားမ်ားကို ခ်ျပဖို႔ လိုတယ္လို႔ ေထာက္ျပလိုပါတယ္။ အဲသလိုမွ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ေနာက္လာမယ့္ သံုးေလးႏွစ္က်မွ ျမန္မာႏိုင္ငံသား တဦးခ်င္းစီအေပၚမွာ တင္ရွိေနတဲ့ ႏိုင္ငံျခားေၾကြးၿမီဟာ ဆယ္သိန္းေက်ာ္သြားပါၿပီဆိုတဲ့ အစီရင္ခံစာမ်ိဳးေတာ့ မဖတ္လို မၾကားလိုပါေၾကာင္း။

No comments:

Post a Comment