Saturday, April 30, 2016

ႏိုင္ငံေရးလားရာ ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္သြားသည့္ ျမန္မာႏွင့္ ထိုင္း

Thitinan Pongsudhirak


ႏိုင္ငံေရး ဦးတည္ခ်က္ ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္ေနသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံတို႔ကဲ့သို႔ အျဖစ္မ်ိဳးကို အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံ တခ်ိဳ႕တြင္လည္း ျမင္ေတြ႔ခဲ့ၾကရၿပီး ျဖစ္ပါသည္။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္းတြင္ စစ္အာဏာရွင္ လက္ေအာက္၌ ရာစုႏွစ္၀က္ တခုေက်ာ္ ေနထိုင္ခဲ့ရၿပီးေနာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ၿပီးခဲ့သည့္ ႏို၀င္ဘာလအတြင္းက က်င္းပခဲ့ေသာ လြတ္လပ္၍ တရားမွ်တသည့္ ေရြးေကာက္ပြဲႏွင့္အတူ ဒီမိုကေရစီ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ႏွင့္ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (NlD) ပါတီက ဦးေဆာင္သည့္ အရပ္သား အစိုးရတခု ရွိလာၿပီ ျဖစ္သည္။

တခိ်န္တည္းမွာပင္ ထိုင္းႏိုင္ငံ၌ စစ္ဘက္ အာဏာရွင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွသည္ လူအမ်ားစုဆႏၵျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဆီသို႔ ကူးေျပာင္းေရးမွာ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ႏွင့္ ၂၀၁၄ ခုႏွစ္ စစ္တပ္အာဏာ သိမ္းယူမႈမ်ားေၾကာင့္ အာဏာရွင္ စနစ္ဆီသို႔သာ ျပန္သြားေနရသည့္ ပံုမွန္ မဟုတ္ေသာ အေျခအေနမ်ား ျဖစ္ေပၚလာေနသည္။

အေရွ႕ေတာင္ အာရွႏိုင္ငံ ၂ ခုတြင္ ႏိုင္ငံေရး အနာဂတ္မ်ား လားရာဆန္႔က်င္ေနျခင္းက မွတ္သားဖြယ္ရာျဖစ္သည္။ ရပ္တည္ခ်က္မတူညီေသာ အသိုင္းအ၀ိုင္းမ်ားၾကားတြင္ အလုပ္ျဖစ္ေစမည့္ တိုးတက္မႈရေစႏိုင္မည့္ ဟန္ခ်က္ ညီမွ်မႈ ရရွိေရးတြင္ ေစ့စပ္ညွိႏိႈင္းျခင္း ႏွင့္ လိုက္ေလ်ာျခင္းမ်ား၏ အေရးပါမႈကို ျပသေနသည္။

ျမန္မာႏိုုင္ငံသည္ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး လက္ေအာက္တြင္ ကာလၾကာရွည္စြာ ရွိေနခဲ့စဥ္အတြင္း ႏိုင္ငံတကာ၏ ပစ္ပယ္မႈႏွင့္ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရၿပီး အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ား၏ ဒဏ္ခတ္ပိတ္ဆို႔မႈမ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ခဲ့ၾကရကာ အာဆီယံအဖြဲ႔အတြင္းတြင္ အင္အားနည္းေသာ ႏိုင္ငံတခု ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ အဖြဲ႔တြင္းတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံပါ၀င္ေနသည့္ အတြက္ အာဆီယံသည္ ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံႀကီးမ်ားမွ အစိုးရမ်ားႏွင့္ ျပဳလုပ္မည့္ ထိပ္သီး အစည္းအေ၀းမ်ားကို ေက်ာ္ပစ္ရျခင္း၊ အရြယ္အစား ေလွ်ာ့ခ်ရျခင္းမ်ား မၾကာခန ျပဳလုပ္ခဲ့ရသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံကိုယ္တိုင္လည္း ၂၀၀၅ ခုႏွစ္တြင္ အာဆီယံအဖြဲ႔၏ အလွည့္က် ဥကၠ႒တာ၀န္ကို လက္မခံဘဲ အလွည့္ ေက်ာ္ခဲ့ရသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးမ်ား စတင္လာသည့္အခါ ထိပ္တန္း စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားက အထူးအခြင့္အေရးမ်ားႏွင့္ သူတို႔တြင္ ယခင္က ရွိထားခဲ့သည္မ်ားကို ထိန္းသိမ္းရန္ ဆႏၵရွိခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ႏိုင္ငံေရး လြတ္လပ္မႈက မည္ကဲ့သို႔ အရွိန္အဟုန္ျဖင့္ ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားႏိုင္သည္ ဆိုျခင္းအေပၚ သူတို႔ ေလွ်ာ့တြက္ခဲ့ၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ ၿငိမ္သက္ ေသာ္လည္း တာ၀န္ယူမႈရွိသည့္ ေခါင္းေဆာင္မႈတခု၏ ေအာက္တြင္ျဖစ္သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း တေယာက္ ျဖစ္သည့္ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္က ၂၀၁၁ ခုႏွစ္တြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အပါအ၀င္ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ားကို လႊတ္ေပးၿပီး ႏိုင္ငံေရး ႏွင့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ္လည္း သူ၏ အစိုးရအဖြဲ႔ကို ေျဖေလွ်ာ့ေပးျခင္း မရွိေသးသည့္ အေျခခံ အခြင့္အေရးႏွင့္ လြတ္လပ္ခြင့္ စသည့္ ဖိအားမ်ားေအာက္သို႔ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ပင္ ေရာက္ရွိသြားခဲ့သည္။

ဦးသိန္းစိန္၏ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးမ်ားကို ေနာက္ျပန္ႏိုင္ေရးက ျမန္မာတပ္မေတာ္အတြက္ အရင္းအႏွီး ႀကီးမားလာသည္။ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္သည္ အေျခခံဥပေဒပါ အခြင့္အေရးမ်ားႏွင့္အညီ ရပ္တည္ေနသည့္ အဖြဲ႔အစည္းတခု ျဖစ္သည္။ အေျခခံ ဥပေဒအရ ဥပေဒျပဳလႊတ္ေတာ္တြင္ စစ္တပ္က ၂၅ ရာခိုင္ႏႈန္း ကိုယ္စားျပဳခြင့္ ရရွိထားၿပီး အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရး အတြက္လည္း ကိုယ္စားလွယ္အားလံုး၏ ၇၅ ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္က ေထာက္ခံရန္ လိုအပ္သည္။ လံုၿခံဳေရး ႏွင့္ သက္ဆိုင္သည့္ ျပည္ထဲေရး၊ ကာကြယ္ေရးႏွင့္ နယ္စပ္ေရးရာ ၀န္ႀကီးဌာနမ်ားကိုလည္း စစ္တပ္က ထိန္းခ်ဳပ္ထားသည္။ အေျခခံ ဥပေဒ၏ ေနာက္ထပ္ ပုဒ္မတခုကလည္း ႏိုင္ငံျခားသား မိသားစု၀င္မ်ား ရွိေနေသာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို သမၼတ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ႏိုင္ျခင္း မရွိေစရန္ တားျမစ္ထားသည္။ စစ္တပ္ဘက္က ေနာက္ဆံုး အေပးအယူ ညွိႏိႈင္းႏိုင္သည့္ အခ်က္လည္း ျဖစ္သည္။

ၿပီးခဲ့သည့္ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ NLD က ေရြးခ်ယ္ခံ ကိုယ္စားလွယ္ေနရာ ၇၇ ရာခိုင္ႏႈန္း အႏိုင္ရရွိခဲ့ၿပီး စစ္တပ္က ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ ေပးထားေသာ ႀကံ့ခိုင္ေရးပါတီက ၁၀ ရာခိုင္ႏႈန္းသာ အႏိုင္ရရွိခဲ့သည့္အတြက္ အေျခအေနက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဘက္သို႔ ေရာက္ရွိလာသည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က သူ၏ ယံုုၾကည္ကိုးစားခံရသူ တဦးျဖစ္သည့္ ဦးထင္ေက်ာ္ကို သမၼတအျဖစ္ ခန္႔အပ္လိုက္ၿပီးေနာက္ အစိုးရ၏ လုပ္ငန္းကိစၥမ်ားကို ႀကီးၾကပ္ရန္အတြက္ ယခင္က မရွိခဲ့ေသာ ႏိုင္ငံေတာ္ အတိုင္ပင္ခံပုဂၢိဳလ္ ရာထူးေနရာ အသစ္တခုကို ရယူလိုက္သည္။ ထို႔အျပင္ သမၼတ႐ံုး၀န္ႀကီး ရာထူးႏွင့္ ႏိုင္ငံျခားေရး ၀န္ႀကီး ရာထူးကိုပါ ပူးတြဲရယူခဲ့သည့္အတြက္ တိုင္းျပည္၏ အထိေရာက္ဆံုးေသာ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူ အမ်ိဳးသမီး ျဖစ္လာခဲ့သည္။

ယခုအခ်ိန္အထိ တပ္မေတာ္က ႏႈတ္ကို ေစာင့္ထိန္း၍ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ NLD ပါတီကို လြတ္လပ္စြာ လုပ္ကိုင္ခြင့္ျပဳထားသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး မင္းေအာင္လိႈင္ ဦးေဆာင္သည့္ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားက အာဏာရွင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး လက္ေအာက္မွ ယခင္က ရက္စက္သည့္ လမ္းေဟာင္းမ်ားထံသုိ႔ ျပန္မသြားလိုေၾကာင္း ထင္ရွားေနသည္။ ယခင္က ျဖစ္ခဲ့သည္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ အာဃာတ မထားေၾကာင္း ျပသ၍ အျပန္အလွန္ နားလည္မႈရယူေရးက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ တာ၀န္ ျဖစ္လာပါလိမ့္မည္။ အကယ္၍ သူက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားႏွင့္ သူတို႔၏ ခ႐ိုနီမ်ား၏ အက်ိဳးစီးပြားကို ရယူရန္အတြက္ အလ်င္အျမန္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့လွ်င္ သို႔မဟုတ္ သူ သမၼတ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ျဖစ္လာေရးအတြက္ အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရးကို အားစိုက္ခဲ့လွ်င္ စစ္ဘက္-အရပ္ဘက္ ဆက္ဆံေရးက ၿပိဳကြဲသြားႏိုင္ပါသည္။

ယခုအခ်ိန္အထိ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က စစ္တပ္၏ ယခင္က ေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ားအတြက္ တရားမွ်တမႈႏွင့္ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ကာလမွ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈမ်ားကို ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ တိတိက်က် ေျပာၾကားျခင္း မရွိေသးပါ။ သူ႔အေနျဖင့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားကို ေျဖရွင္းစီမံေပးရန္ လိုအပ္လာပါလိမ့္မည္။ အရပ္သား အစိုးရတခုႏွင့္ စစ္တပ္ကို အကြာအေ၀းတခု ျခား၍ ႀကိဳးတန္းေလွ်ာက္ရင္း လက္ေတြ႔ရလဒ္မ်ား ရယူေပးရန္လည္း လိုအပ္လာပါလိမ့္မည္။

ထိုင္းႏိုင္ငံမွာမူ ျမန္မာႏိုင္ငံကဲ့သို႔ မဟုတ္ဘဲ ျပည္ပေရာက္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း သက္ဆင္ ရွင္နာဝပ္၏ပါတီ၊ ေရြးေကာက္ခံ အင္အားစုမ်ား ႏွင့္ ေရွး႐ိုးစြဲ ၿပိဳင္ဘက္မ်ားၾကားတြင္ တန္႔ေနသည္။ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္မွ စ၍ ထိုင္းေရြးေကာက္ပြဲ အားလံုးတြင္ အႏိုင္ရရွိခဲ့သည့္ သက္ဆင္ ရွင္နာဝပ္က စစ္တပ္၊ သက္ဦးဆံပိုင္စနစ္ ႏွင့္ ဗ်ဴ႐ိုကေရစီ တို႔တြင္သာ တ၀ဲလည္လည္ ျဖစ္ေနေသာ စစ္ေအးေခတ္က ႏိုင္ငံေရး အစဥ္အလာ ႏွင့္ ကြဲျပားစြာျဖင့္ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းႏွင့္ ဒီမိုကေရစီေရးမ်ားကို ဆက္တိုက္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း မိသားစု စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားႏွင့္ သူ၏ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတို႔ ဆက္ႏႊယ္မႈမ်ားေၾကာင့္ အက်င့္ပ်က္ ျခစားမႈမ်ားႏွင့္ အာဏာအလြဲသံုးစားမႈမ်ား ေပၚေပါက္ေစခဲ့ပါသည္။

သူ၏ အက်ိဳးစီးပြားဆိုင္ရာ ကိစၥမ်ားႏွင့္ လႊတ္ေတာ္လူမ်ားစု အခိုင္အမာ ရရွိထားျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလတြင္ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းယူမႈ ေပၚေပါက္လာေစခဲ့သည္။ သက္ဆင္ရွင္နာဝပ္ ဆန္႔က်င္ေရး လမ္းေပၚဆႏၵျပပြဲမ်ား ေပၚေပါက္ခဲ့ၿပီး လအနည္းငယ္ အၾကာတြင္ျဖစ္သည္။ အာဏာသိမ္း စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားက သက္ဆင္ ရွင္နာဝပ္၏ အာဏာကို ေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္ရန္အတြက္ အထက္လႊတ္ေတာ္ ဆီးနိတ္၏ တ၀က္ကို ခန္႔အပ္သည့္ အေျခခံ ဥပေဒသစ္တခု ေရးဆြဲခဲ့ၿပီး တရားစီရင္ေရးပိုင္းသို႔လည္း အာဏာေျပာင္းေရႊ႕မႈမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။

သက္ဆင္ ရွင္နာဝပ္၏ ပါတီက ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ဆက္ရွိေနခဲ့ေသာ္လည္း သူ႔ကိုဆန္႔က်င္သည့္ ရွပ္၀ါ ဆႏၵျပပြဲမ်ား ပိုမို ေပၚေပါက္လာခဲ့ကာ ေနာက္ဆံုးတြင္ အတိုက္အခံက ဦးေဆာင္သည့္ အစိုးရသစ္တခု တက္လာခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူ၏ ညီမ အငယ္ဆံုး ယင့္လတ္ ရွင္နာဝပ္က ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ အႏိုင္ရရွိခဲ့သည့္ အတြက္ သက္ဆင္ ရွင္နာဝပ္ ျပန္လည္ ေပၚထြက္လာခဲ့သည္။

ညီမ ျဖစ္သူ၏ အစိုးရလက္တြင္ အာဏာတည္ၿငိမ္လာသည့္ အခ်ိန္တြင္ သက္ဆင္ ရွင္နာဝပ္က ၿပိဳင္ဘက္မ်ားကို ေနာက္ထပ္ အခြင့္အေရးေပးသည့္ အေနျဖင့္ သူ႔အေပၚ စြပ္စြဲထားသည့္ ရာဇ၀တ္မႈမ်ား ႏွင့္ စီရင္ခ်က္မ်ားမွ လြတ္ေျမာက္ၿပီး ႏိုင္ငံသို႔ ျပန္လာခြင့္ရရွိေစႏိုင္မည့္ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ ဥပေဒၾကမ္းတခုကို ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလတြင္ စတင္ ေဖာ္ေဆာင္ခဲ့သည္။ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ေၾကာင့္ ရွပ္ဝါမ်ား၏ လမ္းေပၚ ဆႏၵျပပြဲမ်ား ပိုမိုေပၚေပါက္လာေစခဲ့ၿပီး ၂၀၁၄ ခုႏွစ္ ေမလတြင္ စစ္တပ္က ေနာက္တႀကိမ္ အာဏာသိမ္းခဲ့သည္။

ယခု တႀကိမ္တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ပရာယြတ္ ခ်န္အိုခ်ာ ဦးေဆာင္ေသာ ထိုင္းစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားက အစိုးရကို တိုက္႐ိုက္ အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး ပညာရွင္အနည္းငယ္ကိုသာ ခန္႔အပ္ခဲ့သည္။ အမ်ိဳးသား ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ တရားဥပေဒ စိုးမိုးေရး ေကာင္စီ (National Council for Peace and Order) ဟုေခၚသည့္ စစ္အစိုးရက ၾကားျဖတ္ ဖြဲ႔စည္းပံုတခုကို ခ်မွတ္ၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ပရာယြတ္ ခ်န္အိုခ်ာကို အာဏာအျပည့္အ၀ အပ္ႏွင္းခဲ့သည္။ ယခင္ စစ္အာဏာရွင္ အစိုးရမ်ား အတိုင္းပင္ျဖစ္သည္။ ရာႏွင့္ ခ်ီေသာ အစိုးရဆန္႔က်င္သူမ်ားကို စစ္တန္းလ်ားမ်ားတြင္ ၇ ရက္ခန္႔ ဖမ္းဆီးထိမ္းသိမ္း ထားခဲ့သည္။ လူ႔အခြင့္အေရး ေဆာင္ရြက္သူမ်ားကို ၿခိမ္းေျခာက္ခဲ့ၿပီး စာနယ္ဇင္းသမားမ်ားကို ဖိႏွိပ္ကန္႔သတ္ခဲ့သည္။

National Council for Peace and Order က လက္ညိဳးေထာင္ ေခါင္းညိတ္ လႊတ္ေတာ္တခု၊ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး ညီလာခံတခု၊ အေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲေရး ေကာ္မတီ ႏွင့္ ပရာယြတ္ ခ်န္အိုခ်ာ ကိုယ္တိုင္ ေခါင္းေဆာင္သည့္ အစိုးရအဖြဲ႔ တခုကို ဖြဲ႔စည္းခဲ့ပါသည္။ စစ္တပ္က ေရးဆြဲထားသည့္ အေျခခံဥပေဒၾကမ္းတြင္ စစ္တပ္က ခန္႔အပ္သည့္ အထက္ လႊတ္ေတာ္ကို အာဏာအမ်ားအျပား ေပးအပ္ထားၿပီး စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားက ထိုင္းႏိုင္ငံ ျဖစ္လာသင့္သည္ဟု သတ္မွတ္ထားသည့္ အေျခအေန တခုဆီသို႔ ဦးတည္သည့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးကာလ ႏွစ္ ၂၀ အတြင္းတြင္ ၎တို႔က ေရြးေကာက္ခံ အစိုးရ မွန္သမွ်ကို ၅ ႏွစ္ၾကာ ေစာင့္ၾကည့္ ႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ ထို႔အျပင္ ဖြဲ႔စည္းပံုအရ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္သည္ ေရြးေကာက္ခံ ကိုယ္စားလွယ္ ျဖစ္ရန္ မလိုအပ္သည့္အတြက္ စစ္အစိုးရက ေရြးခ်ယ္ေပးႏိုင္ရန္ လမ္းဖြင့္ေပးထားသည္။

အကယ္၍ ၾသဂုတ္လ ၇ ရက္ေန႔တြင္ ျပဳလုပ္မည့္ ဆႏၵခံယူပြဲတြင္ အေျခခံ ဥပေဒကို အတည္ျပဳႏိုင္ခဲ့လွ်င္ ေရြးေကာက္ပြဲမ်ားကို ၂၀၁၇ ခုႏွစ္တြင္ က်င္းပႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ အရပ္ဘက္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ားက စစ္တပ္ကို ေပၚေပၚထင္ထင္ ဦးစားေပးထားသည့္ အေျခခံဥပေဒကို ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္ခဲ့ၾကသည့္ အတြက္ တင္းမာမႈမ်ားလည္း တိုးလာခဲ့သည္။

တရားဥပေဒ စိုးမိုးေရးကို ျပန္လည္ ထိန္းသိမ္းရန္ စစ္တပ္၏ စြတ္ဖက္မႈကို ယခင္က ေထာက္ခံ အားေပးခဲ့ၾကသူ အမ်ားအျပား ႏွင့္ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးတြင္ စစ္တပ္၏ ေစာင့္ေရွာက္မႈ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္သည္ဟု ယူဆခဲ့ၾက သူမ်ားမွာလည္း သံသယမ်ား ရွိလာၾကၿပီ ျဖစ္သည္။ အနာဂတ္တြင္ ထိုင္းႏိုင္ငံမွ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားက အာဏာကို ကာလၾကာရွည္စြာ ဆက္လက္ ထိန္းခ်ဳပ္ထားမည့္ အသြင္ရွိေနၿပီး သူတို႔ႏွင့္ အယူအဆ ဆန္႔က်င္သူမ်ား ပါ၀င္လာၾကႏိုင္မည္ မဟုတ္ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံက ဦးတည္ေနသည့္ လမ္းေၾကာင္းသည္ ပိုမို၍ ကေသာင္းကနင္းမ်ား ျဖစ္လာဖြယ္ရာရွိေနပါသည္။

ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ လိုအပ္ေနသည္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရေသာ ေဆြးေႏြးညွိႏိႈင္းမႈမ်ိဳး၊ ေနရာခ်ထားမႈမ်ိဳး ျဖစ္ပါသည္။ ထိုသို႔ ျဖစ္လာရန္မွာ ထိုင္းႏိုင္ငံ၏ ႏိုင္ငံေရး ျပႆနာႏွင့္ ရပ္တည္ခ်က္က အဆိုးဆံုး အေျခအေနမွေန၍ ဘက္အသီးသီးမွ ပါ၀င္ၿပီး မည္သူမွ် အသာစီးမရႏိုင္သည့္ နားလည္မႈတခုဆီသို႔ ဦးတည္ရမည္ျဖစ္ၿပီး အေလွ်ာ့အတင္းႏွင့္ ေစ့စပ္ ညွိႏိႈင္းမႈမ်ားက ေရွာင္လႊဲမရႏိုင္ပါ။ ယခု လက္ေတြ႔အေျခအေနသို႔ ေရာက္ရွိရန္အတြက္ ျမန္မာစစ္အစိုးရက ဆယ္စုႏွစ္ ၅ ခု နီးပါး အခ်ိန္ယူခဲ့ရသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္းႏွင့္ ႏိုင္ငံပမွ ေလ့လာေစာင့္ၾကည့္ သူအမ်ားစုက ျမန္မာႏိုင္ငံေလာက္ အခ်ိန္ယူရမည္ မဟုတ္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ထားၾကပါသည္။

No comments:

Post a Comment