အေျဖကား ရွင္းရွင္းေလး ျဖစ္ပါသည္။ လူတဦးတေယာက္သည္ လူ႔ေဘာင္ေလာက၌ အသက္ရွင္ ေနထိုင္သြားစဥ္ အတြင္း လူသားဆန္စြာ ျပဳမူ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ လွ်င္ အားလံုးက သူ႔အား ေလးစား ၾကသည္၊ ခ်စ္ခင္ ျမတ္ႏိုးၾကသည္၊ အားကိုးသမႈျပဳ ကာ ယံုၾကည္မႈလည္း ရွိၾက သည္။ ထိုသို႔ေသာ လူတဦးသည္ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္လာေသာ အခါ ေျပာစရာ မရွိေလာက္ေအာင္ လူထုက ယံုၾကည္ အားကိုးၾကမည္သာ။
လူသားဆန္ေသာ လူတဦး အတြက္ ရွိရမည့္ အရည္အခ်င္းကား ႐ိုးသားျခင္းႏွင့္ ႀကိဳးစားျခင္းပင္ ျဖစ္ေတာ့၏။ ႐ိုးသားၿပီး မႀကိဳးစား လွ်င္လည္း လူထု၏ ယံုၾကည္မႈ ေလွ်ာ့နည္း ေပလိမ့္မည္။ ႐ိုးသား ႀကိဳးစားေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းကို ျမန္မာျပည္သူ တရပ္လံုးသာမက၊ ကမၻာ့ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ျပည္သူမ်ားကပါ ေလးစားၾကသည္။
ဒါ႐ိုက္တာ ၾကည္စိုးထြန္း၏ “မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ျမန္မာ႐ုပ္ရွင္” အစီအစဥ္တခုတြင္ ဒါ႐ိုက္တာ မင္းသား ေမာင္တင္ေမာင္ ပါဝင္ၿပီး၊ ဒါ႐ိုက္တာ ဦးတင္ယု ႐ိုက္ကူးသည့္ “မင္းဘာလဲ” ႐ုပ္ရွင္ကားကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္က စြပ္က်ယ္ အက်ႌဝတ္ျဖင့္ သြားၾကည့္ခဲ့ေၾကာင္း ဒါ႐ိုက္တာ ၾကည္စိုးထြန္းႏွင့္ ဦးတင္ယုတို႔ ေျပာသြားၾကတာ ၾကားလိုက္ရသည္။ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္တာ ဝါသနာပါသည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ဘယ္ေနရာ ေရာက္ေရာက္ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ေလ့ ရွိေသာ္ လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဆိုသည့္ ရာထူးႏွင့္ ဟိတ္ဟန္မ်ားကို မည္သည့္အခါမွ် မျပခဲ့ေခ်။ ႐ိုးသားေသာ ေခါင္းေဆာင္တဦး၏ ပံုရိပ္ကို ထင္ဟပ္ေစခဲ့သည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ သူကိုယ္တိုင္ ႐ိုးသားမႈကို ျမတ္ႏိုး ႐ံုမက သူထူေထာင္ခဲ့ေသာ ျမန္မာ့ တပ္မေတာ္ကိုလည္း ႐ိုးသားဂုဏ္ ရွိေစခ်င္ခဲ့သည္။ ဤအခ်က္ကို စစ္ဝန္ႀကီးႏွင့္ စစ္ေသနာပတိ ျဖစ္သည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း၏ တပ္မေတာ္သားမ်ား လိုက္နာရမည့္ အမိန္႔စာထဲမွ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္မ်ားကို ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ ထင္ရွားေစမည္ ျဖစ္သည္။
ျပည္သူ႔တပ္မေတာ္သားမ်ား ျဖစ္ၾကေသာ ရဲေဘာ္တို႔ ျပည္သူ႔တပ္မေတာ္သားပီပီ ေအာက္ပါ အခ်က္မ်ားကို က်င့္ၾကရ မည္ –
(၁) ျပည္သူျပည္သား အေပါင္းတို႔အား အရာရွိ၊ အရာမဲ့၊ လူႀကီးလူငယ္၊ ေယာက္်ား၊ မိန္းမ၊ လူမ်ိဳး၊ ဘာသာ မေရြး ဆက္ဆံတတ္ပါေစ။ ေဖာ္ေရြၾကပါ။ ယဥ္ေက်းၾကပါ။ ကိုယ့္အမွား မရွိပါေစႏွင့္။ တရား မွ်တၾကပါ။ ၾကင္နာၾကပါ။ ေလးစားၾကပါ။
(၂) ကိုယ္ႏွင့္မဆိုင္တဲ့ အျခားသူ၏အလုပ္ကို အေႏွာင့္အယွက္ မျပဳပါႏွင့္။ သို႔ေသာ္ ကိုယ့္ဝတၱရား အခ်ိန္တြင္ မည္သူမဆို ကူညီႏိုင္သမွ် ကူညီပါ။ ကူညီရာတြင္ တရားနည္းလမ္းက်ပါေစ။
(၃) ဗမာမဟုတ္ေသာ ႏိုင္ငံအတြင္းရွိ လူမ်ိဳးစု မ်ားကို ငါ့တို႔တပ္တြင္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ျပင္ပတြင္ ေသာ္လည္းေကာင္း ေဆြးမ်ိဳးရင္းျခာကဲ့သို႔ သေဘာထားပါ။ ၎တို႔အေလ့အထ ဘာသာ အတိုင္း ကိုးကြယ္ျခင္း၊ ေျပာဆိုျခင္း၊ ဝတ္စားေနထိုင္ျခင္း အစရွိသည့္တို႔ကို မကဲ့ရဲ႕ပါႏွင့္။ မေနာက္ေျပာင္ ပါႏွင့္။ မေႏွာင့္ယွက္ပါႏွင့္။ ၎တို႔ မခံခ်င္သည့္ အေျပာအဆို၊ အသံုးအႏႈန္းကို ေရွာင္ၾကဥ္ပါ။
(၄) အရက္မူး မရမ္းကားရ။
(၅) မိန္းမမ်ားကို က်ဴးလြန္ေစာ္ကားျခင္း မျပဳရ။
(၆) လုယက္ မခိုးဝွက္ရ။
(၇) တည္းခိုေသာ အိမ္ရာမ်ားတြင္ ခြင့္ေတာင္း ၿပီးမွ ဝင္ရမည္။ ေနထိုင္စဥ္အခါ ညစ္ညစ္ညမ္းညမ္း မေနထိုင္ဘဲ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း ေနထိုင္ရမည္။ အိမ္မွ ထြက္ခြာေသာအခါ တြင္လည္း အပ်က္အစီးမ်ားရွိက မိမိေၾကာင့္ျဖစ္လွ်င္ အစားထိုးေပးျခင္း၊ ေလ်ာ္ေၾကးေပးျခင္း ျပဳရမည္။
(၈) တန္ရာတန္ဖိုး မေပးဘဲ မဝယ္ပါႏွင့္။
(၉) ေခ်းငွားထားေသာ အရာကို ဆက္ဆက္ ျပန္ေပးရန္ မေမ့ပါႏွင့္။
(၁၀) အထက္အမိန္႔ မရဘဲ ပစၥည္းအတင္း မသိမ္းပါႏွင့္။ အထက္အမိန္႔အရ သိမ္းရေစကာမူ မဖြယ္မရာ၊ မယဥ္မေက်း မျပဳပါႏွင့္။ အမ်ား မခံႏိုင္ေအာင္ မလုပ္ပါႏွင့္။
လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးေနာက္တြင္ ျမန္မာ့ေခါင္းေဆာင္ဆိုသူ အမ်ားစုသည္ ႐ိုးဂုဏ္ကို ေမ့ေလ်ာ့ကုန္ ၾကသည္။ ကိုယ့္ရာထူး၊ ဂုဏ္ေတြကို ေရွ႕တန္းတင္လာၾကသည္။ တေနရာရာ သြားမည္ ဆိုလွ်င္ လမ္းေၾကာင္း ရွင္းေပးရတာတို႔၊ အထူး အခြင့္အေရးမ်ား လုပ္ေပးရတာတို႔ျဖင့္ ႀကီးက်ယ္လာၾကသည္။ မင္း ဘာလဲ၊ ငါဘာလဲ ဆိုသည့္ ေမာက္မာေသာ စိတ္ဓာတ္ေတြ ျမင့္မားလာၾကတာ ေတြ႔ေနရသည္။
အမ်ိဳးသား ေခါင္းေဆာင္းႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကမူ “မင္း ဘာလဲ” အမည္ရွိ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းကို “ငါဘာလဲ” ဆိုသည့္ ဂုဏ္ေမာက္မာမႈျဖင့္ မၾကည့္ခဲ့ပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ သူမသိတာ၊ မတတ္တာကိုလည္း ႐ိုးသားစြာ ဝန္ခံေျပာဆို တတ္သည္။ ႐ိုးသားမႈ မရွိသူမ်ားတြင္ ဤစိတ္ဓာတ္ မရွိႏိုင္ေပ။
သခင္တင္ဦး ေရးသားသည့္ “ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း အဂၤလိပ္စကားေျပာျခင္း” ေဆာင္းပါးတြင္ ဤအခ်က္ကို အထင္းသား ေတြ႔ရသည္။ ယင္းေဆာင္းပါးပါ စာပိုဒ္အခ်ိဳ႕ကို တင္ျပလိုပါသည္။
“က်ေနာ္က ဦးႀကီးလို အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းေတြ နားမလည္ေတာ့ အက်ယ္ခ်ဲ႕ၿပီး ဘာမွ မေတြးဘူး။ မစဥ္းစားဘူး။ ေလာ့ဒ္ေမာင့္ဘက္တန္က ဖိတ္တယ္။ ဖဆပလ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အမႈေဆာင္ အစည္းအေဝးမွာ တင္ျပၿပီး လူေပါင္း ၃၀ အေဖာ္ ေခၚခဲ့ဖို႔ ဆိုရာမွာ က်ေနာ္က ဘႀကီးဘေဘရယ္၊ အတြင္းေရးမႉး သခင္ သန္းထြန္းရယ္၊ ဦးတင္ထြဋ္ရယ္၊ အရပ္သား ၃ ဦးနဲ႔ က်န္တာ စစ္ဘက္က ၂၇ ေယာက္ ေခၚသြားခ်င္တဲ့ အေၾကာင္း တင္ျပေတာ့ အားလံုးက သေဘာတူ ဆံုးျဖတ္ ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔သြားမယ့္ ကိုယ္စားလွယ္ အဖြဲ႔ထဲ ဦးႀကီးကိုပါ ထည့္ထားပါတယ္”
“အမေလး၊ ေက်းဇူးတင္ အံ့ဩလိုက္တာ။ က်ေနာ့္ကို အားကိုးရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔အတူ လိုက္ပါရင္း တာဝန္ေပးသမွ် ေဆာင္ရြက္ပါ့မယ္” ဟု ဦးတင္ထြဋ္က ဝမ္းသားအားရ ေျပာပါသည္။
“ဦးႀကီးကို အားကိုးတာက မႉးႀကီး၊ မတ္ႀကီး၊ ေတာ္ဝင္မင္းသား၊ အဂၤလိပ္ေရတပ္ စစ္ေသနာပတိ ခ်ဳပ္ ေလာ့ဒ္ေမာင့္ဘက္တန္နဲ႔ ေတြ႔ရမယ္ ဆိုေတာ့ က်ေနာ္ ဘယ္လိုေျပာ ဘယ္လိုေနရမလဲ ဆိုတာ မသိပါဘူး။ အဲ့ဒါေတြ အားလံုး ဦးႀကီးက သင္ျပေပးဖို႔ ဦးႀကီးကို ဖိတ္ေခၚရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္”
ဒီလိုနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ ဦးတင္ထြဋ္ထံက အဂၤလိပ္စာ သင္ပါသည္။ ဒီလိုဆိုလို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အဂၤလိပ္စာ ညံ့တယ္ မထင္ေစခ်င္ပါ။ သို႔ရာတြင္ ေတာင္ဝင္မင္းသား တဦးႏွင့္ စကားေျပာရာတြင္ မိမိဘက္က လိုအပ္ခ်က္၊ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ မရွိေစရန္ ႀကိဳးစား အားထုတ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ႏိုင္ငံျခားက ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္၊ သမၼတမ်ားႏွင့္ အဂၤလိပ္လို စကား ေကာင္းေကာင္း ေျပာတတ္ေၾကာင္း၊ သူတို႔ ေျပာတာေတြကိုလည္း အားလံုးနားလည္ ေၾကာင္း၊ သို႔ရာတြင္ ေတာ္ဝင္ ပုဂိၢဳလ္၊ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ေရတပ္ စစ္ေသနာပတိႀကီးႏွင့္ ေတြ႔ရ ေျပာရမယ္ ဆိုလွ်င္ ဘယ္လိုေန၊ ဘယ္လို ေျပာရမည္ ကို လံုးဝ နားမလည္ေၾကာင္း၊ ေတြ႔ဆံုသည့္ ပုဂိၢဳလ္ႀကီးက စေတြ႔ကတည္းက အထင္ေသးေနလွ်င္ ဘာမွ ေရွ႕ဆက္ဖို႔ ေအာင္ျမင္မွာ မဟုတ္ေၾကာင္း ဦးတင္ထြဋ္ကို ေျပာျပခဲ့တာေတြ ရွိပါသည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ႐ိုးသားမႈ စိတ္ဓာတ္ အခံရွိသျဖင့္ ဟန္ထုတ္ျခင္း မ်ားကို မႏွစ္သက္ပါ။ သူ႔ကို တခမ္းတနား ထမင္းေကြ်း သည္ကို မႀကိဳက္။ ရဲေဘာ္ အားလံုးႏွင့္ အတူဝိုင္းကာ လက္ရည္တျပင္တည္းစား ရမွ ႀကိဳက္သူ ျဖစ္သည္။ သူ လုပ္ႀကံ ခံရ၍ ကြယ္လြန္ သြားေသာအခါ ပိုင္ဆိုင္ပစၥည္း မ်ားမ်ားစားစား မရွိ။ ရွိတဲ့ပစၥည္းမ်ား ကလည္း သူလို ငါလို ပိုင္ဆိုင္တာ ေလာက္ပဲ ေတြ႔ရမည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ႐ိုးသားတာေတြကား အမ်ားႀကီး ရွိသည္။ ႀကိဳးစားခဲ့တာေတြကတည္း သာမန္ လူငယ္တေယာက္ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ေလာက္ေသာ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး ရယူပိုင္ဆိုင္ေစျခင္း ျဖစ္ေလေသာ ေၾကာင့္ ႐ိုးသားႀကိဳးစားမႈ အျပည့္ရွိေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ကမၻာကပါ အသိအမွတ္ျပဳ ေလးစားေနၾကရျခင္း ျဖစ္ပါ သတည္း။
No comments:
Post a Comment