တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကုိင္ေတြနဲ႔ တုိက္ပြဲျဖစ္ပြားရာ ေဒသေတြမွာ စစ္ေဘးသင့္သူေတြ ေဘးလြတ္ရာကုိ ပုန္းေရွာင္ေနၾကရပါတယ္။ သူတုိ႔ေတြထဲမွာ ကုိယ္၀န္ေဆာင္ေတြ သက္ႀကီးရြယ္အုိေတြနဲ႔ အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့ ကေလး ငယ္ေတြအျပင္ ပညာသင္ယူေနၾကဆဲ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြလည္း ပါ၀င္ပါတယ္။
စစ္ေဘးေရွာင္ျပည္သူေတြအတြက္ ၀ုိင္း၀န္းကူညီၾကသူေတြရွိေပမယ့္ ပညာသင္ၾကားခြင့္ ဆုံး႐ံႈးေနၾကရတဲ့ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ လုံေလာက္တဲ့ ကူညီမႈေတြ မရရွိေသးပါဘူး။
ကရင္ျပည္နယ္၊ ရွမ္းျပည္နယ္နဲ႔ ကခ်င္ျပည္နယ္ဘက္က စစ္ေဘးေရွာင္စခန္းေတြမွာ ပညာသင္ၾကားဆဲ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြ ပါ၀င္တယ္။ တကၠသုိလ္၀င္တန္း ေျဖဆုိၾကရမယ့္ အခ်ိန္ကလည္း တျဖည္းျဖည္း နီးကပ္လာေနပါၿပီ။ သူတုိ႔အတြက္လည္း ၀ုိင္း၀န္းအေျဖရွာေပးၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။
တုိက္ပြဲျဖစ္ရာေဒသေတြမွာ ေခါင္းေလာင္းသံအစား ေသနတ္သံ ဗုံးသံေတြသာ ဆူညံေနပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ေက်ာင္းသူေက်ာင္း သားေတြ တုိက္ပြဲေတြနဲ႔ လြတ္ရာေျပးရင္း စစ္ေရွာင္စခန္းေတြေရာက္လာၾကတယ္။ ေက်ာင္းသားတခ်ဳိ႕က ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္း ရွိတဲ့ ၿမိဳ႕ျပမွာ သြားေရာက္ခုိလႈံၾကတယ္။ ေတာထဲေတာင္ထဲမွာ ပုန္းကြယ္ေနၾကရသူေတြလည္း ရွိတယ္။
စစ္ေဘးဒဏ္ခံ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြဟာလည္း အမ်ားနည္းတူ ပညာသင္ၾကားခြင့္ရထုိက္သူေတြသာ ျဖစ္ၾကပါ တယ္။ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ အတူ ဆရာဆရာမေတြလည္း ေဘးလြတ္ရာကုိ ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ေနၾကရတယ္။
ျမန္မာႏုိင္ငံက လြတ္လပ္ေရးရတာ ႏွစ္(၇၀)နီးပါးရွိခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေပမယ့္ အခုခ်ိန္ထိ ေဒသအခ်ဳိ႕မွာ တုိက္ပြဲေတြျဖစ္ပြားေနဆဲျဖစ္ ပါတယ္။ အယူအဆ မတူကြဲျပားမႈေတြအတြက္ စားပြဲ၀ုိင္းမွာ ညွိႏႈိင္းေနၾကေပမယ့္ တုိက္ပြဲေတြရွိေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္း ေရးရဲ႕အရသာကုိ အျပည့္အ၀ မခံစားရဘဲ က်ီးလန္႔စာစား ဘ၀နဲ႔ ေနထုိင္ေနၾကရတဲ့ ျပည္သူေတြရွိေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။
တပ္မေတာ္နဲ႔ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကုိင္ေတြ တုိက္ၾကတယ္။ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကုိင္အခ်င္းခ်င္းလည္း တုိက္ၾက တယ္။ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္နဲ႔ နယ္ျခားေစာင့္တပ္အခ်ဳိ႕လည္း တုိက္ပြဲျဖစ္ေနတယ္။ တုိက္ပြဲျဖစ္ၿပီဆုိမွေတာ့ ဘယ္ သူမွားတယ္ ဘယ္သူမွန္တယ္ ဆုိတာထက္ တုိက္ပြဲျဖစ္ပြားရာေဒသက သာမန္ျပည္သူေတြက ေျမစာပင္ျဖစ္ၾကရစျမဲ။
တုိက္ပြဲျဖစ္ၿပီဆုိတာနဲ႔ ကုိယ့္အထုပ္ကုိယ္လြယ္ ကုိယ့္ကေလးကုိယ္ ဆြဲ က်ည္ကြယ္မ်က္ကြယ္ ေျပးၾကရေတာ့တာပါပဲ။
စစ္ေဘးဒဏ္ခံေနၾကရတဲ့ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကလည္း ျပည္ေထာင္စု တုိင္းရင္းသား ညီအကုိေမာင္ႏွမေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတုိ႔အတြက္ ယခုအခ်ိန္မွာ ပညာေရးအကူအညီေတြ အေရးတႀကီး လုိအပ္ေနပါတယ္။ ပညာတတ္ေတြမ်ား မ်ားေပၚေပါက္ေရးဟာ ျငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ အထူးအေထာက္အကူျပဳေစမွာျဖစ္ပါတယ္။
မၿငိမ္းခ်မ္းေတာ့ ပညာသင္ၾကားမႈ ဆုံးခန္းမတုိင္ႏိုင္၊ ပညာေကာင္းေကာင္းသင္ခြင့္မရေတာ့ အလုပ္အကုိင္အခြင့္အလမ္း နည္းပါး။ အလုပ္မရႏိုင္ေတာ့ ၀င္ေငြမရွိ၊ ပညာဆုံးခန္းတုိင္ မသင္ၾကားခဲ့ရေတာ့ ေ၀ဖန္ပုိင္းျခားႏိုင္မႈအားနည္း။ ပညာနဲ႔ ယွဥ္ၿပီး ဆုံးျဖတ္လုပ္ကုိင္ရမယ့္ ကိစၥေတြ ေႏွာင့္ေႏွးၾကန္႔ႀကာ။ ပညာဉာဏ္ မရွိေတာ့ ယုံၾကည္မႈ တည္ေဆာက္လုိ႔မရ။ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ အဆုိးသံသရာလည္ၿပီး ျငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ အလွမ္းေ၀းသထက္ ေ၀းသြားေစတာပါပဲ။
စစ္ေဘးသင့္သူေတြအတြက္ ပညာသင္ၾကားခြင့္ရဖုိ႔ ေဒသဆုိင္ရာ အာဏာပုိင္ေတြ အထူးႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ ေမတၱာရပ္ခံပါရ ေစ။ အာဏာပုိင္ေတြအေနနဲ႔ စစ္ေဘးသင့္သူေတြ ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေစဖုိ႔ လုိအပ္ရင္ ၿမိဳ႕မိၿမိဳ႕ဖေတြ၊ အရပ္ဘက္ အဖြဲ႔အ စည္းေတြ၊ ပရဟိတအသင္းေတြနဲ႔ လက္တြဲညီညီ ခ်ိတ္ဆက္ေဆာင္ရြက္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။
စာသင္ခန္းအတြက္ ေနရာထုိင္ခင္း စီစဥ္ေပးတာ၊ ဆရာဆရာမေတြ စာလာသင္ေပးႏိုင္ေအာင္ အစစအရာရာ ကူညီေပး တာ။ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြအတြက္ စာေရးကိရိယာ ေထာက္ပံ့ကူညီတာေတြ ေဒသဆုိင္ရာအာဏာပုိင္ေတြ လုပ္ ေပးႏိုင္ပါတယ္။
ႏုိင္ငံေတာ္ရဲ႕ထိပ္ပုိင္းေခါင္းေဆာင္ေတြကုိယ္တုိင္က ဗဟုိဦးစီးစနစ္ကုိ ေလွ်ာ့ခ်ေနခ်ိန္ျဖစ္လုိ႔ ကုိယ့္တုိင္း၊ ကုိယ့္ေဒသ ဖြံ႔ၿဖိဳး တုိးတက္ေစဖုိ႔ အရင္ေခတ္လုိ အမိန္႔အဆင့္ဆင့္ နာခံေနစရာမလုိေတာ့ပါဘူး။ ကုိယ့္ၿမိဳ႕ကုိယ့္ေဒသ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေစဖုိ႔ ကုိယ္ပုိင္ဉာဏ္နဲ႔ ဆင္ျခင္သုံးသပ္ၿပီး မွန္မွန္ကန္ကန္ေဆာင္ရြက္ရမယ့္ အခ်ိန္ေရာက္ပါၿပီ။ ေငြကုန္ေၾကးက်လည္း မမ်ား၊ ေဒသဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအတြက္လည္း အမွန္တကယ္ လုိအပ္တယ္ဆုိရင္ ေစတနာေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ၀ုိင္း၀န္းလုပ္ေဆာင္ၾကရမယ့္ အခ်ိန္ေရာက္ပါၿပီ။
ပရဟိတ သင္ၾကားေပးႏိုင္မယ့္ ဆရာဆရာမေတြ ဖိတ္ေခၚၿပီး သင္ၾကားေပးႏိုင္ခဲ့ရင္ လူသာဓုေခၚ နတ္သာဓုေခၚစရာျဖစ္မွာ ပါ။ ေနေရးထုိင္ေရး စီစဥ္ေပးရုံနဲ႔ ကုိယ့္စရိတ္ကုိယ္စားၿပီး ပညာဒါနလုပ္ၾကမယ့္ ပရဟိတ လူငယ္ေတြရွိေနပါတယ္။ အဲဒီလုိ လုပ္ေပးႏုိင္ရင္ တဦးနဲ႔တဦး ယုံၾကည္မႈ ရွိသြားၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လမ္းစဥ္ကုိပါ အေထာက္္အကူျပဳသြားမွာျဖစ္တယ္။
ဆရာႀကီး သခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္းေခတ္ကတည္းက ၿငိမ္းခ်မ္းေရး မရခဲ့တာဟာ ယုံၾကည္မႈမတည္ေဆာက္ႏိုင္ခဲ့ၾကလုိ႔ပါ။ ယုံ ၾကည္မႈတည္ေဆာက္တယ္ဆုိတာ ခ်က္ခ်င္းေတြ႔႐ံုနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း မယုံၾကည္ႏိုင္ပါဘူး။ ထိေတြ႔ဆက္ဆံေပါင္းသင္းပါမ်ားမွသာ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ ယုံၾကည္မႈ ဆုိတာ ရွိလာတာပါ။
စစ္ေဘးေရွာင္ေတြရွိရာ ေဒသက တုိင္းရင္းသားေတြထဲမွာလည္း အခမဲ့သင္ၾကားေပးမယ့္ ဆရာေတြ ရွိႏုိင္ပါတယ္။ ေဒသ ဆုိင္ရာအာဏာပုိင္ေတြအေနနဲ႔ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ျပည္မမွာ ေနထုိင္ၾကတဲ့ ပရဟိတစိတ္၀င္စားတဲ့ ဗမာလူငယ္ဆရာေတြကုိ ဖိတ္ ၾကားရင္ ပုိအဆင္ေျပပါတယ္။
တုိင္းရင္းသား စည္းလုံးညီညြတ္ေရးကုိ ေဖာ္ေဆာင္ရာလည္း ေရာက္သလုိ စစ္ေဘးသင့္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြအ တြက္လည္း ပညာသင္ၾကားခြင့္ကုိ ရရွိေစပါတယ္။ ပရဟိတဆရာေတြျဖစ္လုိ႔ ေငြကုန္ေၾကးက်လည္း သက္သာႏုိင္ပါတယ္။
ျပည္မက လာေရာက္သင္ၾကားမယ့္ လူငယ္ေတြအတြက္လည္း တုိင္းရင္းသားေတြၾကားမွာ လက္ေတြ႔ေနထုိင္ခြင့္ရလုိ႔ တုိင္း ရင္းသားေတြရဲ႔ လက္ေတြ႔ဘ၀ကုိ ပုိမုိစာနာ နားလည္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္ေထာင္စုတုိင္းရင္းသား အားလုံး ပညာေရးကုိ တန္းတူရည္တူ သင္ၾကားပုိင္ခြင့္ရွိတယ္ဆုိတာ အားလုံးကုိ သိေစခ်င္တာပါပဲ။
No comments:
Post a Comment