ဇြန္လ ၇ ရက္ေန႔က ျမန္မာႏုိင္ငံကို ၃ ရက္ၾကာ ခ်စ္ၾကည္ေရးခရီးစဥ္အျဖစ္ ေရာက္လာတဲ့ ဧည့္သည္ေတာ္ စင္ကာပူ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ လီရွန္လြန္းနဲ႔ ႏုိင္ငံေတာ္ရဲ႕ အတုိင္ပင္ခံပုဂၢိဳလ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ႐ုံးမွာ ေတြ႔ဆုံစဥ္မွာ စင္ကာပူ-ျမန္မာ ႏွစ္ႏုိင္ငံၾကားမွာ ဗီဇာကင္းလြတ္ခြင့္ျပဳဖို႔ သေဘာတူ လက္မွတ္ေရးထိုးခဲ့ၾကၿပီး လာမယ့္ ဒီဇင္ဘာလ ၁ ရက္ေန႔က စလို႔ အသက္၀င္ေတာ့မွာျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ့သတင္းကို ဒီဗြီဘီမွာ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ စင္ကာပူႏိုင္ငံဟာ ၂၀ ရာစုေႏွာင္းပိုင္းမွာ ေက်ာ္ၾကားခဲ့တဲ့ အာရွက်ား ၄ ေကာင္ထဲက တေကာင္အပါအ၀င္ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၆၀ ေက်ာ္ကာလေတြက စလို႔ ေဟာင္ေကာင္၊ ကိုရီးယား၊ တိုင္၀မ္ဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံေတြနဲ႔အတူ စင္ကာပူဟာ အာရွရဲ႕ စီးပြားေရးဖြံ႔ၿဖိဳးမႈ အျမန္ဆန္ဆံုး စက္မႈႏိုင္ငံ ျဖစ္တာေၾကာင့္ အာရွက်ားေလးေကာင္အျဖစ္ တင္စားသတ္မွတ္ခံခဲ့ရတာပါ။
က်ားက်ားခ်င္းမို႔ ေျချမင္တတ္တဲ့ စင္ကာပူဟာ သူ မေမြးဖြားလာခင္ကတည္းက အစြယ္တဖြားဖြား အရြယ္ေရာက္ က်ားျဖစ္ၿပီးသား ျမန္မာဟာ အစြမ္းအစ ဘယ္ေလာက္ ႀကီးမားတယ္ဆိုတာကို သိထားၿပီးသားပါ။ ျမန္မာဟာ ဒုတိယကမာၻစစ္ၿပီးစ ကာလေတြမွာ အေရွ႕ေတာင္အာရွမွာ အႀကီးဆံုး က်ားတေကာင္ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ၁၉၆၂ က်ေတာ့မွ ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်ၿပီး စစ္သံေလွာင္ခ်ဳိင့္ထဲက်ၿပီး အဘေတြေက်းဇူးနဲ႔ နလံမထူေတာ့တာ ႏွစ္ ၅၀ ေက်ာ္ပါ။ အခုခ်ိန္ခါမွာေတာ့ ေလွာင္ခ်ိဳင့္တံခါးကို ျပည္သူျပည္သား အာဇာနည္ အေထာင္အေသာင္းဘဝေတြ စေတးလို႔ ဖြင့္ႏိုင္ခဲ့ေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့က်ား ႏိုးထလာေနၿပီ။
ျမန္မာက်ားဟာ အထက္မွာ ေရးျပခဲ့တဲ့ က်ားေလးေကာင္ကို ယွဥ္ႏိုင္တဲ့အျပင္ ေက်ာ္တက္ႏိုင္တဲ့ အရည္အေသြး အစြမ္းအစ ျပည့္ျပည့္စံုစံု ရွိပါတယ္။ ေဟာင္ေကာင္၊ ကိုရီးယား၊ တိုင္၀မ္နဲ႔ စင္ကာပူႏိုင္ငံေတြကို ျပန္ၾကည့္ရင္လည္း ဒုတိယကမာၻစစ္ၿပီးစက သူတို႔လည္း စစ္ေဘးစစ္ဒဏ္ေတြကို တိုက္႐ုိက္ (သို႔) သြယ္၀ိုက္ခံစားခဲ့ၾကရတာပါပဲ။ သူတို႔အားလံုးလည္း ဆင္းရဲႏြမ္းပါးတဲ့ ေအာက္ေျခကေန ႀကိဳးပမ္း႐ုန္းထြက္ခဲ့ၾကရတာပါ။
တိုင္၀မ္ကိုၾကည့္ရင္လည္း ၁၉၄၅ မွာတုန္းက တ႐ုတ္ျပည္သူ႔သမၼတႏိုင္ငံ လက္ေအာက္မွာ ရွိခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခ်န္ေကရွိတ္တို႔ရဲ႕ ကူမင္တန္ တ႐ုတ္ျဖဴေတြနဲ႔ ေမာ္စီတံုးရဲ႕ တပ္နီေတာ္အၾကား ျဖစ္တဲ့ တ႐ုတ္ျပည္တြင္းစစ္မွာ ကူမင္တန္ တ႐ုတ္ျဖဴေတြ ႐ႈံးနိမ့္္ခဲ့ၿပီး ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္း သံလြင္ အေရွ႕ျခမ္းကေန ျမန္မာဘက္ထိ က်ဴးေက်ာ္လာလို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေဇာ ဦးေဆာင္ၿပီး ေမာင္းထုတ္ခဲ့ရေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကုလသမဂၢရဲ႕ ၀င္ေရာက္ဖ်န္ေျဖ ႀကီးၾကပ္မႈေအာက္မွာ သူတို႔ရဲ႕တပ္ေတြကို ယိုးဒယားႏိုင္ငံဘက္ကတဆင့္ တိုင္၀မ္ကၽြန္းဘက္ ဆုတ္ခြာခဲ့ၿပီး ႏိုင္ငံတခုအျဖစ္ ေၾကညာခဲ့တာ။
ပထမေတာ့ ကူမင္တန္ေတြက တပါတီစနစ္နဲ႔ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ ေလာက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတုန္းက သိပ္မတိုးတက္ခဲ့ဘူး။ ၁၉၈၀ ၀န္းက်င္ေရာက္ေတာ့မွ ဒီမိုကရက္တစ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြ လုပ္ၿပီး ပါတီစံုစနစ္နဲ႔ သမၼတကို တိုက္႐ုိက္ေရြးခ်ယ္တဲ့စနစ္ က်င့္သံုးလို႔ တံခါးဖြင့္ေပးေတာ့မွ တဟုန္ထိုး တိုးတက္လာၿပီး အာရွရဲ႕ က်ားတေကာင္ဘ၀ ေရာက္ခဲ့တာပါ။
ကိုရီးယားကို ေလ့လာရင္လည္း ဒုတိယကမာၻစစ္ မတိုင္ခင္ထိ ဂ်ပန္လက္ေအာက္မွာ ရွိေနခဲ့ရတယ္။ စစ္ႀကီးျဖစ္ပြားၿပီး ဂ်ပန္ေတြ စစ္႐ႈံးေတာ့ အေမရိကန္က တဘက္၊ ႐ုရွားနဲ႔ တ႐ုတ္က တဘက္ ၀င္သိမ္းခဲ့ေတာ့ ကိုရီးယားကၽြန္းဆြယ္ဟာ ေတာင္ကိုရီးယားနဲ႔ ေျမာက္ကိုရီးယားလို႔ ႏိုင္ငံႏွစ္ႏိုင္ငံအျဖစ္ ကြဲထြက္သြားရတယ္။ ၁၉၅၀ ခုႏွစ္မွာ ေျမာက္ကိုရီးယားက စတင္က်ဴးေက်ာ္ခဲ့လို႔ ကိုရီးယားႏွစ္ႏိုင္ငံစစ္ပြဲ ျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီး ၁၉၅၃ မွာ ၿပီးဆံုးခဲ့ရတယ္။ ႏွစ္ႏိုင္ငံစလံုးဟာ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးနဲ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ၾကလို႔ ဆင္းရဲတြင္းနက္ မတိုးတက္ခဲ့ေပမယ့္ ေတာင္ကိုရီးယားႏိုင္ငံဟာ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြ လုပ္ခဲ့ၿပီး စစ္သံကြန္ညႇပ္ေအာက္က လြတ္ခဲ့ၿပီး ၁၉၈၇ ခုႏွစ္မွာ ပထမဆံုး ပါတီစံုေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပႏိုင္ခဲ့ရာကေန တဟုန္ထိုး တိုးတက္ခဲ့ၿပီး အခုဆို ကမာၻမွာ စီးပြားေရးဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ အျမင့္ဆံုး၊ ႏိုင္ငံသားတဦးခ်င္းဆီရဲ႕ ၀င္ေငြအမ်ားဆံုး တိုင္းျပည္ေတြထဲမွာပါၿပီး အာရွရဲ႕ က်ားတေကာင္ဘ၀ကို ထိုက္ထိုက္တန္တန္ရေနၿပီ မဟုတ္လား။
ေဟာင္ေကာင္နဲ႔ စင္ကာပူႏိုင္ငံေတြ ျပန္ၾကည့္ရင္လည္း အစပိုင္းခရီးေတြဟာ အလြန္ၾကမ္းတမ္းခဲ့ၾကတာပါ။ စင္ကာပူႏိုင္ငံဆိုရင္ သယံဇာတမေျပာနဲ႔ ေသာက္ေရေတာင္ မလံုမေလာက္တဲ့ ရႊံ႕ေတာညြန္ေတာႀကီးက စခဲ့ရတာ။ ကမာၻေပၚမွာ စစ္တပ္က ဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး တံခါးပိတ္ထားတဲ့ တိုင္းျပည္ဆိုရင္ ဘယ္တိုင္းျပည္မွ မႀကီးပြားဘူး။ ႀကိဳက္တဲ့ႏိုင္ငံကို ၾကည့္လိုက္ပါ။ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံေတာင္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ျဖစ္ေပၚခဲ့တဲ့ ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုႀကီး ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၈ ရက္ေန႔ ျဖစ္ပြားတဲ့ ဒီမိုကေရစီလိႈင္းႀကီး ႐ုိက္ခတ္လို႔ ႏိုးထလာၾကၿပီး တ႐ုတ္ေက်ာင္းသားနဲ႔ တ႐ုတ္ျပည္သူေတြက ၁၉၈၉ ခုႏွစ္မွာ တီယန္မင္ရင္ျပင္မွာ အႀကီးအက်ယ္ ဆႏၵျပခဲ့ၾကေတာ့မွ တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီလည္း အိပ္မက္က လန္႔ႏိုးခဲ့ၾကတာ မဟုတ္လား။
အဲဒီေနာက္မွ တ႐ုတ္ေခါင္းေဆာင္ တိန္႔ေရွာင္ဖိန္ရဲ႕ အစီအမံနဲ႔ တံခါးပိတ္၀ါဒကို အဆံုးသတ္ၿပီး ကမာၻနဲ႔ ျပန္လည္ခ်ိတ္ဆက္လို႔ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးကို စဖြင့္ေပးၿပီးတဲ့ေနာက္ အရွိန္အဟုန္နဲ႔ တိုးတက္ခဲ့လို႔ နဂါးႀကီး ႏိုးထခဲ့တာ မဟုတ္လား။ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံက သူတို႔ထက္ ပိုၿပီးေစာပါရက္နဲ႔ ၈၈ အာဏာသိမ္း စစ္အစိုးရနဲ႔ စစ္အာဏာရွင္ေတြ အေတြးအေခၚ ညံ့ဖ်င္းတာရယ္ ကိုယ္က်ိဳးအၾကည့္လြန္ၿပီး ေလာဘေဇာတိုက္ခဲ့ၾကတာမို႔ တိုင္းျပည္ဟာ ဒီေလာက္ခၽြတ္ၿခံဳက်သြားခဲ့ရတာ။ ေနာက္က်သြားခဲ့ရတာ။ အဲဒီတုန္းကသာ ျမန္မာစစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြက လက္နက္နဲ႔ အၾကမ္းဖက္ မသတ္ျဖတ္ဘဲ ဒီမိုကေရစီ အတိုက္အခံေတြနဲ႔ အားလံုး ေျပေျပလည္လည္ ေတြ႔ဆံုၿပီး ညႇိႏိႈင္းေဆာင္ရြက္ခဲ့ရင္ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံဟာ တိုးတက္ၿပီး အရွိန္အေတာ္ရေနေလာက္ၿပီ။ အခုေတာ့ ေနာက္ထပ္ အႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ ထပ္ေနာက္က်ခဲ့ရတာ တိုင္းျပည္အတြက္ သိပ္နစ္နာခဲ့ရတယ္။
ေတာင္ကိုရီးယား၊ ေဟာင္ေကာင္၊ တိုင္၀မ္နဲ႔ စင္ကာပူႏိုင္ငံေတြဟာ အုပ္ခ်ဳပ္ပံုစနစ္ မွန္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္ ကမာၻႀကီးနဲ႔ အဆက္အသြယ္ျပဳႏိုင္ဖို႔ သူတို႔ရဲ႕ ပထ၀ီ၀င္အေနအထား အားသာခ်က္ေတြျဖစ္တဲ့ ပင္လယ္ေရလမ္း၊ ေ၀ဟင္လမ္းေတြ အခ်က္အခ်ာ က်ေနတာကို မိမိရရ အသံုးခ်ခဲ့ၾကတယ္။ ေစ်းကြက္စီးပြားေရး အရွိန္အဟုန္နဲ႔ ကမာၻ႔စီးပြားေရး ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ လိႈင္းႀကီးေတြ စီးဖို႔ ကမာၻေက်ာ္ ေလဆိပ္၊ ကုန္တင္ကုန္ခ် ပင္လယ္ကူးသေဘၤာဆိပ္ႀကီးေတြ အၿပိဳင္အဆိုင္ တည္ခဲ့ဲၾကတာ။
စင္ကာပူဆိုရင္ ခ်န္ဂီေလဆိပ္ကို ႏိုင္ငံတကာ အေကာင္းဆံုး၀န္ေဆာင္မႈ ေလဆိပ္ျဖစ္ေအာင္ ေငြေၾကးဘီလ်ံမ်ားစြာ သံုးစြဲၿပီး ၁၀ ႏွစ္ေတာင္ စံခ်ိန္တင္ထားခဲ့တာ။ အိႏၵိယသမုဒၵရာနဲ႔ ေတာင္တ႐ုတ္ပင္လယ္ကို ခ်ိတ္ဆက္ေပးထားတဲ့ မလကၠာေရလက္ၾကားရဲ႕ အခ်က္အခ်ာက်မႈကို အျပည့္အ၀ အသံုးခ်ႏိုင္ဖို႔ ကမာၻ႔အဆင့္မီ ကုန္တင္ကုန္ခ်ဆိပ္ကမ္းေတြ အေျမာက္အျမားနဲ႔ ပင္လယ္ကူးသေဘၤာဆိပ္ေတြ တည္ေဆာက္ၿပီး အခြန္အခေတြ ေကာက္ၿပီး ခ်မ္းသာလာတာ။
ကဲ အခု ျမန္မာႏိုင္ငံဘက္ ျပန္ၾကည့္ရေအာင္။ အထက္မွာေျပာခဲ့တဲ့ က်ားေလးေကာင္ က်ားမျဖစ္ခင္ ဒုတိယကမာၻစစ္မတိုင္ခင္ ၁၉၃၀ ေက်ာ္ေလာက္မွာကတည္းက ၿဗိတိသွ် ကုိလိုနီလက္ေအာက္မွာကို ျမန္မာက အာရွမွာ က်ားျဖစ္ေနခဲ့တာ။ အဲ့ဒီတုန္းက ကမာၻမွာ ဆန္တင္ပို႔မႈ၊ ကၽြန္းသစ္နဲ႔ ေက်ာက္မ်က္ရတနာ တင္ပို႔မႈဟာ ထိပ္တန္း နံပါတ္၀မ္းအဆင့္မွာ ရွိေနခဲ့တာ။ ဒါေပမယ့္လည္း တိုင္းတပါးကၽြန္ျပဳခံထားရေတာ့ ရတဲ့အျမတ္အစြန္းေတြကို တိုင္းသူျပည္သားေတြ မခံစားရဘဲ ၿဗိတိသွ်ဘုရင္မႀကီးရဲ႕ ဘ႑ာတိုက္ထဲ ေရာက္ေတာ့တာေပါ့။ ကိုလိုနီနယ္ခ်ဲ႕ေတြက တို႔တိုင္းျပည္ကို ကုပ္ေသြးစုပ္ေနေပမယ့္ သူတို႔ ထိထိေရာက္ေရာက္ ကုပ္ေသြးစုပ္ႏိုင္ေအာင္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးေတြ ေကာင္းမြန္ေအာင္ ပိုက္ဆံေတြ အမ်ားႀကီး သံုးခဲ့ၾကတာ။ ရန္ကုန္-မႏၱေလးကို သံလမ္းၿပိဳင္ႏွစ္လမ္း၊ နာမည္ေက်ာ္ စစ္ကိုင္းတံတားနဲ႔ ဂုတ္ထိပ္တံတားေတြဆိုတာ အဂၤလိပ္ေတြ ေဆာက္သြားခဲ့တာ။ ဒီလိုေျပာတာ အဂၤလိပ္ေတြ အုပ္ခ်ဳပ္တာ၊ တိုင္းတပါးရဲ႕ ကၽြန္ျဖစ္ရတာ ေက်နပ္လို႔ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုလိုနီ နယ္ခ်ဲ့ေတြ အျမင္က်ယ္တာကို ေျပာခ်င္တာ။
လြတ္လပ္ေရးရၿပီးစေတာင္ အရင္ကရွိတဲ့ အရွိန္ေတြနဲ႔ ခ်မ္းသာေနေသးတယ္။ အေရွ႕ေတာင္အာရွမွာ အေကာင္းဆံုးေလဆိပ္က မဂၤလာဒံုေလဆိပ္ပါ။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ဟာ နာမည္ေက်ာ္တကၠသိုလ္ႀကီး ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အားကစားဆိုရင္လည္း ထိပ္ဆံုးက၊ စင္ကာပူ ေခါင္းေဆာင္ လီကြမ္ယူဆိုတာ တို႔ႏိုင္ငံကို အလြန္အားက်ေနတာ။ ျမန္မာႏိုင္ငံလို ခ်မ္းသာေအာင္၊ တိုးတက္ေအာင္လုပ္မယ္ဆိုၿပီး အတုယူခဲ့တာပါ။ ဒါေတြ ေရးျပေနတာဟာ တခ်ိန္က ေရႊထီးေဆာင္းခဲ့ရတာကို တမ္းတေနတာ မဟုတ္ဘူး။ တို႔ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ က်ားျဖစ္ခဲ့ၿပီးခါမွ ႂကြက္စုတ္ဘ၀ကို ဘာေၾကာင့္ေရာက္သြားရတာလဲဆိုတာ ထင္ရွားေစခ်င္လို႔၊ သမိုင္းသင္ခန္းစာ ယူေစခ်င္လို႔ ေျပာတာ။
ျမန္မာႏိုင္ငံကို ဆင္းရဲတြင္းထဲက မတက္ႏိုင္ေစတဲ့ အရင္းခံ အေၾကာင္းတရားက ျပည္တြင္းစစ္ေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္တယ္။ ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္ရျခင္း အေၾကာင္းက အာဏာကို မက္ေမာၾကေတာ့ ႏိုင္ငံေရးကို ႏိုင္ငံေရးနည္းလမ္းေတြနဲ႔ ေျဖရွင္းဖို႔ မႀကိဳးစားၾကဘဲ ဦးတဲ့လူက လက္နက္နဲ႔ အၾကမ္းဖက္ ေျဖရွင္းခဲ့ၾကတာေၾကာင့္ပဲ မဟုတ္လား။ ႏိုင္တဲ့သူက သမိုင္းအမွန္ေတြ ဖံုးကြယ္၊ သမိုင္းအမွားေတြနဲ႔ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကို အဆိပ္ခတ္ခဲ့ၾကတယ္ေလ။ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးကို ရဖို႔ဆိုတာ အဓိကလိုအပ္ခ်က္က စိတ္ေစတနာ႐ုိးသားဖို႔ လိုတယ္။ ဖိႏွိပ္အႏိုင္ယူခဲ့တဲ့သူေတြကလည္း အတိတ္သမိုင္းမွာ ကိုယ္နဲ႔ ကိုယ့္အစုအဖြဲ႔ မွားခဲ့တာေတြ ၀န္ခံရမယ္၊ ေတာင္းပန္ရမယ္။ အဖိႏွိပ္ခံ၊ အႏိုင္က်င့္ခံခဲ့ရသူေတြကလည္း ေနာက္မ်ိဳးဆက္ေတြအက်ိဳး၊ တိုင္းျပည္အက်ိဳး ေမွ်ာ္ကိုးလို႔ တဘက္က ႐ုိး႐ုိးသားသား ၀န္ခ် ေတာင္းပန္လာခဲ့ရင္ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ရမယ္။
ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ေရွ႕ပိုင္းမွာ ေျပာခဲ့တဲ့ အာရွက်ားေလးေကာင္ထက္ ပထ၀ီ၀င္ အေနအထားအရ မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္ အခ်က္အခ်ာက်တယ္။ ကမၻာ့လူဦးေရအမ်ားဆံုး ႏိုင္ငံႏွစ္ခုၾကားမွာ တည္ရွိတယ္။ ပင္လယ္ဆိပ္ကမ္းေကာင္းေတြ၊ ကုန္တင္ကုန္ခ်ဆိပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ေဆာက္ႏိုင္ေအာင္ ပင္လယ္ကမ္း႐ုိးတန္းကို ပိုင္ဆိုင္ထားတယ္။ တနသၤာရီကမ္းေျမာင္ကို ျဖတ္ၿပီး အိႏၵိယသမုဒၵရာနဲ႔ ေတာင္တ႐ုတ္ပင္လယ္ကို ေဖာက္ၿပီး တူးေျမာင္းနဲ႔ ဆက္သြယ္လိုက္ရင္ စင္ကာပူကတဆင့္ မလကၠာေရလက္ၾကားကို ျဖတ္စရာ မလိုေတာ့တာမို႔ ပင္လယ္ကူးသေဘၤာေတြ သြားရတဲ့ၾကာခ်ိန္ ၇ ရက္ေလာက္ သက္သာသြားႏိုင္တာမို႔ စီးပြားျဖစ္မွာ အေသအခ်ာပဲ။
တို႔တိုင္းျပည္မွာ ႐ုိးႀကီးသံုး႐ုိး၊ ျမစ္ႀကီးေလးစင္း၊ မွ်တလွပတဲ့ ရာသီဥတုသံုးမ်ိဳး၊ သဘာ၀ သယံဇာတေတြနဲ႔ ႂကြယ္၀ေနတဲ့ ေတာေတာင္၊ ျမစ္ေခ်ာင္းအင္းအိုင္ေတြအျပင္ အဓိကအရင္းအျမစ္ ျဖစ္တဲ့ မ်ိဳး႐ုိးဗီဇမညံ့တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသူ ႏိုင္ငံသား သန္း ၅၀ ေက်ာ္ရွိေနတဲ့ တိုင္းျပည္ဟာ ဘာေၾကာင့္ မေအာင္ျမင္ႏိုင္ရမွာလဲ။ အုပ္ခ်ဳပ္ပံုစနစ္မွန္ၿပီး အားလံုး ညီညီညာညာ ၀ိုင္း၀န္းၾကမယ္ဆိုရင္ ေသခ်ာေပါက္ ခ်မ္းသာေအာင္လုပ္ေဆာင္လို႔ ရပါတယ္။
ဒီေဆာင္းပါးကို နိဂံုးခ်ဳပ္ရရင္ ျမန္မာက်ားႀကီးဟာ စစ္သံေလွာင္အိမ္ထဲ ပိတ္မိေနရာက လြတ္လာခဲ့ၿပီ။ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေက်ာ္ အိပ္ေပ်ာ္ေနရာက ႏိုးထလို႔ ေရေသာက္ဆင္းလာေနၿပီ။ ႏိုင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္ပံုစနစ္ ဒီထက္ ပိုမွန္ကန္လာၿပီး ျပည္တြင္းစစ္ကို အၿပီးတိုင္ ၿငိႇမ္းသတ္ႏိုင္မယ္၊ စစ္မွန္တဲ့ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးကို တည္ေဆာက္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ျမန္မာက်ားဟာ အာရွရဲ႕အား ကိုးေတာင္က်ားအဆင့္ကို မၾကာမီ ေရာက္ရွိလာမွာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားတိုင္း အတိတ္ကအမွားေတြ၊ မေက်လည္မႈ၊ နာၾကည္းခ်က္၊ အာဃာတ အမုန္းတရားနဲ႔ မတူကြဲျပားမႈေတြကို အျပန္အလွန္ ေလွ်ာ့ခ်လို႔ အနာဂတ္မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကို အေမြခံေကာင္းေတြ ေပးႏိုင္ေအာင္၊ သမိုင္းေကာင္းေတြ ေရးၾကပါလို႔ အားလံုးကို ေမတၱာရပ္ခံ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။
No comments:
Post a Comment