က်မတို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြရေနတဲ့ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈ စနစ္ေတြထဲက တစိတ္တပိုင္းကို အနီးကပ္ ေလ့လာခြင့္ ရခဲ့တဲ့ အတြက္ သင္ခန္းစာ ယူစရာေတြ၊ အတုယူစရာေတြ၊ ျပဳျပင္စရာ ရွိေနတာေတြကိုလည္း ျမင္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ လြိဳင္ေကာ္ ေဆး႐ုံမွာ ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ အေတြ႔အႀကံဳဟာ က်မ ေရာက္ဖူး၊ ႀကံဳဖူး၊ ေတြ႔ဖူးသမွ် ေဆး႐ံုေတြနဲ႔ ကြဲျပား ျခားနားလြန္းတဲ့အတြက္ ဒီစာကို ေရးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။
ပထမဆံုး လြိဳင္ေကာ္ေဆး႐ံုရဲ႕ အေရးေပၚဌာနကို ေရာက္ေတာ့ တာဝန္က် ဆရာဝန္က က်ိဳးသြားတဲ့လက္ကို ဘာေဆးကုသမႈမွ မေပး ေသးဘဲ ဓာတ္မွန္႐ိုက္ခိုင္းပါတယ္။ ဓာတ္မွန္ခန္းကို ခ်က္ခ်င္းပဲ ႀကိဳတင္ဖုန္းဆက္ေပးပါတယ္။ ေဆးစာအုပ္ လုပ္တဲ့အတြက္ ေငြတက်ပ္မွ မေပးခဲ့ရတာရယ္၊ အေရးေပၚဌာနက သူနာျပဳေတြရဲ႕ ေဖာ္ေရြမႈေတြရယ္ကို က်မ သတိထားမိ လိုက္တယ္။
ဓာတ္မွန္ခန္းကိုေရာက္ေတာ့ အသင့္ရွိေနတဲ့ က်န္းမာေရးဝန္ထမ္းတေယာက္က ဓာတ္မွန္႐ိုက္ေပးပါတယ္။ ဓာတ္မွန္႐ိုက္ခက က်ပ္ ၂ ေထာင္။ ၃ မိနစ္ေလာက္ ေစာင့္ၿပီးခ်ိန္မွာ ဓာတ္မွန္အေျဖကုိ ရပါတယ္။ အေရးေပၚဌာန ဆရာဝန္ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ လြိဳင္ေကာ္ ေဆး႐ံုႀကီး၊ အ႐ိုးကုသေဆာင္မွာ တက္ေရာက္ကုသ ခံရပါမယ္။
ခရမ္းေရာင္လံုခ်ည္ ဝတ္ဆင္ထားတဲ့ ေဆး႐ံုဝန္ထမ္းက က်မတို႔ကို အ႐ိုးေဆာင္ကို လိုက္ပို႔ပါတယ္။ လက္က်ိဳးတာဆိုေတာ့ လူနာ က ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ႀကီး စီးၿပီးမသြားရဘူး။ အ႐ိုးေဆာင္ကို လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး သြားရတယ္။ ပင္မေဆာင္ကေန အ႐ိုးေဆာင္ကို သြားရတဲ့ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ေနတာရယ္၊ လိုက္ပို႔ေပးတဲ့ ခရမ္းေရာင္ဝတ္ ဝန္ထမ္းရယ္က လိုက္ပို႔ေၾကး မေတာင္း တာရယ္ကို ထပ္ၿပီး သတိထားလိုက္မိတယ္။
အ႐ိုးေဆာင္က ဖြင့္ထားတာ သိပ္မၾကာေသးတဲ့ အေဆာင္အသစ္။ အ႐ိုးေဆာင္မွာ တာဝန္က်ေနတဲ့ ဆရာဝန္က ခြဲစိတ္ရမယ္၊ စတီးလ္႐ိုး ထည့္ရမယ္လို႔ ညႊန္ၾကားလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ က်မစိုးရိမ္သြားတာက ကုန္က်စရိတ္မ်ားမလား ဆိုတာရယ္၊ နည္းပညာနဲ႔ အေထာက္အကူျပဳပစၥည္း လံုေလာက္ပါ့မလားဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြပါပဲ။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရန္ကုန္က မိတ္ေဆြေတြ၊ မိသားစုေတြနဲ႔လည္း အဆက္အသြယ္ရေတာ့ သူတို႔က နယ္ေဆး႐ံုမွာ ေဆးကုခံဖို႔ထက္ ရန္ကုန္ကို ျပန္လာခဲ့ဖို႔ ေခၚၾကပါတယ္။ တာဝန္က် ဆရာဝန္ကလည္း က်မတို႔ကို ရန္ကုန္ျပန္မလား၊ ဒီမွာပဲ တက္မလား ဆိုတာ ဆံုးျဖတ္ခြင့္ ေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မတို႔ဟာ အေရးေပၚဌာနက သူနာျပဳေတြရဲ႕ ေဖာ္ေရြမႈ၊ ေဆး႐ံုဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ ဆက္ဆံေရး ေကာင္းမြန္မႈ၊ ေဆး႐ံုရဲ႕သန္႔ရွင္းမႈ၊ အ႐ိုးနဲ႔ထိခိုက္ဒဏ္ရာ ကုသေဆာင္မွာ တာဝန္က် သူနာျပဳဆရာမေတြ ေလာက္ငတာ စတဲ့ အေပၚယံျမင္သာတဲ့ အခ်က္ေတြကိုၾကည့္ၿပီး လြိဳင္ေကာ္မွာပဲ တက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ က်မတို႔ လြိဳင္ေကာ္ ေဆး႐ံုႀကီးရဲ႕ အ႐ိုးထိခိုက္ဒဏ္ရာ ကုသေဆာင္မွာ တပတ္ေက်ာ္ တက္ေရာက္ခဲ့ၿပီး မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ တိုင္းရင္းသား ေဒသက နယ္ေဆး႐ံုတ႐ံုကို အနီးကပ္ ေလ့လာခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။
လြိဳင္ေကာ္ ေဆး႐ံုႀကီးရဲ႕ အ႐ိုးနဲ႔ ထိခိုက္ဒဏ္ရာ ကုသေဆာင္မွာ စပယ္ရွယ္ခန္း မရွိပါဘူး။ လူနာခုတင္ ၉ ခုပဲ ဆံ့တဲ့ အခန္း ၄ ခန္းရွိတယ္။ ေလဝင္ေလထြက္ ေကာင္းၿပီး သပ္ရပ္သန္႔ရွင္းတာကို ေတြ႔ရတယ္။ အထူးၾကပ္မတ္ ကုသခန္းမွာ အဲယားကြန္းေတြ တပ္ထား ေပးတယ္။ အျခားအခန္းေတြမွာ ပန္ကာေတြ တပ္ထားေပးတယ္။ ေဆး႐ံုတက္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ေတာ့ သူနာျပဳ ဆရာမ တေယာက္ က ေနရမယ့္ အခန္းကို လိုက္ျပၿပီး ေဆးဝါးေတြထည့္ဖို႔ ပလတ္စတစ္ ျခင္းငယ္တခုကို ေပးပါတယ္။ လူနာေနရမယ့္ အခန္း မွာ ခုတင္အလြတ္ မရွိေသးေတာ့ ခဏေစာင့္ရတယ္။
လြိဳင္ေကာ္ေဆး႐ံုႀကီးရဲ႕ အေနာက္ဘက္မွာ လူနာေစာင့္ေတြ၊ လူနာေတြ အသံုးျပဳဖို႔အတြက္ အခ်ိန္ျပည့္ ေရျဖည့္ေပးေနတဲ့ အုတ္ ေရ ကန္ႀကီးေတြ၊ အဝတ္လွန္းမယ့္ ေနရာေတြ စီစဥ္ေပးထားတာကလည္း တမူထူးျခားေနပါတယ္။
အခန္းထဲမွာ ေျခေထာက္က်ိဳးသူက က်ိဳး၊ လက္က်ိဳးသူက က်ိဳး၊ ေျခေခ်ာင္းေလးေတြ က်ိဳးသူက က်ိဳး။ က်ိဳးသမွ် လူေတြေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားဟာ ဆိုင္ကယ္ မေတာ္တဆမႈေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ၾကတာ ေတြ႔ရတယ္။ တခ်ိဳ႕က ကားေမွာက္လို႔ ေဆး႐ံုေရာက္လာတယ္။ ထူးထူးျခားျခား ေက်းရြာခ်င္းဆက္ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ လမ္းခင္းရာမွာ အျမင့္ေပ ၂၀ ေလာက္က ၿပိဳက်လာတဲ့ ေျမပိလို႔ အ႐ိုးက်ိဳး၊ အတြင္းဒဏ္ရာ ရၿပီး ေဆး႐ံုလာတက္ေနရတဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ ကေလးတေယာက္ကိုလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။
“တလကို အနည္းဆံုး အ႐ိုးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ခြဲစိတ္လူနာေပါင္း ၉၀ ေလာက္ရွိတယ္” လို႔ လြိဳင္ေကာ္ေဆး႐ံုက အ႐ိုးအထူးကု ဆရာဝန္ႀကီးက ေျပာျပတယ္။
နယ္ေဆး႐ံုတ႐ံု ျဖစ္တဲ့အတြက္ အနီးတဝိုက္ ေက်းရြာေတြ၊ ၿမိဳ႕ေတြက လာၿပီး ေဆးကုသခံေနတဲ့ လူနာေတြ၊ လူနာေစာင့္ေတြဟာ ေငြေၾကးအင္အား ခ်ိဳ႕တဲ့သူေတြ မ်ားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ သူတို႔ေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ လူတဖက္သားကို အားနာဟန္၊ ႐ိုးသားဟန္ ေတြ ကို အျပည့္အဝ ျမင္ရေတြ႔ရတယ္။
ေဆး႐ံုေရာက္ၿပီး ေနာက္ေန႔မနက္ ၆ နာရီ မထိုးခင္မွာေတာ့ အခန္းထဲကို လံုခ်ည္အနီဝတ္ သူနာျပဳ ဆရာမေလးတေယာက္ ဝင္လာ ပါတယ္။ လူနာေတြကို ေသြးေပါင္ လိုက္တိုင္းေပးတယ္။ သူ႔ အမူအယာေတြက ယဥ္ေက်းေဖာ္ေရြတာကို သတိျပဳမိတယ္။ ေဆး႐ံုတက္ခဲ့တဲ့ တပတ္ေက်ာ္ေက်ာ္မွာ မနက္ ၆ နာရီတိုင္း အဲဒီလို ယဥ္ေက်းေဖာ္ေရြတဲ့ ဆရာမေလး တေယာက္ ပံုမွန္ေရာက္လာၿပီး တခန္းဝင္ တခန္းထြက္နဲ႔ သူလုပ္စရာေတြကို လုပ္ပါတယ္။
အဲဒီ ဆရာမေလး ထြက္သြားေတာ့ ေနာက္ထပ္ သူနာျပဳ ဆရာမေလး ၂ ေယာက္နဲ႔ အမ်ိဳးသား သူနာျပဳတေယာက္ အခန္းထဲကို ထပ္ ဝင္လာပါတယ္။ သူတို႔လက္ထဲမွာ အေငြ႔တေထာင္းေထာင္း ထေနတဲ့ ဇလံုႀကီးတလံုးနဲ႔ အဝတ္စေတြ ကိုင္ထားတယ္။ ၿပီးေတာ့ လူနာခုတင္ ေျခရင္းေခါင္းရင္းမွာ ရွိေနတဲ့ လက္ရန္းေတြ၊ လူနာေစာင့္ေတြထိုင္တဲ့ ခံုေတြနဲ႔ လူနာသံုး ပစၥည္းအတိုအစေလးေတြ ထည့္ တဲ့ ဘီ႐ိုငယ္ စတဲ့ ေနရာေတြ အားလံုးကို ေရေႏြးေတြ ထည့္ထားတဲ့ ဇလံုႀကီးထဲကေရနဲ႔ အဝတ္ေတြ ေရဆြတ္ၿပီး သုတ္ပါေတာ့တယ္။ လူေတြလက္နဲ႔ ကိုင္တြယ္တတ္ၿပီး ေရာဂါပိုး ကူးလြယ္တဲ့ေနရာမ်ိဳးေတြကို ေရေႏြးနဲ႔ေဆးတဲ့ သေဘာမ်ိဳးပါ။ အဲဒီျမင္ကြင္း က က်မေရာက္ဖူးသမွ် အစိုးရ၊ ပုဂၢလိက ဘယ္ေဆး႐ံု၊ ေဆးခန္းမွာမွ မျမင္ဘူး၊ မေတြ႔ဘူးတဲ့ ျမင္ကြင္းျဖစ္တဲ့ အတြက္ အင္မတန္ ထူးဆန္းၿပီး ခ်ီးက်ဴးဖို႔ ေကာင္းလြန္းလွပါတယ္။
အဲဒီလို သန္႔ရွင္းေရး လုပ္သြားၿပီး နာရီဝက္ေလာက္ အၾကာမွာ ခရမ္းေရာင္ လံုခ်ည္ဝတ္ထားတဲ့ အေထြေထြ ဝန္ထမ္းေတြ ထပ္ ေရာက္ လာျပန္ပါတယ္။ အခန္းအႏွံ႔ တံျမက္စည္း လွည္းက်င္းၿပီးတဲ့ အခါမွာ ေရဆြတ္ထားတဲ့ ၾကမ္းတိုက္ဝတ္နဲ႔ ေႂကြျပားခင္းထားတဲ့ ၾကမ္းျပင္ကို တိုက္ခြ်တ္သန္႔စင္လုိက္ပါတယ္။ ဒီမွာတင္ က်မ ထပ္ၿပီးသတိထားမိတာက ေဆး႐ံုသန္႔ရွင္းေရး ဝန္ထမ္းေတြရဲ႕မ်က္ႏွာဟာ အျခားအစိုးရ ေဆး႐ံုေတြမွာ ေတြ႔ေနက် မ်က္ႏွာအမူအယာေတြလို မဟုတ္ဘဲ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ပံုစံမ်ိဳးေလး ျဖစ္ေနတာပါ။ သူ႔အလုပ္ေတြ ၿပီးသြားသည့္တိုင္ လူနာရွင္ေတြကို ေအာ္တာ ေငါက္တာမ်ိဳး လံုးဝ မလုပ္ခဲ့တာကိုလည္း သတိထားမိပါတယ္။
သူနာျပဳ ဆရာမေတြေရာက္လာခ်ိန္မွာ လူနာမရွိတဲ့ခုတင္ေပၚကို တက္အိပ္ေနတဲ့လူနာရွင္တခ်ိဳ႕ကို ေအာ္ေငါက္ေမာင္းထုတ္တာမ်ိဳး မေတြ႔ရဘဲ “ဒါကလူနာလား၊ လူနာမဟုတ္ဘူးဆိုရင္ ဒီမွာ မအိပ္ရဘူးေနာ္။ ေတာ္ၾကာ ဆရာမေတြဆီမွာ လူနာနဲ႔မွားၿပီး ေဆးထိုးခံရ မယ္” ဆိုတဲ့ စကားကို ရယ္ရယ္ေမာေမာ ခ်ိဳခ်ိဳသာသာ ေျပာသြားတဲ့ အျပာေရာင္ လံုခ်ည္ဝတ္ ဆရာမတေယာက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာ အမူ အယာေလးကို က်မ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘူး။
ခရမ္းေရာင္ဝတ္ ဝန္ထမ္းေတြ လုပ္ငန္းၿပီးလို႔ ထြက္သြားၿပီး မေရွးမေႏွာင္းမွာပဲ အျပာဝတ္ သူနာျပဳ ဆရာမႀကီး ၂ ေယာက္ ေရာက္ လာျပန္ပါတယ္။ သူတို႔က ေဆး႐ံုစတက္တက္ခ်င္းေန႔မွာ ေပးထားတဲ့ ေဆးျခင္းေတြကို လူနာေစာင့္ေတြဆီက လွမ္းယူလိုက္ၿပီး ေဆး လက္က်န္ ဘယ္ေလာက္၊ ေသာက္ၿပီးသြားတာ ဘယ္ေလာက္ စသျဖင့္ မွတ္တမ္းယူပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေဆးေဖာက္ ေသာက္ ထားလို႔ ကုန္ေနတဲ့ ေဆးကတ္ အခြံေတြကို သိမ္းဆည္းသြားတယ္။ ေဆးကတ္ထဲကမွ တြဲရက္ျဖစ္ေနတဲ့ အခြံေတြကို အသင့္ယူလာ တဲ့ ကပ္ေၾကးနဲ႔ ျဖတ္ၿပီး သပ္သပ္ရပ္ရပ္ျဖစ္ေအာင္ ထားေပးခဲ့တယ္။
က်မ သတိထားမိတာေတြထဲမွာ လိြဳင္ေကာ္ ေဆး႐ုံႀကီးမွာ အလုပ္သင္ဆင္းေနတဲ့ သူနာျပဳေလးေတြလည္း ပါ၀င္ပါတယ္။
လြိဳင္ေကာ္ေဆး႐ံုရဲ႕ အေနာက္ဘက္ လမ္းတဖက္ျခမ္းမွာ လြိဳင္ေကာ္ သူနာျပဳ တကၠသိုလ္ရွိပါတယ္။ သူနာျပဳေလာင္းလ်ာ ဆရာမ ေလးေတြဟာ လက္ေတြ႔ သင္ၾကားေရးအတြက္ လြိဳင္ေကာ္ ေဆး႐ံုႀကီးကို လာၾကရပါတယ္။ အလုပ္သင္ဆင္းေနတဲ့ သူနာျပဳေလး ေတြ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း သိသာေအာင္ ရင္ထိုးေလးေတြ တပ္ထားပါတယ္။
မနက္ပိုင္း တာဝန္က် ဆရာဝန္ႀကီး လူနာေတြကို လိုက္မၾကည့္ခင္မွာ ရင္ထုိးေလးေတြ ကိုယ္စီတပ္ထားတဲ့ အလုပ္သင္ သူနာျပဳေလးေတြဟာ လူနာေတြ အခန္းထဲကို အဖြဲ႔လိုက္ ေရာက္လာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အခန္းထဲမွာရွိတဲ့ ဖ႐ိုဖရဲျဖစ္ေနတဲ့ လူနာခုတင္ေတြ၊ အနားမွာ လူနာေစာင့္မရွိတဲ့ သက္ႀကီးရြယ္အိုလူနာေတြရဲ႕ ခုတင္၊ လူနာက တပိုတပါးသြားေနလို႔ လူမရွိတဲ့ ခုတင္ေတြေပၚက ေစာင္ ေတြ၊ ေခါင္းအံုးေတြ၊ အိပ္ယာခင္းေတြကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျဖစ္ေအာင္၊ တြန္႔လိပ္ မေနေအာင္ ေခါက္သိမ္းေပးပါတယ္။
ဒါေတြအားလံုးဟာ က်မတို႔ ေဆး႐ံုတက္ေရာက္ခဲ့ရတဲ့ တပတ္တာ ကာလလံုးမွာ ေန႔စဥ္ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ လြိဳင္ေကာ္ေဆး႐ံု အ႐ိုးနဲ႔ ထိခိုက္ဒဏ္ရာ ကုသေဆာင္က ထူးျခားတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈေတြ ပါပဲ။
က်မရဲ႕ လူနာက ခြဲစိတ္ခန္း ဝင္ရမွာျဖစ္တဲ့ အတြက္ ခြဲစိတ္မယ့္ ရက္ကို ေစာင့္ရပါတယ္။ အဲဒီၾကားထဲမွာ ဒဏ္ရာ အနာေပ်ာက္ေဆး ေတြ ေသာက္ရပါတယ္။ အေၾကာေဆးေတြ သြင္းရပါတယ္။ ေဆးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေဆး႐ံုကေန အစိုးရ ေထာက္ပ့ံစရိတ္နဲ႔ အခ မဲ့ ရရွိခဲ့ၿပီး ေစ်းျမင့္တဲ့ အ႐ိုးနဲ႔သက္ဆိုင္တဲ့ ေဆးဝါးေတြကို ျပင္ပဆိုင္က ဝယ္ယူခဲ့ရတယ္။
ခြဲစိတ္ခန္းဖြင့္တဲ့ ရက္မွာ က်ိဳးေနတဲ့ လက္ဖ်ံ႐ိုး ၂ ေခ်ာင္းကို အ႐ိုးအထူးကု ဆရာဝန္ႀကီး ဦးေဆာင္တဲ့ အဖြဲ႔က ခြဲစိတ္ၿပီး စတီးလ္႐ိုး ႏွစ္ေခ်ာင္းထည့္ပါတယ္။ ခြဲစိတ္ခန္းက အထြက္မွာ လူနာကို သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေပးရတဲ့ ေဆး႐ံုဝန္ထမ္းက ျဖစ္ေစ၊ ခြဲစိတ္ေဆာင္ က ေန လူနာေဆာင္ကို တြန္းလွည္းနဲ႔ လိုက္ပို႔ေပးတဲ့ ဝန္ထမ္းကျဖစ္ေစ ေငြေၾကး တစံုတရာ ေတာင္းခံျခင္း၊ ေငြမေပးမခ်င္း လူနာခုတင္နားက မခြာဘဲ ေနျပျခင္း၊ အလိုမက်တဲ့ မ်က္ႏွာေပး အမူအယာမ်ိဳး မရွိျခင္းက အင္မတန္ စိတ္ခ်မ္းသာဖြယ္ ေကာင္းလွပါတယ္။
ခြဲစိတ္ၿပီးတဲ့ေန႔မွာ မခြဲခင္က ေနရတဲ့ အခန္းကေန အထူးၾကပ္မတ္ ကုသခန္းဆိုတဲ့ အခန္းကို ေရႊ႕ရပါတယ္။ က်မရဲ႕ လူနာခုတင္ ေဘးမွာ အသက္ ၃ ႏွစ္အရြယ္ ကယန္းလူမ်ိဳး ကေလးငယ္တေယာက္။ သူလည္း ခြဲစိတ္လူနာပဲ။ သူ႔အေမ ထမင္းဟင္းခ်က္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ မီးဖိုထဲကို ထင္းေခ်ာင္းေတြ ထိုးထည့္တာကို အတုယူၿပီး လူႀကီးေတြမျမင္ခင္ အဲဒီလိုလိုက္လုပ္ရင္း မီးဖိုထဲ ထိုးက်သြားၿပီး သူ႔လက္ႏွစ္ဘက္လံုး မီးေလာင္သြားခဲ့တယ္။ မီးေလာင္ဒဏ္ရာေတြ ေပ်ာက္သြားေတာ့ ကေလးရဲ႕ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြဟာ အေကာင္းအတိုင္း မဟုတ္ေတာ့ဘဲ လက္ဖဝါးက အသားေတြ တြယ္ဆက္ၿပီး ကပ္သြားတယ္။ အဲဒါကို ျပန္ခြဲစိတ္တာ။ သူ႔အေဖေရာ၊ အေမပါ စာေရး၊ စာဖတ္လံုးဝမတတ္တဲ့ ေတာသူေတာင္သားေတြ။ ဝမ္းစာအတြက္ စပါးနဲ႔ ေျပာင္းကို စိုက္တယ္။ ပိုက္ဆံရဖို႔အတြက္ ေႏြရာသီမွာ ရွမ္းျပည္နယ္ဘက္ကိုသြားၿပီး လႊဆြဲတယ္။ သားသမီး ၇ ေယာက္ရွိတယ္။ သူတို႔အတြက္ ပိုက္ဆံဆိုတာ ရွားပါးပစၥည္း ပဲ။
ခြဲစိတ္ခန္းထဲက ထြက္လာၿပီး နာရီနည္းနည္းၾကာေတာ့ သူနာျပဳ ဆရာမ တေယာက္က လူနာရွင္ေတြကို ဆရာဝန္ႀကီး ေခၚေနပါတယ္ ဆိုၿပီးေျပာပါတယ္။ အျခား လူနာရွင္ေတြ အလွည့္က် ဝင္ေတြ႔ေနတုန္းမွာ လက္ကိုမီးေလာင္တဲ့ ကေလးရဲ႕ အေဖနဲ႔ က်မ စကား နည္းနည္းေျပာၾကည့္ပါတယ္။ ျမန္မာစကားကို လိတ္ပတ္လည္ေအာင္ မနည္းေျပာယူေနရတဲ့ သူဟာ အိမ္ကထြက္လာ ကတည္းက ပါလာတဲ့ ေငြေၾကး အေျခအေနအတြက္ စိတ္ပူပင္ေနမွန္း သူ႔မ်က္ႏွာမွာ အထင္းသား ေပၚလြင္ေနတယ္။
ဆရာဝန္ႀကီး အခန္းထဲ က်မနဲ႔ အဲဒီဦးေလးနဲ႔ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ ဝင္သြားတယ္။ ပထမဆံုး က်မရဲ႕ လူနာအတြက္ ခြဲစိတ္ခန္းအတြင္း အသံုးျပဳရတဲ့ ပစၥည္းကိရိယာေတြအတြက္ ကုန္က်စရိတ္က ၆ ေသာင္းခြဲ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ အဲဒီ ေငြပမာဏကို တတ္ႏုိင္သလား၊ မတတ္ႏိုင္ဘူးလား ဆိုတာကိုလည္း ေမးပါတယ္။ မတတ္ႏုိင္ဘူး ဆိုရင္လည္း ေဆး႐ံုရဲ႕ စရိတ္မွ်ေပးစနစ္ရွိတဲ့ အေၾကာင္း ေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းျပပါတယ္။ ေငြကိုခ်က္ခ်င္း မေပးႏိုင္ေသးရင္လည္း ျပန္ရွာႏုိင္ေသးတဲ့ အေၾကာင္းလည္း ေျပာပါတယ္။ ကုန္က်စရိတ္ဟာ ဒီထက္ပိုမ်ားမယ္လို႔ ထည့္တြက္ထားတဲ့အတြက္ ဆရာဝန္ႀကီး ေျပာျပတဲ့ ပမာဏကို က်မ ခ်က္ခ်င္းပဲ ထုတ္ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။ ေငြေပးၿပီးေၾကာင္း လက္မွတ္ကို ဆရာဝန္ႀကီးရဲ႕ စာရင္းစာအုပ္မွာ လက္မွတ္ထိုးေပးရပါတယ္။
က်မၿပီးေတာ့ ကေလးေလးရဲ႕ အေဖအလွည့္ က်လာပါတယ္။ သူ႔ကိုလည္း ေစာေစာက အတိုင္း ရွင္းျပပါတယ္။ သူ႔ကေလးအတြက္ ကုန္က်စရိတ္က ၅ ေသာင္းက်ပ္ျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္ကထြက္လာတုန္းက ပါလာတဲ့ ေငြပမာဏနီးပါး ကုန္က်ေနတဲ့အတြက္ သူ႔မ်က္ႏွာဟာ ထားစရာ မရွိေအာင္ကို ျဖစ္ေနတယ္။
“ခင္ဗ်ား ၅ ေသာင္း မတတ္ႏုိင္ဘူးဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္တတ္ႏုိင္လဲ၊ က်ေနာ့္ကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာပါ” လို႔ ဆရာဝန္ႀကီးက ထပ္ေျပာတယ္။ ကေလးေလးရဲ႕ အေဖက “ ၅ေသာင္းေတာ့ တတ္ႏုိင္မယ္ မထင္ဘူးဆရာ”ဆိုတဲ့ စကားကို ကယန္းေလသံ ဝဲဝဲနဲ႔ ေျပာ တယ္။ “ဒါဆို ၃ ေသာင္းတတ္ႏုိင္လား” လို႔ ဆရာဝန္ႀကီးက ထပ္ေမးတယ္။ “ ၃ ေသာင္းဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္ ျပန္ရွာလိုက္မယ္ ဆရာ” လို႔ သူက ျပန္ေျဖတယ္။ “ရပါတယ္။ အခုခ်က္ခ်င္း ေပးစရာ မလုိေသးပါဘူး။ ရတဲ့အခါမွ လာေပး” လို႔ ဆရာဝန္ႀကီးက ေျပာ လုိက္ၿပီး သူ႔ေရွ႕က စာရင္းစာအုပ္ထဲမွာ မွတ္သားလိုက္ပါတယ္။
ေဆး႐ံုတခုမွာ တက္ေရာက္ ကုသခံတဲ့ ကုန္က်စရိတ္ကို အဆင္မေျပေသးရင္ အေႂကြးခဏထားလို႔ ရတယ္ဆိုတာ က်မ ျမင္ဖူးေတြ႔ဖူးႀကံဳဖူးသမွ် ျမန္မာျပည္ရဲ႕ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈ စနစ္ေတြထဲမွာ ဘယ္တုန္းကမွ မရွိခဲ့ဘူးတဲ့ ကိစၥပဲဆိုတာ လူတိုင္းလည္း သိမယ္လို႔ ယံုၾကည္တယ္။ က်မရင္ထဲမွာ ကေလးေလးရဲ႕ အေဖကို စာနာတဲ့စိတ္၊ ဆရာဝန္ႀကီးရဲ႕ ပြင့္လင္းမႈ၊ ေစတနာထားမႈ၊ လြိဳင္ေကာ္ေဆး႐ံုရဲ႕ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈ ပံုစံကြဲတခုကို တန္ဖိုးထားတဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔ အမည္မေဖာ္ႏိုင္တဲ့ ခံစားခ်က္မ်ိဳး ျဖစ္ေန တယ္။
ခြဲစိတ္ၿပီး လူနာေတြကို ထားတဲ့ အထူးၾကပ္မတ္ ကုသခန္းထဲမွာ သူနာျပဳ ဆရာမေလးေတြနဲ႔ ဆရာဝန္ေတြဟာ လစ္ဟာမႈမရွိေအာင္ အၿမဲလိုလို ဝင္ထြက္သြားလာေနတယ္။ အဲဒီၾကားထဲမွာ အေၾကာထဲသြင္းထားတဲ့ ေဆးရည္ ကုန္သြားလို႔ျဖစ္ေစ၊ လူနာ နာက်င္လြန္း လို႔ျဖစ္ေစ တာဝန္က်ဆရာမေတြ ထိုင္တဲ့ေနရာကို သြားၿပီး အေၾကာင္းၾကားရင္ အခ်ိန္ တစကၠန္႔ေတာင္ မဆိုင္းဘဲ ခ်က္ခ်င္းေရာက္ လာတတ္တဲ့အတြက္ လူနာရွင္တေယာက္အေနနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ ေက်းဇူးတင္လို႔ မဆံုး၊ ေက်နပ္လို႔ မဆံုးျဖစ္မိတယ္။
က်မရဲ႕ လူနာကေတာ့ ႏုိင္ငံေက်ာ္ အဆိုေတာ္ႀကီး စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ႕ “ခြဲစိတ္ခန္းက ဆရာမေလးသို႔” သီခ်င္းကိုပဲ ညည္းလိုက္ခ်င္တယ္ လို႔ ခဏခဏ ေျပာေနေလရဲ႕။
ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ ခြဲစိတ္ထားတဲ့ လက္ကို ဓာတ္မွန္႐ိုက္ရပါတယ္။ က်မလူနာ ကံဆိုးပါတယ္။ အ႐ိုးႏွစ္ေခ်ာင္းမွာ ႐ိုက္ထည့္ ထားတဲ့ စတီး႐ိုး ၂ ေခ်ာင္းထဲက ၁ ေခ်ာင္းက ေခ်ာ္ထြက္ၿပီး အသားထဲကို သြားထိုးထည့္ထားသလို ျဖစ္ေနတဲ့ အေျဖထြက္လာ တဲ့ အတြက္ ေနာက္တႀကိမ္ ခြဲစိတ္ခန္း ထပ္ဝင္ရမွာပါ။ အဲဒီလိုျဖစ္ရေကာင္းလားဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ က်မ ေတာ္ေတာ္ ေဒါသျဖစ္ရတယ္။
ၿပီးေတာ့ ေဆး႐ံုပင္မေဆာင္ႀကီးရဲ႕အေပၚထပ္မွာရွိတ့ဲ ခြဲစိတ္ခန္းကေန ဆင္းတဲ့လမ္းဟာ အင္မတန္ မတ္ေစာက္လြန္းတဲ့အတြက္ ေနာက္တႀကိမ္ လူနာတင္တြန္းလွည္းနဲ႔ ဆင္းရမွာကို စိတ္ထဲမွာ အင္မတန္ စိုးရိမ္ေနမိတယ္။ ဒါဟာ သူ႔အမွားျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္း၊ ေနာက္တႀကိမ္ ခြဲစိတ္ရမယ့္ ကုန္က်စရိတ္အားလံုးကို သူ႔အေနနဲ႔ ကုန္က်ခံေပးမယ့္အေၾကာင္း၊ လံုးဝ အဆင္ေျပသြားတဲ့အထိ ျပန္ ကုသေပးမယ့္ အေၾကာင္း အ႐ိုးအထူးကု ဆရာဝန္ႀကီးက က်မတို႔ကို သူနာျပဳေတြနဲ႔ အျခားလူေတြအမ်ားႀကီးေရွ႕မွာ ပြင့္ပြင့္ လင္း လင္း ေတာင္းပန္ပါတယ္။ က်မရဲ႕ လူနာနဲ႔အတူ တေန႔တည္း စတီး႐ိုးထည့္ရတဲ့ လူနာ ၂ ေယာက္ရွိပါတယ္။ သူတို႔ ၂ ေယာက္လံုး အဆင္ေျပတဲ့ အေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။
ျပန္ခြဲရမယ္ဆိုေတာ့လည္း ျပန္ခြဲရမယ္ေပါ့။ ဘယ္တတ္ႏုိင္ပါ့မလဲ။ ဒါေပမယ့္ က်မေနာက္မွ ထပ္သိရတာတခုက ခြဲစိတ္ခန္းမွာ ပစၥည္း ကိရိယာ မလံုေလာက္မႈ အေၾကာင္းပါ။ ခြဲစိတ္ခန္းထဲမွာ ခြဲစိတ္ေနစဥ္ အဆင္ေျပမေျပကို တခါတည္း ဓာတ္မွန္႐ိုက္ၾကည့္လို႔ရတဲ့ စက္တမ်ိဳးမရွိေတာ့ လက္မွန္းနဲ႔ လုပ္ရတဲ့အတြက္ အခုလို အလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္ ျဖစ္ရတာပါ။ အဲဒီစက္ရဲ႕ တန္ဖိုးဟာ ျမန္မာေငြ က်ပ္သိန္း ၆၀၀ ဝန္းက်င္ပဲ တန္ေၾကးရွိေပမယ့္ တလကို အနည္းဆံုး လူအေယာက္ ၉၀ ေလာက္ ခြဲစိတ္ေပးေနရတဲ့ ျပည္နယ္ ေဆး႐ံုႀကီးတခုမွာ အသင့္ရွိမေနတာဟာ ရင္ေလးစရာ တခုပါပဲ။ ဒါဟာ ဆရာဝန္တေယာက္ရဲ႕ အတတ္ပညာပိုင္းဆိုင္ရာ အားနည္းခ်က္ တခုတည္း မဟုတ္ေတာ့ဘဲ အေထာက္အပံ့ျပဳေပးမယ့္ ပစၥည္းကိရိယာ အလံုအေလာက္မရွိတဲ့ အားနည္းခ်က္လို႔ ေျပာရမွာပါ။
ခြဲစိတ္ခန္း ဝင္ဖို႔အတြက္ ေစာင့္ဆိုင္းေနရခ်ိန္မွာ သူနာျပဳ ဆရာမေလး တေယာက္က ခြဲစိတ္ခန္း ဝတ္စံုကို လာေပးပါတယ္။ အဲဒီ ခြဲစိတ္ခန္း ဝတ္စံုကို ေပါင္းအိုးႀကီး တခုထဲက ညွပ္ႀကီးတခုနဲ႔ ဆြဲထုတ္ယူလိုက္တာကို က်မရဲ႕ လူနာ ေနရတဲ့ ခုတင္ကေန လွမ္းျမင္ ေန ရပါတယ္။ ခြဲစိတ္ခန္းဝတ္စံုကို လာေပးတဲ့အခ်ိန္မွာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၄ ႏွစ္ေက်ာ္က ရန္ကုန္ေဆး႐ံုႀကီးမွာ ခြဲစိတ္လူနာအျဖစ္ က်မ တက္ ေရာက္ခဲ့ရစဥ္ အခန္းေထာင့္မွာ ျဖစ္သလို လံုးေထြးစုပံုထားတဲ့ အေရာင္ညစ္ေထးေထး ဝတ္စံုနဲ႔ ကြာျခားခ်က္ကို ႏႈိင္းယွဥ္လိုက္မိ တယ္။ လူနာတဦးခ်င္းစီ အေပၚမွာ ဂ႐ုစိုက္တဲ့ စနစ္ကို ျမင္လိုက္ရတယ္။
ေနာက္တႀကိမ္ ခြဲစိတ္ခန္း ထပ္ဝင္ရပါတယ္။ ပထမအႀကိမ္ ခြဲစိတ္စဥ္ကထက္ အခ်ိန္ပိုၾကာပါတယ္။ ဒုတိယအႀကိမ္ ခြဲစိတ္ၿပီး ေနာက္ေန႔မွာ ဓာတ္မွန္ထပ္႐ိုက္ရပါတယ္။ ဓာတ္မွန္႐ိုက္ဖို႔ေရာ၊ ဓာတ္မွန္အေျဖကို ၾကည့္ဖို႔အတြက္ေရာ က်မမွာ အင္အားမရွိသလို ခံစားရပါတယ္။ ေနာက္တႀကိမ္ ထပ္လြဲရင္ ဆိုတဲ့ စိတ္က ႀကီးစိုးေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒုတိယအႀကိမ္မွာေတာ့ က်မတုိ႔ ကံေကာင္း ပါတယ္။ အဆင္ေျပေျပ ေရွာေရွာ႐ႈ႐ႈ ဝင္သြားတဲ့ စတီး႐ိုးကို ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္။ က်မရဲ႕ လူနာ ေျပာျပခ်က္အရ ခြဲစိတ္ခန္းထဲမွာ လူနာကို စိတ္သက္သာရာရေအာင္ အားေပးစကား ေျပာခဲ့တဲ့ အ႐ိုးအထူးကု ဆရာဝန္ႀကီး၊ ေမ့ေဆး ဆရာဝန္နဲ႔ ခြဲစိတ္ခန္းက ဆရာမေလးေတြ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္။
ႏွစ္ႀကိမ္ ခြဲစိတ္လိုက္ရတဲ့ အတြက္ မူလမွန္းထားတဲ့ ရက္ထက္ ေနာက္က်ၿပီးမွ ေဆး႐ံုက ဆင္းခဲ့ရပါတယ္။ လြိဳင္ေကာ္ေဆး႐ံုဟာ က်မကို ရသစံုတဲ့ စိတ္ခံစားမႈေတြ ေပးခဲ့သလို၊ ျမန္မာျပည္မွာ ဒီလို က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈမ်ိဳး ရွိေနေသးပါလားဆိုတဲ့ အသိ စိတ္ ကိုလည္း ေပးခဲ့ပါတယ္။
လြိဳင္ေကာ္ေဆး႐ံုႀကီးရဲ႕ စႀကၤ ံေထာင့္ေတြမွာ ရန္ကုန္ေဆး႐ံုႀကီးလို ကြမ္းတံေတြးေတြနဲ႔ ညစ္ပတ္မေနဘူး။ လြိဳင္ေကာ္ေဆး႐ံုႀကီးမွာ လူနာေတြကို နင္ပဲငဆ ေအာ္ေငါက္တတ္တဲ့ သူနာျပဳေတြ မေတြ႔ခဲ့ရဘူး။ ပိုက္ဆံေတာင္းဖို႔ အၿမဲေခ်ာင္းေနတဲ့ သန္႔ရွင္းေရး ဝန္ထမ္း ေတြ မရွိဘူး။ လူနာေတြ၊ လူနာေစာင့္ေတြကို ေအာ္ေငါက္တတ္တဲ့ သန္႔ရွင္းေရး ဝန္ထမ္းေတြ မရွိဘူး။ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း ေငြမရွင္း ေပး ႏိုင္ရင္ ေဆး႐ံုတက္ဖို႔ ခက္ခဲတယ္ဆိုတဲ့ ေဆး႐ံုမ်ိဳးထဲမွာ မပါဘူး။
လြိဳင္ေကာ္ေဆး႐ံု အ႐ိုးနဲ႔ ထိခိုက္ဒါဏ္ရာ လူနာေဆာင္ရဲ႕ အိမ္သာေတြဟာ ေျခခ်စရာ မေကာင္းေလာက္ေအာင္ ညစ္ပတ္နံေစာ္ ေန တဲ့ ေနရာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။ အၿမဲအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ေဆး႐ံုသန္႔ရွင္းေရး ဝန္ထမ္းေတြဟာလည္း ခ်ီးက်ဴးစရာ ေကာင္းပါတယ္။ သာမန္ ပုဂၢလိက ေဆး႐ံုတခုထက္ေတာင္ အဆင္ေျပလြန္းတဲ့ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈ ပံုစံျဖစ္ပါတယ္။
ညဘက္ေတြက်ရင္ ဘယ္ကေရာက္လာမွန္း မသိတဲ့ ႂကြက္ကတိုးေတြနဲ႔ ျခင္ေတြက လြဲရင္ လြိဳင္ေကာ္ေဆး႐ံုႀကီးေပၚမွာ ျဖတ္သန္း ခဲ့ရတဲ့ တပတ္တာကာလကို ရာႏႈန္းျပည့္နီးပါး စိတ္ေက်နပ္မႈရခဲ့တဲ့ အေၾကာင္း အမွတ္တရ ျဖစ္မိပါတယ္။ ျမန္္မာျပည္ တနံတလ်ားက ေဆး႐ံုေဆးခန္းေတြမွာလည္း လူနာနဲ႔ လူနာရွင္ေတြအတြက္ ဒီလို စိတ္ေက်နပ္မႈေတြ ေပးႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အတိုင္း ထက္ အလြန္ေပါ့ေလ။
“ေနာက္က်ရင္ တခုခုျဖစ္ရင္ေတာင္ လြိဳင္ေကာ္ေဆး႐ံုကို ေျပးတက္ရမလို ျဖစ္ေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အ႐ိုးထိခိုက္တာမဟုတ္ဘဲ အျခား ေရာဂါျဖစ္ရင္ေတာ့ အ႐ိုးေဆာင္မွာ တက္ရမွာမဟုတ္ဘူး”လို႔ က်မလူနာက တဖြဖြေျပာမဆံုးဘူး။
စိတ္ မေက်နပ္စရာ ႀကံဳခဲ့ရရင္ အၿမဲလိုလို အျပစ္တင္ဖို႔ ဝန္မေလးတဲ့ က်မတို႔ဟာ အခုလိုစိတ္ေက်နပ္စရာ၊ ေကာင္းမြန္တဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈကို ေတြ႔ႀကံဳဖူးတာမ်ိဳးကိုလည္း ခ်ီးက်ဴး ဂုဏ္ျပဳ မွတ္တမ္း တင္သင့္တယ္ မဟုတ္ပါလား။ ။
No comments:
Post a Comment