ဆရာေတာ္သည္ ဆီးခ်ိဳ၊ ေသြးတိုးႏွင့္ ႏွလုံးေရာဂါ ႏွစ္ရွည္ခံစားေနရသူျဖစ္ေၾကာင္း ဆရာေတာ္၏ တပည့္ေတာ္စပ္သူ နိုင္ဝံသက လြတ္လပ္ေသာမြန္သတင္းေအဂ်င္စီ IMNA သို႔ ေျပာသည္။
“ဘုရင့္မ်က္ႏွာနန္းေတာ္အတြက္ ပရိတ္ရြတ္အခမ္းအနားသဘင္ကိုသြားခဲ့ၿပီး ေနမေကာင္းျဖစ္တာနဲ႔ ေဆး႐ုံတက္လိုက္ရတယ္” ဟု နိုင္ဝံသက ေျပာသည္။
ထိုင္းဘုရင္မင္းျမတ္ကိုယ္းကြယ္ရာ ဝပ္ခ်နစြန္ခရမ္ Watchanasornkram ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း၌ ဘုရင့္နန္းေတာ္၏အစဥ္အလာရွိသည့္အတိုင္း နံနက္ေစာေစာပိုင္းတြင္ မြန္ဘာသာျဖင့္ပရိတ္ရြတ္ဖတ္ၿပီးေနာက္ ေဆး႐ုံတင္လိုက္သည္ဟု ဆိုသည္။
နိုင္ဝံသက “ဆရာေတာ္ရဲ့ႂကြင္းက်န္႐ုပ္ကလာပ္ကို ဇူလိုင္လ ၃၀ ရက္ေန႔မွာ ဝပ္ပရြတ္ေက်ာင္းကို ယူေဆာင္လာခဲ့မယ္၊ ဒီကဓေလ့အရ ရက္ေပါင္း ၁၀ဝ အထိပူေဇာ္ၿပီး မီးသၿဂႋဳလ္အခမ္းအနားလုပ္မယ္ထင္တာပဲ၊ ေလာေလာဆယ္မွာ တိက်တဲ့ဆုံးျဖတ္ခ်က္ မရေသးဘူး” ဟု ဆက္ေျပာသည္။
ဆရာေတာ္ဝိဇၽွာန္သည္ ဝပ္ပရြတ္ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္အျဖစ္ ပ်ံလြန္ေတာ္မူအထိ ၃၃ ႏွစ္ၾကာ သာသနာ့တာဝန္ထမ္းခဲ့စဥ္ကာလ၌ ဝပ္ပရြတ္ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းသည္ ဘန္ေကာက္ေရာက္ မြန္လူမ်ိဳးမ်ား ေခတၱတည္းခို၊ ဆုံစည္းရာ ေနရာတစ္ခုျဖစ္ခဲ့သည္ဟု ညီေတာ္စပ္သူ နိုင္ကေလာ ေျပာျပခ်က္အရ သိရသည္။
“မြန္အမ်ိဳးသားေရး၊ လူမွုေရး၊ သာသနာေရးမွာပဲ အျမဲပဲလွုပ္ရွားေနေတာ့ ဆရာေတာ္ဝိဇၽွာန္နာမည္နဲ႔ ဝပ္ပရြတ္ေက်ာင္းဆိုရင္ ဘန္ေကာက္ေရာက္ဘူးတဲ့ မြန္တိုင္းလိုလိုသိၾကပါတယ္၊ အမ်ားအားျဖင့္ ၈၈ ေနာက္ပိုင္းမွာ မြန္ေက်ာင္းသားေတြ၊ မြန္ေတာ္လွန္ေရးသမားေတြ ဘန္ေကာက္ေရာက္ရင္ အျမဲတမ္းလာေရာက္ တည္းခိုတဲ့ေနရာတစ္ခုေပါ့” ဟု သူက ဆက္ေျပာသည္။
ဆရာေတာ္ဝိဇၽွာန္၏ မူလဇာတိမွာ မုဒုံၿမိဳ႕နယ္၊ ကေလာ့ေသာ့ေက်းရြာေန ဖခမည္းေတာ္ နိုင္ပူး၊ မယ္ေတာ္ မိေလာ့ တို႔၏ေမြးခ်င္း ၆ ဦးအနက္ ပဥၥမေျမာက္သားေတာ္ျဖစ္ၿပီး ငယ္နာမည္ မင္းယိုင္း ျဖစ္သည္။
အသက္ ၂၀ မျပည့္မီ ရွင္သာဝေဏဘဝတြင္ မုဒုံၿမိဳ႕နယ္၊ ႏွီးပေဒါေက်းရြာ၌ မြန္ပထမျပန္ေျဖဆိုေအာင္ျမင္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ထိုင္းနိုင္ငံသို႔ ေျပာင္းေရြ႕သီတင္းသုံးခဲ့ေၾကာင္း ညီေတာ္စပ္သူေျပာျပခ်က္အရ သိရသည္။
ဆရာေတာ္သည္ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္တြင္ ထိုင္းနိုင္ငံ၊ ပထုံဌာနီခရိုင္၊ ဝပ္ေစတီေထာင္(ေရႊေစတီ) မြန္ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း၌ ရွင္သာဝေဏဘဝမွ ရဟန္းဘဝသို႔ ခံယူခဲ့ၿပီးေနာက္ ၂ ဝါေျမာက္သည့္အခါ ယခင္ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္၏ ပင့္ဖိတ္ခ်က္အရ ဝပ္ပရြတ္လက္ေထာက္ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ၁၉၈၁ တြင္ ဝပ္ပရြတ္ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္အျဖစ္ လႊဲအပ္ျခင္းခံရသည္။
No comments:
Post a Comment