ထိုရြာမ်ားတြင္ ေက်ာင္းကို ထရံျဖင့္သာ ကာထားၿပီး မိုးဒဏ္ေလဒဏ္ ခံႏိုင္သည့္အရည္အခ်င္းမရွိ ကြန္ကရစ္ျဖင့္ေဆာက္ထားသည့္ ေက်ာင္းသည္လည္း တစ္ေက်ာင္းမွ်မရွိဟု ေသာသီခို လူမႈအေထာက္အကူျပဳအဖြဲ႕မွ ေစာေဂ်ာနီမင္းကေျပာသည္။
“ေက်ာင္းမွာဆိုလည္း ၿပိဳခါနီးေနၿပီ၊ တရြာတည္းလည္း မဟုတ္ဘူး။ စစ္ဒဏ္မိတဲ့ရြာေတြက ေတာ္ေတာမ်ားမ်ား ပညာေရးမွာလိုအပ္ခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္” ဟု ေစာေဂ်ာနီမင္းက ေျပာသည္။
ကိုယ္ထူကိုယ္ထ မူလတန္း ေက်ာင္းဖြင့္ လွစ္ထားသည့္ ေရပူေက်းရြာေဒ သတြင္ ေက်ာင္းသားဦးေရ ၄၀ ဦးရွိၿပီး သင္ၾကားေရး ဆရာ/မ အပိုင္းတြင္ အခက္အခဲရွိေနသည္ဟု ေရပူေက်း ရြာမွ ေစာဒီးဒီစိမ္က ေျပာသည္။
၎က“ဒီႏွစ္ၾကားမွာ က်ေနာ္တို႔ မိဘေတြနဲ႔ KNPPရဲ႕ အဖြဲ႕အစည္းေတြ အကူညီအေထာက္ပံ႔ နဲ႔ဘဲ ဆရာ/မ လစာကို ေပးတယ္ေပါ့” ဟု ေျပာသည္။
ေရပူေက်းရြာသည္၂၀၀၈ ခုႏွစ္တြင္ ေမာခ်ီးေဒသခံရြာသားမ်ားက ျပန္လည္စုစည္းၿပီး ေရပူေက်းရြာကို တည္ကာ ျပန္လည္ေနထိုင္ၾကၿပီးေနာက္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္တြင္ ေက်ာင္း တည္ေဆာက္ခဲ့သည္ဟု ဆိုသည္။
၂၀၁၃ ခုႏွစ္တြင္ ဖားေဆာင္ၿမိဳ႕နယ္ ပညာေရးရုံးသို႕ ေက်ာင္းပုံစံဓတ္ပုံႏွင့္တကြ တင္ျပ ေတာင္းခံထားၿပီး ၂၀၁၄ ခုႏွစ္တြင္က်မည္ဟု ၾကားသိထားရေသာ္လည္း ယခုခ်ိန္ထိ ေက်ာင္းေဆာက္လုပ္ေပးျခင္း မရွိေသးေၾကာင္း သိရသည္။
ပစ္ခတ္ ရပ္စဲေရးကာလတြင္အဓိက အားျဖင့္ ပညာေရးႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ေက်ာင္းေဆာက္ေပးရန္၊ ေက်ာင္းမွလိုအပ္သည့္ ဝန္ထမ္းမ်ားကိုအစိုးရမွ ခန္႔အပ္ေပးထားရန္ စစ္ေဘးဒဏ္မိခဲ႔ေသာေက်းရြာ ေဒသခံမ်ားက အလိုရွိၾကသည္ဟု ေမာခ်ီးစုစည္းရြာမွ ေစာဖိုးလွျမင့္က ေျပာသည္။
ေစာဖိုးလွျမင့္က “ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလည္း တိတိက်က် မသိႏိုင္ေသးေတာ့ ေက်ာင္းေတြ လမ္းေတြ မရွိေသးဘူး။ တကယ္ၿငိမ္းခ်မ္းၿပီဆိုမွ လူထုကလည္းလက္ခံႏိုင္မယ္ ဆိုတဲ့သေဘာလည္း ရွိတယ္” ဟု ေျပာသည္။
ဖားေဆာင္းၿမိဳ႕နယ္တြင္ ေက်းရြာေပါင္း ၆၀ ရွိသည့္အနက္ ၁၀ ရြာသာမွ်သာ ေက်ာင္းရွိသည့္အတြက္ တရြာႏွင့္တရြာ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး ခက္ခဲရာ ေက်းရြာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ ကိုယ္ထူကိုယ္ထေက်ာင္းကို ေဆာက္လုပ္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္ဟု သိရသည္။
တခ်ိဳ႕ေက်းရြာမ်ားသည္ ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီးဌာနတြင္ စာရင္းမ်ားပင္ မေပါက္သည့္အတြက္ သက္ဆိုင္ရာ ဌာနမ်ားကိုလည္း ေလွ်ာက္ထားသည္ဟု သိရသည္။
ရွားေတာၿမိဳ႕နယ္ အတြင္းတြင္လည္း ရြာေဟာင္းသို႕ ျပန္လည္ေနထိုင္လာၾကသည့္ ျပည္တြင္း ေရြ႕ေျပာင္းဒုကၡသည္မ်ားလည္း ရွိေနသည့္အတြက္ ၎ေက်းရြာမ်ားတြင္ ေက်ာင္းအေဆာက္အဦးမ်ား လိုအပ္လ်က္ရွိသည္ဟု သိရသည္။
No comments:
Post a Comment