အရႈံးမေပး - ၂

မဇၥ်ိမသတင္းဌာန

ဖိုးခ်စ္အတြက္ ေဆးတခြက္

က်မနာမည္က မေကသီခိုင္ပါ။ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းၿမိဳ႕မွာ ေနထိုင္ပါတယ္။ အေဖရယ္ အေမရယ္ က်မရယ္ အတူတူေနထိုင္ပါတယ္။ က်မကေက်ာင္းဆရာမပါ။ က်မေျပာျပခ်င္တာက က်မရဲ႕တူေလး ဖိုးခ်စ္ရဲ႕ အေၾကာင္းေလးပါ။ ဖိုးခ်စ္ေလးက က်မအမရဲ႕သားေလးပါ သူတို႔ကေမာင္ႏွမ သံုး ေယာက္ရွိပါတယ္။ ဖိုးခ်စ္ေလးက အလတ္ပါ။ သူ႔အသက္က ခုငါးႏွစ္ ရွိေနပါၿပီ။ ဖိုးခ်စ္ေလးတို႔အေမ က်မရဲ႕အမ AIDS ေရာဂါနဲ႔ ဆံုးသြားေတာ့ သူ႔အမ်ိဳးသားက သမီးငယ္ေလးကိုေခၚၿပီး ဘယ္ကိုထြက္ သြားမွန္းမသိပါဘူး။ ဖိုးခ်စ္ေလးရယ္ သူ႔အကို ဟိန္းလတ္ရယ္က က်မတို႔ မိသားစုအိမ္မွာ ေသာင္တင္ၿပီး က်န္ေနခဲ့ၾကပါတယ္။

ဟိန္းလတ္က ကံေကာင္းခဲ့ေပမယ့္ အငယ္ေလး ဖိုးခ်စ္ကေတာ့ HIV ပိုးနဲ႔ ေနရတဲ့ကေလး တေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္မွာ စေရာက္ လာ ကတည္းက ဖိုးခ်စ္ေလးအေျခအေနက စိုးရိမ္ရတဲ့ အေျခအေန ေရာက္ေနပါၿပီ။ ဖ်ားေနၿပီး အိပ္ယာက မထႏိုင္ဘူး ပါးစပ္မွာ မက္ခ႐ုေတြ ကလည္းအျပည့္ ႏႈတ္ခမ္းေပၚကိုပါ ေရာက္ေနၿပီ။ အစားအေသာက္ လည္း မစားႏိုင္ေတာ့ဘူး ဗိုက္ၾကီးကလည္း ေဖာင္းကားေနၿပီး ကိုယ္ လံုးေလး ေသးေသးေလးနဲ႔ ဗိုက္ပဲရွိေတာ့တယ္။ က်မလုပ္စာေလးတခုနဲ႔ မိသားစု ငါးေယာက္လံုး ေလာက္ေအာင္စားရတာဆိုေတာ့ ေငြပို ကလည္း မရွိဘူးေလ။

ဒီလုိေရာဂါေတြက ကုရင္ဘယ္ေလာက္ထိေတာင္ ေငြကုန္လည္းဆိုတာလည္း မသိေတာ့ ဒီအတိုင္းပဲ ၾကည့္ေနရ တယ္။ စိတ္ကလည္း ညစ္ ဘာမွကို မလုပ္ခ်င္မကိုင္ခ်င္နဲ႔ စိတ္ညစ္ရတဲ့ကာလပါ။ ေနာက္ဆံုးေန႔ကိုပဲ ေစာင့္ေနရ တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေလးမွာ အိမ္နီးခ်င္းအမ တေယာက္က ေရာဂါျဖစ္ေနတဲ့သူေတြကို ျပဳစုေပးတဲ့ အဖြဲ႕ရွိတယ္။ အဲဒီအဖြဲ႕ထဲက ေစတနာ့ဝန္ထမ္းတေယာက္နဲ႔ ရင္းႏွီးတယ္။ မိတ္ ဆက္ေပးရမလားလို႔ ေမးလာပါတယ္။ ေကာက္႐ိုး တမွ်င္ပဲေလ ဆိုၿပီး ေခါင္းၿငိမ့္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီအမက Padonmar အဖြဲ႕ရဲ႕ ေစတနာ့ ဝန္ထမ္း မသီတာစိုးကို အိမ္ေခၚလာၿပီး မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ မသီတာစိုးက က်မကို သူတို႔အဖြဲ႕ရဲ႕႐ုံးကို ေခၚသြားၿပီး သူ႔မိတ္ေဆြေတြကို ကေလးအေျခအေန ေျပာျပပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ဆရာ ေစာယုစိန္ကို သြားေျပာပါတယ္။ ဆရာကအိမ္ကိုလာၿပီး ကေလးကို ၾကည့္ေပး ပါ တယ္။ အဖြဲ႕ရဲ႕ေစတနာ့ဝန္ထမ္းေတြကလည္း အိမ္ကိုေန႔စဥ္လာၿပီး ကေလးကို ဂ႐ုစုိက္ေပးပါ တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဖိုးခ်စ္ ေလးေရာ က်မတို႔မိသားစုပါ Padonmar အဖြဲ႕နဲ႔ စတင္ဆက္သြယ္မိသြားၾကတာပါ။

အဖြဲ႔နဲ႔ မဆက္သြယ္ခင္တုန္းကဆိုရင္ စိတ္အရမ္းညစ္ရတယ္။ ကေလးကို ဘာေတြလုပ္ေပးရမယ္ ဆိုတာလည္း မသိဘူးေလ။ ကေလးက လည္း ေန႔လားညလားဆိုေတာ့ ဘာမွလည္းမလုပ္ခ်င္ဘူး။ ဘယ္လိုမွလည္း မျပဳစုတတ္ဘူး။ ဘယ္ကစၿပီး ဘာေတြလုပ္ရမယ္မွန္းကို မသိဘူး။ အားကလည္းငယ္တယ္ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒီလိုေရာဂါနဲ႔ က်မနဲ႔ပတ္သက္လာရလိမ့္မယ္လို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မထင္ခဲ့ဘူး။

အခုဆိုရင္ ကေလးက က်န္းက်န္းမာမာရွိေနေတာ့ အလုပ္လုပ္ရတဲ့သူလည္း စိတ္ေျဖာင့္တယ္။ မိသားစုလည္း တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ျပန္ ျဖစ္လာတယ္။ ဖိုးခ်စ္ေလးရဲ႕ က်န္းမာေရးက မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို ေကာင္းလာတယ္။ အားလံုးဝိုင္းေစာင့္ေရွာက္ၾကတဲ့ ေက်းဇူးေပါ့။ အျခားအကူအညီေတြ အေထာက္အပံ့ေတြလည္း ရပါတယ္။ ဆန္ေထာက္ပံ့တာတို႔ ၿပီးေတာ့ အပိုလုပ္ငန္းေလးအတြက္ ေငြထုတ္ေပး တာ တို႔ လုပ္ေပးတယ္။ ကေလးေနမေကာင္း ရင္ ဘယ္ကိုသြားရမယ္၊ ဘာလုပ္ရမယ္၊ ဘယ္သူေတြကို သြားအကူအညီေတာင္းရမယ္ ဆိုတာ လည္း သိေနေတာ့ အားမငယ္ေတာ့ဘူး။

ဖုိးခ်စ္ေလးက ARTလည္း ေသာက္ခြင့္လည္းရေနၿပီ Padonmar အဖြဲ႕ကပဲ ပခုကၠဴေဆး႐ုံကို လုိက္ပို႔ေပးတာပါ။ ေဆး႐ုံတက္စရာ လို ေတာ့ လည္း အဖြဲ႔ကပဲ ေငြေၾကးလႉဒါန္း ေထာက္ပံ့ေပးခဲ့ပါတယ္။ Padonmar အဖြဲ႕ ပခုကၠဴ အဖြဲ႔ ကလည္း လာေရာက္ ကူညီေပးပါတယ္။ ဖိုးခ်စ္ေလး ေဆး႐ုံတက္ဖို႔ အိမ္ကေငြကုန္ေၾကးက် အရမ္းသက္သာလို႔ေတာ္ေသးတာေပါ့။ ခုေတာ့လည္း ဖိုးခ်စ္ေလး အရမ္းက်န္းမာလို႔ ေပ်ာ္ရြင္ေနပါၿပီ။