အရႈံးမေပး

မဇၥ်ိမသတင္းဌာန

ေႏြးေထြးေမတၱာ လိုေနပါသည္

က်မရဲ႕နာမည္က မတူးတူးပါ။ က်မတို႔က ေအာင္ပန္းၿမိဳ႕မွာ အေျခခ်ေနထိုင္တဲ့ ေပ်ာ္ရြင္ဖြယ္ရာမိသားစုေလးေပါ့။ က်မခင္ပြန္းရယ္ က်မ ရယ္ က်မတို႔ရဲ႕သမီးကေလးရယ္ အတူတူေနၾကပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔တေန႔ က်မအမ်ိဳးသားမွာ HIV ပိုးရွိေနတယ္ဆိုတာ သိလိုက္ရေတာ့ က်မ အရမ္း တုန္လႈပ္သြားခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ HIV ပိုးက က်မကိုလည္း ခ်မ္းသာမေပးခဲ့ပါဘူး။ စစ္ေဆးၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်မ မွာလည္း ရွိေန ခဲ့တယ္။

ေရာဂါျဖစ္တယ္လို႔ သိကာစတုန္းကေတာ့ သူမ်ားေတြသိမွာလည္း စိုးရိမ္ေတာ့ ဘယ္သူ႔မွမေျပာဘဲ ၾကိတ္ကုခဲ့တယ္။ ဘာမွမက်န္ေတာ့မွ သူ႔မိဘကိုဖြင့္ေျပာၿပီး သူ႔မိဘ အိမ္ကိုေျပာင္းေနခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာလည္း ဟုိဆရာေကာင္းႏိုး ဒီဆရာေကာင္းႏိုးနဲ႔ သိပ္ေတာင္မၾကာလိုက္ဘူး အမ်ဳိးသားဆံုးတာပဲ။

သူဆံုးေတာ့ သမီးေလးရယ္ က်မရယ္ က်မမိဘေတြရွိတဲ့ ဇာတိျဖစ္တဲ့ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းၿမိဳ႕ကို ျပန္လာခဲ့ၾက တယ္။ က်မရဲ႕မိသားစုနဲ႔ အိမ္ကေလးက မေျပာင္းလဲဘဲ အရင္တုန္းက အတုိင္း ေႏြးေႏြးေထြးေထြးနဲ႔ပါပဲ။ က်မ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို အမွန္ အတိုင္း ဖြင့္ေျပာ ျပ တယ္ေလ အခ်ိဳ႕မိသားစုဝင္ေတြရဲ႕ဆက္ဆံေရးက ႐ုတ္တရက္ႀကီး ေထြးမႈေတြ နည္းပါးကုန္ၾကတယ္။ စကားေတာင္ မေျပာေတာ ့တဲ့သူ ေတြ ရွိလာတယ္။ အေဖကေတာ့ အရင္တုန္း ကထက္ေတာင္ပိုၿပီး ဂ႐ုစိုက္ ေႏြးေထြးလာပါေသးတယ္။

ဒါေပမယ့္အေဖလည္း နားမလည္ေတာ့ ဘာစားခ်င္လဲ၊ အနားယူ ဆိုတာေလာက္ပဲ ကူညီေပးတတ္တယ္ေလ။ အဲဒီ အခ်ိန္ေတြတုန္းက သမီးေလးသာမရွိရင္ က်မလည္း HIV ပိုးကို အ႐ႈံးေပးလုိက္ခ်င္စိတ္ အၾကိမ္ၾကိမ္ေပါက္မိတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သမီး အတြက္ က်မရွိ ေနမွျဖစ္မယ္လို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လို စၿပီး ဘာေတြ လုပ္ရမလဲ ဘာမွမသိဘူး။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ တေန႔အေဖက သူ႔တူတေယာက္နဲ႔စကားစပ္မိလို႔ သူက Padonmar အဖြဲ႕ဆိုတာရွိတယ္ ဆက္သြယ္ခ်င္ရင္ သူကူညီေပးမယ္ဆိုၿပီး အေဖနဲ႔သူနဲ႔အဲဒီ အဖြဲ႕ရဲ႕ ဆရာဝန္ဆီကို သြားစကားေျပာတယ္။

ဆရာၾကီးက လူနာကိုယ္တုိင္လာေစခ်င္တယ္ဆိုလို႔ ယားနာေတြေပါက္ေနတာျပရင္းနဲ႔ ေဆးခန္းကိုသြားျပျဖစ္တယ္။ အဲဒီမွာ စကား ေျပာ ၾကရ င္းကေနဆရာၾကီးက Padonmar အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္လားေမးေတာ့ က်မ ကလည္းေတြ႔ခ်င္ပါတယ္လို႔ ေျပာလိုက္ တယ္။ အဲဒီမွာ အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ ဦးေအာင္ေဌးရယ္ စီမံခ်က္မန္ေနဂ်ာ ကုိေစာႏိုင္ဦးရယ္ နဲ႔မိတ္ဆက္ေပးခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က စၿပီး Padonmar အဖြဲ႕နဲ႔ စတင္ဆက္သြယ္မိသြားတာပါ။

Padonmar အဖြဲ႕နဲ႔မဆက္သြယ္ခင္တုန္းကဆိုရင္ ဒီေရာဂါအတြက္ဘာလုပ္ရမယ္လဲ မသိဘူး။ အမ်ိဳးသားကလည္း ကုရင္းမ်က္စိေရွ႕မွာ ေသသြားတာဆိုေတာ့ ကုလို႔ရတယ္ဆိုတာလည္း မယံုဘူးေလ။ ကုရာေဆးမရွိလို႔လည္း ၾကားဖူးတာေလ။ အိပ္လို႔ေတာင္မေပ်ာ္ဘူး။ အဲဒါ ပဲေတြးမိေနတယ္။ က်မအတြက္ေရာ သမီးေလးအတြက္ေရာ ဘာစလုပ္ရမွန္းလည္းမသိဘူး ဝမ္းလည္းနည္းတယ္ ေၾကာက္လည္း ေၾကာက္ တယ္။ အိမ္က မိသားစုဝင္အခ်ိဳ႕ကပါ စိမ္းေတာ့ပိုဆိုးတာေပါ့။ အေဖရွိေနလို႔ ေတာ္ေသးတယ္။

ခုေတာ့ ဘယ္လိုက်န္းမာေအာင္ေနရမလဲဆိုတာလည္း သိလာၿပီ။ ART ေဆးဆိုတာကိုလည္း သိလာရတယ္။ ဘယ္မွာဘယ္လိုရလဲ ဆို တာလည္းသိလာတယ္။ အသိပညာေတြရလာတာေလ။ ၿပီးေတာ့ မက်န္းမာတာတို႔၊ ထူးထူးျခားျခား ခံစားရတာတို႔၊ အဆင္မေျပတာတို႔၊ စိတ္ညစ္တာတို႔၊ စတာေတြၾကံဳလာရင္လည္း အၾကံေပးမယ့္ တိုင္ပင္ရမယ့္ ဘဝတူ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ရွိေနၿပီ။ အေထာက္ အပံ့ ေလး ေတြလည္း ရတယ္။ ခုက်မ က်န္းမာေနၿပီ သက္တမ္းေစ့ ေနႏိုင္ေနၿပီေလ။

ART ေဆးေသာက္ေနၿပီ။ အလုပ္လည္းလုပ္ေနၿပီ။ သမီးေလးလည္း ေက်ာင္းတက္ေနၿပီ။ မိသားစုကလည္း ေရာဂါ အေၾကာင္းကို ေသ ေသခ်ာခ်ာ သိသြားတာေၾကာင့္လား၊ တစိမ္းေတြေတာင္ လာဂ႐ုစိုက္ၾက ေခၚၾကေျပာၾကေသး တာ ေၾကာင့္လားေတာ့မသိဘူး ဟုိးအရင္ ကလို ေႏြးေထြးလာပါၿပီ။ ညီမေတြကလည္းခုဆို Padonmar အဖြဲ႕ဆီ ကိုသြားတာ လိုက္ပို႔တာတို႔၊ အဲဒီမွာေျပာခဲ့ေဆြးေႏြးခဲ့တာေတြကို အိမ္က်ရင္ျပန္ေမးတာတို႔ စိတ္ဝင္တစား ေဆြးေႏြး တာတို႔ ရွိလာတယ္ေလ။ မိသားစုထဲမွာဆို ခုက်န္းမာေအာင္ ဘယ္လိုေနရမယ္ဆိုတာ က်မကေတာင္ ျပန္ေျပာျပ လမ္းၫႊန္ႏိုင္ၿပီေလ။ ခုေတာ့လည္း စိတ္ခ်မ္းသာရပါတယ္။