စူးစမ္းေလ့လာျခင္း ဆိုတဲ့ အရာဟာ ေမြးကတည္းကိုက လူရဲ႕ အတြင္းစိတ္မွာ ပါလာတဲ့ လူ႔သဘာဝ တခုပါ။ ဒီလို စူးစမ္း ေလ့လာတတ္တဲ့ သဘာဝစိတ္ ေၾကာင့္ပဲ က်မတို႔ဟာ ေက်ာက္ေခတ္လူသား ဘဝကေန ဒီလိုမ်ိဳး အဆင့္ ျမင့္ျမင့္နဲ႔ ေနႏိုင္ ထိုင္ႏိုင္လာၾက တာပါပဲ။
ကေလးမ်ားဟာ ေမြးစ အရြယ္ ကတည္းကိုက သူတို႔ရဲ႕ ဝန္းက်င္ကမၻာကို စူးစမ္းေလ့လာ တတ္ၾကပါတယ္။ ေတြ႔သမွ်၊ ျမင္သမွ် အရာအားလံုးဟာ သူတို႔အတြက္ေတာ့ စူးစမ္းေလ့လာ ခ်င္စရာေတြ ပါပဲ။ ေတြ႔သမွ်၊ ျမင္သမွ်ကို မ်က္လံုး ဝိုင္းေလးေတြနဲ႔ လိုက္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ဒါဘာလဲလို႔ စူးစမ္း ေလ့လာၾကပါတယ္။ ဒီ စူးစမ္း ေလ့လာမႈဟာ တကယ္ေတာ့ လူသားမ်ိဳးႏြယ္အတြက္ အင္မတန္ အဖိုး မျဖတ္ႏိုင္တဲ့ ဉာဏ္ရည္ပါ။ စူးစမ္းေလ့လာျခင္း (တနည္းဆိုရရင္ေတာ့ ကေလးတို႔ရဲ႕ စပ္စုျခင္း) ဟာ ကေလးတို႔ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး အတြက္ အင္မတန္မွ အေရးႀကီးတဲ့ အရာတခုပါပဲ။
ကေလးတေယာက္ရဲ႕ ေမးျမန္း စူးစမ္းျခင္း အေပၚအရြယ္ေရာက္ၿပီးသား လူႀကီးေတြက ဘယ္လို တုံ႔ျပန္ၾကသလဲ ဆိုတာကို လိုက္ၿပီးေတာ့ စူးစမ္း ေလ့လာသင္ယူ လိုမႈနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈ၊ အေကာင္းျမင္မႈ စသည္တို႔မွာ ကြာျခား သြားၾကတာ ပါပဲ။
က်မတို႔ရဲ႕ လူ႔အဖြဲ႔စည္းကို ျပန္ၾကည့္ၾကရေအာင္။ က်မတို႔ ႀကီးျပင္းလာ ခဲ့တဲ့ေခတ္နဲ႔ က်မတို႔ ေရွးေရွးက မိဘမ်ား ႀကီးျပင္းလာတဲ့ ေခတ္တေလွ်ာက္လံုးမွာ ကေလးတို႔ရဲ႕ စူးစမ္းစပ္စုမႈကို လူႀကီးမ်ားက မႀကိဳက္တတ္ၾက ပါဘူး။
“ဒီကေလး ဘာေတြ လာေမးေနတာလဲ၊ ကေလးအရာ မဟုတ္တာေတြ မေမးနဲ႔” စသျဖင့္ ပိတ္ပင္တားဆီး တတ္ၾက ပါတယ္။ တခါတေလမွာေတာ့ ကေလးကို ခ်စ္တတ္၊ အလိုလိုက္တတ္တဲ့ လူႀကီးတခ်ိဳ႕က ကေလးေမးတဲ့ ေမးခြန္း ေတြကို ျပန္ေျဖတတ္ၾက ေပမယ့္ ေသေသခ်ာခ်ာ ေလးေလးစားစားနဲ႔ ေျဖတာ နည္းၾကပါတယ္။ ၿပီးၿပီးေရာ ေျဖတတ္ၾက သလို၊ ရယ္စရာ ဟာသအေနနဲ႔ ေတြ႔ကရာေတြ ေျပာခ်င္လည္း ေျပာတတ္ပါတယ္။
က်မတို႔ တေလွ်ာက္လံုး သင္ယူလာခဲ့ရတဲ့ ပညာေရးကို ျပန္ၾကည့္ လိုက္မယ္ဆိုရင္လည္း အားရစရာ ရယ္လို႔ မရွိပါဘူး။ ဒါက်က္ ဒါေျဖ စနစ္ပါ။ စာသင္ခန္းေတြမွာ ေမးျမန္း စူးစမ္းတာ၊ ကေလးတို႔ရဲ႕ ေမးျမန္းစူးစမ္းတဲ့ ေမးခြန္း ေတြကို ဆရာမက မွတ္ထားၿပီးေတာ့ ကေလးနဲ႔အတူတူ အေျဖအတူတူ ရွာၾကတာ ဆိုတာမ်ိဳးကေတာ့ လံုးလံုးကို မရွိသေလာက္ ပါပဲ။
ရွာရွာေဖြေဖြ ေတြးတတ္၊ ေမးတတ္တဲ့ ကေလးမ်ိဳးေတြ ပါလာခဲ့မယ္ ဆိုရင္လည္း ဆရာ၊ ဆရာမ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သေဘာမက် တတ္ျပန္ပါဘူး။ က်မတို႔ေတြဟာ အိမ္မွာေရာ၊ ေက်ာင္းမွာပါ ေမးျမန္းစူးစမ္းခြင့္ မရခဲ့ၾကပါဘူး။ က်မတို႔ရဲ႕ ေမးခြန္း ေမးတတ္တဲ့ စိတ္၊ စူးစမ္း ေလ့လာတတ္တဲ့ စိတ္မ်ားဟာ ငယ္စဥ္ဘဝမွာ ကတည္းက ေက်ာင္းေတြမွာ၊ အိမ္ေတြမွာ ပိတ္ပင္တားဆီး ခံလိုက္ရပါတယ္။
ဒီလိုမ်ိဳး ပိတ္ပင္တားဆီး ခံလိုက္ရတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ေမးခြန္းေမးရမွာကို ေၾကာက္တဲ့၊ ေဖာက္ထြက္ေတြးရမွာကို ေၾကာက္တဲ့၊ ေျပာသမွ်ယံုတတ္တဲ့၊ ထပ္ကြန္႔ မစဥ္းစားတတ္တဲ့ လူႀကီးေလးေတြ အျဖစ္ ႀကီးျပင္း လာရပါေတာ့ တယ္။
တကယ္ေတာ့ ကေလးတို႔ရဲ႕ စူးစမ္း ေလ့လာတတ္တဲ့ စိတ္ေလးမ်ားဟာ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ မတူၾကပါဘူး။ တခ်ိဳ႕က ၿငိမ္ၿငိမ္ကေလး စူးစမ္း ေလ့လာတတ္ၾက ေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ခုန္ေပါက္ေျပးလႊား ကစားရင္းနဲ႔ စူးစမ္း ေလ့လာတတ္ၾက ပါတယ္။ ဒီလို ကစားရင္း ေလ့လာရင္းနဲ႔ သူတို႔ ေတြ႔လာၾက၊ သိလာၾက တာေလးေတြကို လူႀကီးေတြကို ေမးတတ္ ျမန္းတတ္ၾက ပါတယ္။ ကေလးတို႔ရဲ႕ ကမၻာဟာ လူႀကီးမ်ားရဲ႕ ကမၻာနဲ႔ မတူပါဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ အျမင္ဟာလည္း လူႀကီးမ်ားရဲ႕ အျမင္နဲ႔ မတူတတ္ၾကပါဘူး။ လူႀကီးမ်ား မေတြးတဲ့ ေထာင့္က ေတြးတတ္ ေမးတတ္ၾက ပါတယ္။
ဥပမာ- “တီေကာင္ေတြကိုေတာ့ လူေတြက ဘာလို႔ ခ်က္ မစားၾကတာလဲ” ဆိုတဲ့ အေမးမ်ိဳးမ်ားကို ကေလးေတြ ေမးတတ္ၾက သလို၊ “ဘာေၾကာင့္ ေမေမက မုတ္ဆိတ္ေမြး မေပါက္တာလဲ” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳး ကိုလည္း ေမးတတ္ၾက ပါတယ္။ ဒီလို ရွာရွာေဖြေဖြ ေမးတတ္တဲ့ အေမးမ်ိဳးကို ကေလးက ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ ေမးတယ္ ဆိုၿပီးေတာ့ ေတြ႔ကရာေတြ ျပန္ မေျဖရပါဘူး။ မသိရင္ မသိေၾကာင္းကို ႐ိုးသားစြာ ေျပာၿပီးေတာ့ အင္တာနက္မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ စာအုပ္ေတြထဲမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကေလးနဲ႔ အတူတူ ရွာေဖြ ၾကည့္႐ႈၾက ရပါမယ္။
စူးစမ္း ေလ့လာတတ္တဲ့ ကေလးတေယာက္ဟာ ဘာေလးကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သတိျပဳမိေလ့ ရွိပါတယ္။ ဥပမာ အိမ္ေရွ႕က သစ္ပင္မွာ ငွက္ကေလး အသိုက္ ေဆာက္ေနတာကို သတိျပဳမိတဲ့ ကေလးဟာ ငွက္ကေလး အသိုက္လုပ္ဖို႔ အတြက္ အပိုင္းအစေလးေတြ ခ်ီလာတာကို သတိျပဳ ေစာင့္ၾကည့္တတ္ ပါတယ္။ ဒီလိုပဲ သစ္ပင္ေပၚက ေဘာက္ဖတ္ေလးကို သတိထားမိတဲ့ ကေလးတေယာက္ ဟာ ေဘာက္ဖတ္ေလး တျဖည္းျဖည္း ႀကီးလာၿပီးေတာ့ လိပ္ျပာေလး ျဖစ္သြား တာကို နားလည္သြားပါတယ္။ ဒီလိုသတိျပဳတတ္၊ ေစာင့္ၾကည့္တတ္ျခင္းဟာ တကယ္ေတာ့ ကေလးတို႔ သင္ယူေန တာပါပဲ။ ဒီသင္ယူမႈဟာ စာအုပ္ထဲက စာေတြကို နားမလည္ဘဲနဲ႔ အလြတ္ထိုင္က်က္ ေနတာနဲ႔စာရင္ အမ်ားႀကီး အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ရွိတဲ့ သင္ယူမႈပါပဲ။
ကေလးတို႔ဟာ သူတို႔ ဝန္းက်င္က ျဖစ္ပ်က္ ေျပာင္းလဲေနတာ ေတြကို သတိျပဳမိ၊ ျမင္မိလာတာနဲ႔ အမွ် သူတို႔ဆီမွာ ေမးစရာ ေမးခြန္းေလးေတြလည္း မ်ားလာရ ပါေတာ့တယ္။ လူႀကီးမ်ား အတြက္ အဓိပၸာယ္ မရွိဘူး လို႔ ထင္ရတဲ့ ကေလးတို႔ရဲ႕ အေတြးေတြ၊ ေမးခြန္းေတြဟာ တကယ္ေတာ့ ကေလးတို႔ အတြက္ သိပ္ကိုမွ ထူးဆန္းလွတဲ့ အရာမ်ားပါပဲ။
ဥပမာ- “သရက္ပင္က ဘာလို႔ မာလကာသီး မသီးတာလဲ” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းဟာ အဓိပၸာယ္ မရွိတဲ့ ေမးခြန္းလို႔ လူႀကီး အျမင္နဲ႔ ျမင္ၿပီးေတာ့ “ဘာေတြလာေမးေနတာလဲ” လို႔ ေဟာက္လႊတ္လိုက္မယ္ ဆိုရင္ျဖင့္ ကေလးရဲ႕ ေမးျမန္းခ်င္စိတ္၊ စူးစမ္းခ်င္စိတ္ကို သတ္ပစ္လိုက္ရာ ေရာက္ပါတယ္။ သရက္ပင္က ဘာေၾကာင့္ မာလကာသီး မသီးဘဲ သရက္သီး သီးရတယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို ကေလးနားလည္ေအာင္ ကေလးကို ရွင္းျပၿပီးေတာ့ မာလကာပင္နဲ႔ သရက္ပင္တို႔ ဘယ္လို ကြာျခားတယ္ ဆိုတာကို ကေလးနဲ႔ အတူတူ ေလ့လာၾကည့္ၾကရ ပါမယ္။ ဒါဟာ သင္ၾကားျခင္းပါပဲ။ ကေလးတို႔ရဲ႕ စူးစမ္းခ်င္စိတ္၊ ေလ့လာလိုစိတ္ကို အားေပးရာလည္း ေရာက္ေစပါတယ္။
ကေလးမ်ားရဲ႕ ေမြးရာပါ ပါလာတဲ့ စူးစမ္းလိုစိတ္ကို ဖြံ႔ၿဖိဳးေအာင္လုပ္ေပးဖို႔ လိုပါတယ္။ ကေလးတို႔ရဲ႕ စူးစမ္းစိတ္၊ ေမးျမန္းလိုစိတ္ကို ဖြံ႔ၿဖိဳးေအာင္ လုပ္ေပးျခင္းဟာ တကယ္ေတာ့ အနာဂတ္ လူ႔အဖြဲ႔စည္း အတြက္ ေမးျမန္းစူးစမ္းတတ္၊ ေလ့လာ တီထြင္တတ္တဲ့ လူႀကီးမ်ား ျဖစ္လာေအာင္လို႔ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ ေပးျခင္းပါပဲ။
ဒါဆိုရင္ျဖင့္ က်မတို႔လူမ်ိဳးေတြ အေမးအျမန္းနည္းတယ္၊ ယံုလြယ္တယ္၊ သတိျပဳစူးစမ္းမႈနည္းတယ္ ဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံတကာ အသိုင္း ဝိုင္းရဲ႕ ေဝဖန္ခ်က္ေတြကို အနာဂတ္မွာ ေျပာင္းျပန္လွန္ႏိုင္ လာပါလိမ့္မယ္။
အနာဂတ္ လူ႔အဖြဲ႔စည္းမွာ စဥ္းစား အဆင္ျခင္ဉာဏ္ ႀကီးတဲ့လူမ်ိဳး၊ စူးစမ္း ေလ့လာတတ္တဲ့ လူမ်ိဳး၊ ဘာကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမးျမန္းေလ့ လာ ဖို႔ ဝန္မေလးတဲ့ လူမ်ိဳးရယ္လို႔ ကမၻာ့အလည္မွာ ဝံ့ၾကြားႏိုင္ေစဖို႔ အတြက္ က်မတို႔ရဲ႕ကေလးေတြကို ေမးခြင့္၊ စူးစမ္းခြင့္၊ စပ္စုေလ့လာခြင့္ေလး ေပးၾကရေအာင္ပါ။
ေက်ာင္းမွာ၊ အိမ္မွာ ဘယ္ေနရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကေလးတို႔ ေမးျမန္းတာ ေလးေတြကို စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ျပန္ေျဖတတ္သူ ဆရာ၊ မိဘမ်ား၊ လူႀကီးမ်ား က်မတို႔ႏိုင္ငံမွာ မ်ားလာၿပီဆိုရင္ျဖင့္ အနာဂတ္လူ႔အဖြဲ႔စည္း အတြက္ အဆင္ျခင္ဉာဏ္၊ စူးစမ္းဉာဏ္ႀကီးတဲ့ ေလ့လာ ေမးျမန္း တတ္သူ ႏိုင္ငံသား မ်ားျပားလာပါလိမ့္မယ္။
ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ကေလးေတြရဲ႕ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ ေမးခြန္းမ်ားကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ က်က်နန ေျဖၾကားေပးၾက ပါဦး။ ။
No comments:
Post a Comment