“ပထမဆုံး မႏၱေလး၊ စစ္ကိုင္း၊ အမရပူရ၊ ၿမိဳ႕သာ အဲဒီဘက္ေတြသြားတယ္။ ေဟာေျပာပြဲေပါ့။ ဒီ ေဟာေျပာပြဲမွာ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ လူမႈေရး လုပ္ ေဆာင္ခ်က္ေတြကို ေျပာျပရတယ္။ အယူသည္းမႈေတြက ဘယ္လုိေတြ အယူသည္းတာ။ ဒါ ကို ဘယ္လုိေက်ာ္လႊား ရတယ္။ လက္ေတြ႔ဘ၀ကုိ က်ေနာ္တုိ႔ ေျပာခဲ့ရတယ္။ လူေတြက မေသခင္သာ အေဖရယ္၊ ဦးေလးရယ္၊ အစ္ကုိ ရယ္နဲ႔ ျဖစ္ေနတာ။ ေသတဲ့အခါ ဒီအေလာင္းကုိ မကုိင္ခ်င္ ဘူး။ အိမ္က ထုတ္တယ္ဆုိလည္း အိမ္နံရံကုိ အထိမခံခ်င္ဘူး။ အိမ္ေရွ႕မွာ နိဗၺာန္ယာဥ္ အရပ္မခံခ်င္ဘူး။ ဒါဆုိရင္ လူေတြက ဘာျဖစ္လုိ႔ တိရိ စာၦန္ မသာေတြျဖစ္တဲ့ ၾကက္တုိ႔၊ ၀က္တုိ႔၊ ငါးတုိ႔ကုိ တၿဖဲ ႏွစ္ၿဖဲ စားၾက လဲ။ လူ႔ရဲ႕ ပါးစပ္က တိရိစၧာန္ေတြရဲ႕ သခ်ႋဳင္း၊ မီးသၿဂႋဳဟ္စက္ ဆုိတာ မ်ိဳး ေတြကုိ ယွဥ္ၿပီးေျပာခဲ့ရတယ္” လုိ႔ သူက ေျပာပါ တယ္။
အယူသည္းမႈ တုိက္ဖ်က္ေရး လႈပ္ရွားမႈ ခရီးစဥ္ကုိ ေဟာေျပာပြဲအေနနဲ႔ အဓိက လုပ္ေဆာင္ခဲ့တာျဖစ္ၿပီး အသင္း စတင္ ထူေထာင္ခဲ့တဲ့ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္ကစလုိ႔ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္အတြင္း ၿမိဳ႕ရြာေပါင္း ၅၀ ေက်ာ္မွာ ေဟာေျပာပြဲေတြ ျပဳလုပ္ခဲ့ ၿပီးတဲ့ေနာက္ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္က စလုိ႔ အစုိးရ အာဏာပုိင္ ေတြရဲ႕ ခြင့္ျပဳမိန္႔ မရရွိခဲ့ေတာ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။
“၂၀၀၇ မွာ စၿပီး လုပ္ခြင့္မရေတာ့ဘူး။ အခု ဒီ ၂၀၁၃ ႏွစ္ဆန္းမွာ စရတာပါ။ ၂၀၀၇ ေနာက္ပုိင္းမွာ ခ ရီးသြားတယ္ ဆုိရင္ အေနာက္ကေန လုိက္ေနတာကုိး။ က်ေနာ့္အတြက္ လုံၿခံဳေရး ဆုိၿပီးေတာ့ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးက လုိက္ ေနတာ။ ဥ ပမာ – ျပည္ၿမိဳ႕ ဆုိ ဘယ္အခ်ိန္ေရာက္လဲ၊ ဘယ္ကားစီးလာလဲ၊ ဘယ္ဆုိင္မွာ ထမင္းစားလဲ။ ဘာလာ လုပ္တာလဲ အဲဒီလုိမ်ိဳးေတြ ေမး ေမးေနေတာ့ က်ေနာ္က ေျပာလုိက္တယ္၊ က်ေနာ္ စည္း႐ုံးေရးလာတာလုိ႔။ ဘာစည္း႐ုံးေရးလဲတဲ့။ ပါတီ စည္း႐ုံးေရးလုိ႔ ခင္ဗ်ားတုိ႔ေကာ ၀င္ဦးမလား၊ က်ေနာ့္ပါတီကုိလုိ႔ ဆုိေတာ့ ဘာပါတီလဲလုိ႔ ေမးတယ္။ မသာ ပါတီလုိ႔ က်ေနာ္ေျပာခဲ့ရတယ္။ က်ေနာ္ လူမႈေရး လုပ္ေနတာ။ ႏုိင္ငံေရးပါတီ၊ ႏုိင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈလုပ္ေနတဲ့ အဖြဲ႕လည္း မ ဟုတ္ဘူး။ ဒါကေတာ့ က်ေနာ့္ လမ္းေၾကာင္းအတုိင္း က်ေနာ္သြားမွာပဲ” လုိ႔ ဦးေက်ာ္သူက ေျပာပါတယ္။
၂၀၁၃ ခုႏွစ္ဆန္းပုိင္းမွာ ျပန္လည္ လုပ္ကုိင္လာတဲ့ ဒီလႈပ္ရွားမႈဟာ အထက္ျမန္မာျပည္ တလႊား မႏၱေလးတုိင္းနဲ႔ ရွမ္းျပည္နယ္ အတြင္းက ၿမိဳ႕၊ ရြာ ေဒသ အသီးသီးတုိ႔ကုိ သြားေရာက္ ေဟာေျပာပြဲေတြ လုပ္ကုိင္ခဲ့ၿပီးၿပီလုိ႔ သိရပါတယ္။
“စိတ္၀င္စားမႈကေတာ့ ရြာေတြ၊ ၿမိဳ႕ေတြက တကယ့္ကုိ ေၾကာက္ခမန္းလိလိပါပဲ။ ေတာ္ေတာ္ စိတ္၀င္ စားၾကတယ္။ အရမ္းကုိ အားေပး နား ေထာင္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြ ဆုိရင္ သုႆာန္ေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒီေတာ့ သုႆာန္ေျမ က်ဥ္းလာတယ္။ အဲဒါမ်ိဳးေတြ ေတာင္းဆုိေပး ဖုိ႔ ဒါေတာ့ က်ေနာ္ကေတာ့ ေျပာခဲ့ရတယ္။ ဖားကန္႔မွာဆုိရင္ သုႆာန္ေျမ မရွိေတာ့ဘူး။ စီးပြားေရး သမားေတြနဲ႔ ႏုိင္ငံေတာ္ ပူးေပါင္းၿပီးေတာ့ ေက်ာက္တူး ျဖစ္ေတာ့ အသုဘခ်ဖို႔ ေျမမရွိဘူး။ ဒီေတာ့ သုႆာန္ေျမ ကိစၥကုိ လႊတ္ေတာ္အထိ ေရာက္ေအာင္ စာတင္ၾကဖုိ႔ က်ေနာ္ကေတာ့ ေျပာခဲ့တယ္။ စာတင္လုိ႔မွ ဘာမွ မလုပ္ဘူးဆုိရင္ေတာ့ “သုႆာန္ေျမ ရရွိေရး ဒုိ႔အေရး” ဆုိၿပီးေတာ့ လမ္းေပၚ ထြက္သင့္ရင္ ထြက္ရေတာ့မွာ ပဲ” လုိ႔ ဦးေက်ာ္သူက ရွင္းျပပါတယ္။
ျမန္မာျပည္သူ ျပည္သားေတြရဲ႕ နာေရးနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အယူသည္းမႈေတြဟာ ဟုိယခင္ကဆုိ အေတာ္ေလး ဆုိးဆုိး၀ါး၀ါး အေျခအေနမွာ ရွိခဲ့ တယ္လုိ႔ ဆုိရမွာပါ။ နယ္ေတြ ရြာေတြရဲ႕ ထုံးစံျဖစ္တ့ဲ ကိုယ့္အိမ္ေရွ႕မွာ ၇ ရက္ ၇ လီထားတဲ့ အေလာင္းကုိ အရပ္ထဲက မႏွစ္ၿမိဳ႕တာ၊ နာေရးျဖစ္ ေနတဲ့ အိမ္ေရွ႕ကဆုိ မျဖတ္ခ်င္တာ၊ မျဖစ္မေန ျဖတ္ခဲ့ရလည္း အိမ္ေရာက္ရင္ ေျခေထာက္ကုိ ေရနဲ႔ ျပန္ေဆးတာစတဲ့ အေသး အမႊားကိစၥ ေလးေတြက အစ ျပႆနာ တခုလုိ ျဖစ္ ေနခဲ့တာပါ။ ျပည္သူလူထုထဲ အလ်င္အျမန္ ထုိးေဖာက္ ၀င္ေရာက္ႏုိင္တဲ့ ႐ုပ္ရွင္ဗီဒီ ယုိဇာတ္ကား ေတြထဲမွာက အစ သုဘရာဇာ ဆုိတဲ့ လူတန္းစားတရပ္ကုိ ရြံရွာစက္ဆုပ္ဖြယ္ အသြင္အျပင္ ေတြနဲ႔ ဖန္တီးလာၾကတဲ့ အထိ ပါ။
ဒီလုိ နာေရးနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အယူသီးမႈေတြဟာ မိ႐ုိးဖလာနဲ႔ အသိပညာ အားနည္းခဲ့မႈ အေပၚမွာ အမ်ားႀကီး မူတည္တယ္လုိ႔ မႏၱေလးၿမိဳ႕က အမ်ိဳးသားစာေပဆုရ စာေရးဆရာ ဆူးငွက္က ဧရာ၀တီကုိ ေျပာပါတယ္။
“က်ေနာ္တုိ႔ဆီမွာ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ ဆုိေသာ္ျငားလည္း တခ်ိဳ႕ဟာေတြက ဟိႏၵဴဘာသာရဲ႕ လႊမ္း မုိးမႈေတြအမ်ားႀကီးရွိခဲ့တယ္ေလ။ အစဥ္ အဆက္ မိ႐ုိးဖလာ ဆုိတာလည္းပါတယ္။ အသိဉာဏ္နည္းတယ္ ဆုိတာလည္း ပါတယ္။ နာေရးနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ အယူအဆ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဟာ ဟိႏၵဴရဲ႕ အယူအဆ ေတာ္ေတာ္ လႊမ္းတယ္။ အေလာင္းကုိ ဘယ္ဘက္က ထုတ္ရမယ္ တုိ႔၊ ညာဘက္က ထုတ္ရမယ္တုိ႔၊ ေခါင္းနဲ႔ ထုတ္ရ မယ္တုိ႔ အမ်ားႀကီးေပ့ါ။ အဲဒီေတာ့ အကုန္ျပန္ခ်ဳပ္ရမယ္ ဆုိရင္ အဓိက အသိပညာ ေပ့ါ။ အသိပညာနဲ႔ သာ အားလုံး တုိင္းထြာ လုိက္မယ္ဆုိရင္ ဒါေတြအားလုံးဟာ ရွိသင့္လား၊ မရွိသင့္ဘူးလား ဆုိတာ သိမွာပဲ” လုိ႔ ဆရာဆူးငွက္က သူ႔ရဲ႕ အျမင္ကုိေျပာပါတယ္။
အခုေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ဒီလုိ အယူသည္းမႈ အတုိင္းအတာဟာ အေတာ္အတန္ နည္းပါးလာခဲ့ၿပီး အင္မတန္ ေသးငယ္တဲ့ ေတာရြာ ၿမိဳ႕ငယ္ ေတြ ေလာက္မွာသာ အနည္းက်ဥ္း က်န္ေနေသးေၾကာင္းနဲ႔ ေနာက္ပုိင္းမွာ နာေရးကူညီမႈ အသင္းေတြရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ ခ်က္ေတြ၊ အ ကူညီ ေပးမႈေတြေၾကာင့္ ဒီလုိ အစြဲအလမ္း မ်ိဳးေတြ ေပ်ာက္သင့္ၿပီဆုိတာကို ေအာက္ေျခလူတန္းစား အထိ သိရွိလာခဲ့ၿပီလုိ႔ သူက ဆက္ ေျပာ ပါတယ္။
“အယူသည္းမႈ အတုိင္းအတာကေတာ့ လုပ္ခါစတုန္းက ေတာ္ေတာ္ကို ဆုိးတာေပ့ါ။ အခုေနာက္ပုိင္း ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ေပ်ာက္လာပါၿပီ။ ဒါ ရန္ကုန္တ၀ိုက္ေပါ့။ နယ္ေတြမွာ အဲဒီလုိ အယူသည္းတာေတြ ရွိတယ္။ ဥပမာ – လူ တကုိယ္ စာ ၆ ေပ ၇ ေပ အုတ္ဂူႀကီးေတြ လုပ္မယ့္အ စား အ႐ုိးျပာေလး ထည့္ၿပီး ဂူသေဘာမ်ိဳး ၂ ေပ ပတ္လည္ ေက်ာက္တုိင္ေလး လုပ္ဖို႔ စည္း႐ုံးတယ္။ ဒါ အင္းေလးေဒသမွာ။ အဲဒါကုိ နယ္ခံက လက္မခံဘူး။ အဲဒီေတာ့ သူတုိ႔ ေညာင္ေရႊ အသင္းအဖြဲ႔က ဥကၠ႒ ကုိယ္တုိင္ ကဲ ဒါဆုိ ရင္ အဲဒီအုတ္ဂူမွာ သူ႔နာမည္ေရးလုိက္၊ ဦး ဘယ္သူေပ့ါ၊ အသက္ေနရာမွာ ကြင္းစကြင္းပိတ္နဲ႔ ထားထားတယ္။ သူ႔ဂူကုိ အရင္းဆုံး စလုပ္ ရတယ္။ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနတဲ့ ေခါင္းေဆာင္တေယာက္ရဲ႕ ဂူကုိ နမူနာလုပ္ျပရတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ေနာက္က လုိက္လုပ္ၾကတယ္” လုိ႔ ဦးေက်ာ္သူက သူရဲ႕ အေတြ႔အႀကံဳကုိ ရွင္းျပပါတယ္။
ဒါ့အျပင္ ျပည္သူလူထုအတြက္ အက်ိဳးရွိေစဖုိ႔ ဇာတ္ကားေတြ ျပန္႐ုိက္ေတာ့မယ္လုိ႔ ေၾကညာလုိက္တဲ့ ဦးေက်ာ္သူက အားလုံး ကုိယ္စား ျပည္ သူလူထု ေတြ႕ႀကံဳေနရတဲ့ အခက္အခဲေတြ၊ လူမႈေရး သမားေတြ လုပ္ေဆာင္ေပးေနရတဲ့ အပိုင္းေတြ၊ ဒါေတြကုိ ျမန္မာတျပည္လုံး ကုိယ္စား ျပည္သူလူထု ကုိယ္စား ဗမာ တျပည္လုံးမွာရွိတဲ့ လူမႈေရး အသင္းအဖြဲ႔ ကုိယ္စား ေဖာ္ထုတ္ ႐ုိက္ကူးျဖစ္မွာပါလုိ႔ ေျပာပါတယ္။
သူ႔အေနနဲ႔ လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြ လုပ္လာတဲ့ ၁၂ ႏွစ္တာ သက္တမ္းတေလွ်ာက္ ကေန အခု လက္ရွိ အခ်ိန္အထိ ျမန္မာျပည္ အေနနဲ႔ ဘာေတြ တုိးတက္ေျပာင္းလဲမႈနဲ႔ ႀကံဳလာရၿပီလဲလုိ႔ ဆုိတဲ့အပိုင္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ “လူမႈေရးလုပ္တာ ေျပာင္းလဲ တုိးတက္ လာတယ္ ေပ့ါေလ။ တုိးတက္ လာ တယ္ ဆုိတာ အသုဘ ခ်ရတဲ့ ဦးေရ မ်ားလာတယ္၊ ေဆးကုေပးရတဲ့ လူဦးေရ မ်ားလာတယ္၊ ပညာသင္ေပးရတဲ့ ေက်ာင္းသားေက်ာင္း သူေတြ မ်ားလာတယ္၊ သဘာ၀ေဘး၊ စစ္ေဘးကိစၥေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ လုပ္ရ တာပုိမ်ားလာတယ္။အဲဒီလုိေတြမ်ားလာတယ္၊ တုိးတက္လာ တယ္ ဆုိတာ ေကာင္းတဲ့ အလားအလာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္က ႏုိင္ ငံံ့အေရးကုိ ႏုိင္ငံေရး စကားမေျပာဘဲန႔ဲ လုပ္ေနတာ။ ပရဟိတအ လုပ္ပဲ။ ဆရာ ညီမင္းညိဳရဲ႕ စကား အတုိင္းပဲ ႏုိင္ငံေရး စကားမေျပာ ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ႏုိင္ငံ့အေရးကုိ လုပ္ေပးေနတာ။ အရင္တုန္းကေခတ္ ထက္ အခုေခတ္မွာ က်ေနာ္တုိ႔က လုပ္ေပးရတာ ပုိၿပီး မ်ားလာတယ္။ဒါဟာ ႏုိင္ငံေတာ္ အစုိးရရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္ပဲ။ ဒါပဲ က်ေနာ္ကေတာ့လုပ္မွာ ပါ။ ဘယ္အစုိးရပဲ တက္တက္ ခပ္႐ုိင္း႐ုိင္း ေျပာမယ္ဆုိရင္ ေက်ာ္ သူကေတာ့ မသာပဲ ခ်ေပးေနမွာပဲ” လုိ႔ ဦးေက်ာ္သူက ဆုိလုိက္ပါ တယ္။
No comments:
Post a Comment